ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τυχερή και άτυχη

ΠΩΣ ΕΙΜΑΙ φύσει αισιόδοξο άτομο το ξέρουν καλά γνωστοί και φίλοι. Θα έλεγα
μάλιστα πως φροντίζω να το υπενθυμίζω συχνά, πότε ξεκινώντας για να καλύψω
διαδρομή τριών τετάρτων σε ένα… τέταρτο, με τη βεβαιότητα πως όλοι οι δρόμοι
­ ως εκ θαύματος ­ θα είναι ανοιχτοί και θα είμαι εγκαίρως στο ραντεβού μου,
πότε φθάνοντας στο αεροδρόμιο αφού έχει γίνει η τελευταία αναγγελία της πτήσης
κοψοχολιάζοντας όσους με περιμένουν, πότε βρίσκοντας τρόπο να παρκάρω εκεί που
μου φωνάζουν «δεν σε παίρνει, δεν σε παίρνει». Δεν είμαι άσος του βολάν, είμαι
απλώς αισιόδοξη ­ ίσως και τυχερή.

Η ατυχία μου εμφανίζεται περιέργως όταν έχω να κάνω με δημόσιες υπηρεσίες. Να
μην ονοματίσω και με βάλουν στο μάτι. Με πιάνει το παράπονο όταν με στέλνουν
από τον Άννα στον Καϊάφα, όταν μου μιλούν δίχως να με κοιτούν, με τη μούρη
κατεβασμένη πήχεις λες και τους σκότωσα πατέρα ή μάνα, όταν χάνω πολύτιμο
χρόνο γιατί με ενημερώνουν λειψά, όταν φεύγω άπρακτη γιατί τρέχοντας από τον
έναν όροφο στον άλλο βρίσκω τελικά τον αρμόδιο να φεύγει ­ «ελάτε αύριο»,
καταδέχεται να μου πει.

Ξέρω πως ο θεσμός του Συνηγόρου του Πολίτη δίνει μια ελπίδα προσφυγής και
δικαίωσης, μου άρεσε και αυτό που είπε ο Συνήγορος στην «επίσημη πρώτη» του,
πως δηλαδή «η επιτυχία του θεσμού επαφίεται στη δημοκρατική αρετή των
Ελλήνων». Όμως, καλέ μου κύριε, ποιος θα διδάξει τη δημοκρατική αρετή στη γραφειοκρατία;