ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τον έβλεπα και ντρεπόμουν

ΤΟΝ ΕΒΛΕΠΑ με τις ώρες να καταθέτει. Να έχει ύφος πότε αμήχανο και πότε
εκνευρισμένο. Να προσπαθεί να πείσει ότι αξίζει να είναι πρόεδρος δίνοντας
εξηγήσεις για το τι σημαίνει σεξουαλική επαφή και περιγράφοντας τα δώρα που
έκανε στη Μόνικα.

Τον έβλεπα και ντρεπόμουν. Πρώτα απ’ όλα γι’ αυτήν την ξεφτίλα που πήρε
παγκόσμιες διαστάσεις. Και στο όνομα κάποιας περίεργης δημοκρατίας επέτρεψε να
προσφερθεί ως λαϊκό ανάγνωσμα μια ιδιωτική ζωή ­ έστω κι αν πρόκειται για τη
ζωή ενός προέδρου. Ντρεπόμουν όμως περισσότερο ακριβώς γιατί τον έβλεπα. Όπως
και γιατί τις προηγούμενες μέρες είχα διαβάσει όλες τις λεπτομέρειες, για τα
πούρα και τις γραβάτες και τα τηλεφωνήματα. Τα είδα και τα διάβασα όλα, όπως
μου προσφέρθηκαν, τα σχολίασα και γέλασα μ’ αυτά στην παρέα μου. Αντί να
γυρίσω την πλάτη μου και να μείνω χωρίς αυτού του είδους την ενημέρωση. Ώστε
να μπορώ να πω με ειλικρίνεια ότι η ιδιωτική ζωή είτε του γείτονα είτε του
προέδρου είναι δική του και δεν με αφορά.

Περισσότερο γι’ αυτό ντρεπόμουν όση ώρα ο πρόεδρος κατέθετε. Γιατί ρουφώντας
τις λεπτομέρειες και παρακολουθώντας τις εκφράσεις του, κατά κάποιο τρόπο
συμμετείχα ενεργά στην ξεφτίλα. Κι αυτό είναι πιο ανάρμοστο από τη σχέση του
προέδρου με τη Μόνικα.