«Είμαι αποφασισμένος»

Επί ώρες μιλούσε ο Ματέι Σορίν με τον Νίκο Ευαγγελάτο στον Σκάι. Συχνά έφερνε
στο τηλέφωνο τους ομήρους, για να περιγράψουν τη θέση τους, ενώ ο ίδιος
ζητούσε συνεχώς φάρμακα για τα τραύματα στο κεφάλι του.

Οδός Νιόβης. Οι αστυνομικοί ετοιμάζονται να εισβάλουν στο διαμέρισμα

Ο ΣΟΡΙΝ είπε ότι λίγο πριν πιάσει τους ομήρους, πήρε μια μεγάλη δόση ηρωίνης,
ανέφερε με λεπτομέρειες τον τρόπο με τον οποίο δέθηκε με τους ομήρους
(χρησιμοποίησε καλώδιο) και είπε ότι οι αστυνομικοί τον χαρακτήρισαν γενναίο
άντρα όταν απελευθέρωσε το παιδί.

Η συνομιλία αρχίζει και μιλάει ο Σορίν:

­ Την προηγούμενη φορά είχα πάρει έναν κερατά μπάτσο όμηρο και επειδή
σεβαστήκανε πολύ τη ζωή του, όχι τη δικιά μου, άνοιξαν δρόμο και έφυγα. Τώρα
έχω τέσσερις όμηρους, δύο γυναίκες και δύο παιδιά, το ένα είναι άρρωστο
ψυχολογικά, δεν ξέρω τι έχει, και έχω εγκλωβισθεί, να πούμε, σε ένα σπίτι στην
Αχαρνών. Τους βλέπω πολύ άγριους, πετάνε χειροβομβίδες κρότου για να με
φοβίσουν. Με χτύπησαν στο μεταξύ και με τα κωλοπιστόλια τους στο κεφάλι.
Αιμορραγώ. Θέλεις να μιλήσεις με τους ομήρους; Πάρε μια κοπέλα.

Στο τηλέφωνο έρχεται η Αμαλία Γκινάκη.

­ Είμαστε εγώ, ο αρραβωνιαστικός μου, η μητέρα μου και ο αδελφός μου.

Παίρνει ξανά το ακουστικό ο Σορίν:

­ Κρατάω μια χειροβομβίδα εδώ, απασφαλισμενη και άμα κάνουν τίποτα τώρα και
μου φύγει από το χέρι, χανόμαστε πέντε άτομα. Το καταλαβαίνεις;

Ευαγγελάτος: Πώς βρεθήκατε εκεί;

­ Ήμουν στο από κάτω διαμέρισμα. Με εντόπισαν οι αστυνομικοί πριν από καμία
ώρα. Καποιος ρουφιάνος πήρε τηλέφωνο και είπε ότι είμαι εδώ.

­ Ήσασταν καιρό στο σπίτι;

­ Όχι, σήμερα ήρθα. Είμαι πολύ μαστουρωμένος τώρα. Πρέπει να κάτσω κάμποσες
ώρες να ξεμαστουριάσω. Θα πάρω μαζί μου την κοπέλα και τον αρραβωνιαστικό της.

­ Πόσο θα συνεχισθεί αυτό;

­ Αφού δεν με σκότωσαν, θα συνεχισθεί μέχρι να με σκοτώσουν. Είμαι αποφασισμένος.

­ Την προηγούμενη φορά δεν κάνατε κακό στους ανθρώπους που κρατούσατε.

­ Εγώ κρατώ τον λόγο μου.

­ Από τη στιγμή που σας έχασαν οι αστυνομικοί και μετά, ξαναμπήκαν στα ίχνη σας;

­ Όχι, μόνο σήμερα.

­ Γιατι δεν σκέφτεστε να φτάσετε μέχρι την Αστυνομία να αντιμετωπίσετε τις κατηγορίες;

­ Εγώ δεν παραδίδομαι. Κρατάω ομήρους, θέλετε να πεθάνουν τόσα άτομα…

­ Γεννηθήκατε στη Ρουμανία και μεγαλώσατε στην Ελλάδα. Πότε για πρώτη φορά
πήγατε στη φυλακή;

­ Στα 18 μου χρόνια, για κλοπές. Φυλακές, νοσοκομεία, αποδράσεις διάφορες.

­ Έχετε ξεκαθαρίσει στον εαυτό σας, ότι δεν πρόκειται να σας πιάσουν.

­ Όχι ζωντανό. Έχω χάσει πολλούς ανθρώπους στη ζωή μου. Δεν έχω διάθεση για
ζωή. Έχω χάσει την αδελφή μου, τον αδελφό μου, τον πατέρα μου.

­ Με τη μητέρα σας ήρθατε σε επαφή;

­ Ήρθα.

­ Δεν έχετε την ανάγκη να τη βοηθήσετε;

­ Τι να την βοηθήσω; Να τρέχει στα κρατητήρια; Ή πρέπει να πηγαίνει στους
φύλακες που την βλέπουν όλοι με πονηρές σκέψεις, μόλις έρχεται στο
επισκεπτήριο, επειδή είναι λίγο όμορφη;

­ Έχετε άλλα όπλα εκτός από τη χειροβομβίδα;

­ Όχι, δεν έχω. Φτάνει αυτή.

­ Είναι η ίδια χειροβομβίδα που κρατούσατε τότε και με τον αστυνομικό;.

­ Ναι, αυτή είναι.

­ Όλες αυτές τις μέρες, μετά το επεισόδιο με τον αστυνομικό, βρισκόσασταν
εδώ στην Αθήνα;

­ Ναι.

­ Κυκλοφορούσατε κανονικά στους δρόμους;

­ Όχι, κρυμμένος ήμουν. Σε σπίτι ήμουν.

­ Έξω δεν βγαίνατε καθόλου;

­ Όχι, δεν έβγαινα.

­ Την ηρωίνη ποιος σας την έφερνε;

­ Είμαι χρήστης ναρκωτικών, όχι ηρωίνης. Σήμερα ήπια και με χάλασε πολύ. Και
δύσκολα κατάφερα να ξεφύγω.

­ Έχετε εκεί τέσσερις ανθρώπους. Λέτε ότι φεύγοντας θα πάρετε μαζί σας τους
δύο. Τους άλλους δύο γιατί δεν τους αφήνετε ελεύθερους;

­ Γιατί είναι οικογένεια και κανείς δεν θέλει να φύγει.

­ Όταν μπήκατε μέσα στο σπίτι ­ από τον φωταγωγό λέτε ότι μπήκατε ­ πώς αντέδρασαν;

­ Φοβηθήκαν οι άνθρωποι, αλλά τους είπα ποιος είμαι και ηρέμησαν.

Η συνομιλία διακόπτεται και ο Σορίν μιλάει τώρα με τους αστυνομικούς: «Θέλεις
το μικρό παιδί; Από πού να το αφήσω; Και άμα είναι κάποιος στην πόρτα; Εγώ θα
το αφήσω σε ένδειξη ότι είμαι καλό παιδί. Και δεν θέλω να χυθεί αίμα. Άμα
κάνουνε μαρς, θα αφήσω τη χειροβομβίδα από το χέρι. Είμαστε τρεις μαζί
δεμένοι. Θα αφήσω το παιδί σιγά σιγά. Στάσου να λειτουργήσω πρώτα, γιατί είμαι
και μαστούρης. Πες τους όλους να φύγουν από την πόρτα».

Επιστρέφει στο τηλέφωνο και απευθύνεται στον Ευαγγελάτο:

«Ακούς, το παιδάκι το αφήσαμε, που ήταν άρρωστο. Για να δείτε ότι υπάρχει
ευαισθητοποίηση εδώ και δεν είμαστε όπως τα λέτε».

Η ώρα είναι 9.00 το βράδυ και ο παρουσιαστής του Σκάι καλοπιάνει τον Ρουμάνο
να αφήσει και τη γιαγιά:

­ Σε λίγο θα πάρεις και το κουτί με τα χάπια. Φαντάζομαι ότι αυτό που θα
συμβεί είναι να σας αφήσουν να φύγετε με το αυτοκίνητο. Πώς θα γίνει αυτό;

«Όπως έγινε και την προηγούμενη φορά. Θα φύγουμε όμορφα».

­ Την περιοχή την ξέρεις; Πώς θα κινηθείς;

«Την ξέρω».

­ Μήπως θα χρειαστείς τη βοήθεια κάποιου γιατρού;

«Γιατρός είμαι μόνος μου».

Λίγο αργότερα, ο Σορίν ζητεί οικονομική βοήθεια από τον Σκάι.

Ο Ευαγγελάτος αντιδρά, αλλά ο Σορίν τού λέει: «Εσείς κερδίζετε που μιλάτε μαζί
μου. Σταματώ μαζί σου και θα συνεχίσω να μιλώ με άλλα κανάλια».

Και πράγματι κλείνει το τηλέφωνο. Δεν περνάει πολύ ώρα και το κανάλι
ξαναπιάνει γραμμή με τον Σορίν, που θεωρεί ότι η πιο δύσκολη απόδραση ήταν
αυτή στη Λάρισα. Και εδώ παρ’ ολίγον να πάρει όπλο αστυνομικού στα χέρια του,
αλλά κρατούσε τη χειροβομβίδα και δεν τα κατάφερε.

Γύρω στις 10.30 το βράδυ ο Ματέι Σορίν λέει ότι θα τον σκοτώσουν, όπως
σκότωσαν τον Χριστόφορο Μαρίνο: «Μου το έχουν πει οι αστυνομικοί πως θα με σκοτώσουν».