ΣΗΜΑΤΑ

… θα κρίνουν ως φαίνεται το παιχνίδι στη Γερμανία. Ο Κολ δεν περιμένει
βέβαια να ξαναπάρει στα 5 πρώην κομμουνιστικά κρατίδια εκείνο το 38% του 1994.
Τα γκάλλοπ του δίνουν μόλις 29% έναντι 39% του Σραίντερ. Ο τελευταίος όμως δεν
ησυχάζει. Η CDU όλο και «τσιμπά» στα γκάλλοπ. Οι αναποφάσιστοι συνολικά είναι
στρατιά: 30%. Και οι κομμουνιστές έχουν ανασκουμπωθεί. Σύνθημα του SPD: «Κάθε
ψήφος στο PDS είναι ψήφος χαμένη». Η αντιζηλία «ροζ» και «κόκκινου» είναι ό,τι
πιο άγριο σ’ αυτές τις εκλογές.

… χαρακτηρίζουν τώρα το κόμμα τους οι σοσιαλδημοκράτες. (Θυμίζει τους
Nouveaux Socialistes του Ζοσπέν και το New Labour του Μπλαιρ, μόνο που είναι
πιο μοντέρνο ­ η λέξη «Κέντρο» δεν έχει καν ιδεολογική φορά). Ο Ρούντολφ
Σάρπινγκ (φωτ.), αρχηγός της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του SPD, εξήγησε στη
«Ρεπούμπλικα» τι, πάνω κάτω, σημαίνει αυτό: «Ο Σραίντερ θέλει να βρίσκεται όσο
γίνεται πιο κοντά στην πραγματικότητα. Είναι πιο ανοιχτός, πιο έτοιμος για
συγκεκριμένες πολιτικές. Αγωνίζεται για την ελευθερία, την κοινωνική
δικαιοσύνη, την παιδεία και τον πολιτισμό μέσα σε κράτος δικαίου. Αυτές είναι
άλλωστε και οι αξίες της Ευρώπης, που θέλουμε να προωθήσουμε μέσα στον
παγκόσμιο ανταγωνισμό». Στα οικονομικά, ο Σάρπινγκ θα ήθελε «ένα Μάαστριχτ των
εργαζομένων, ένα κοινωνικό συμβόλαιο για την απασχόληση και την ανάπτυξη». Για
να μη νομισθεί δε ότι πρόκειται ν’ αλλάξουν και πολλά, ιδίως προς τα έξω, ο
υπαρχηγός του Σραίντερ εντιμότατα διευκρινίζει: «Η αριστερά, ερχόμενη στα
πράγματα, δεν πρόκειται να θίξει ούτε ν’ αλλάξει τις βάσεις της εξωτερικής
πολιτικής μας ή τα σχετικά με θέματα ασφάλειας. Η Γερμανία θα παραμείνει
αξιόπιστος εταίρος. Και θα αναλάβει ακόμη μεγαλύτερες διεθνείς ευθύνες. Το SPD
ενέκρινε λόγου χάρη τη συμμετοχή της Μπούντεσβερ στη Βοσνία. Θα κάνουμε και
στο μέλλον ειρηνευτικές αποστολές, εφ’ όσον θα έχουν έγκυρη νομική βάση».

… τη χώρα αυτή της περιπέτειας, όλο απρόοπτα συμβαίνουν. Λόγου χάρη, εκεί
πού νόμιζε ότι κρατά τα σκήπτρα της μουσουλμανικής θεοκρατίας, βρέθηκαν άλλοι,
πιο διαπρύσιοι ζηλωτές, να του βάλουν τα γυαλιά. Οι Ταλεμπάν (Σουννίτες
μάλιστα όπως οι Τούρκοι, της υποτιθέμενης ήπιας μορφής του Ισλάμ), αφού
σκότωσαν εν ψυχρώ έξη Ιρανούς διπλωμάτες και ένα δημοσιογράφο, συγκεντρώνουν
τώρα στρατό στα σύνορά τους, απέναντι στα ιρανικά «γυμνάσια». Πανέτοιμοι και
ξένοιαστοι, με την αθωότητα του τρομοκράτη, δεν λογαριάζουν διόλου το
ενδεχόμενο σφαγής μέχρι αφανισμού.

… στην Τεχεράνη: η χαρά των Χομεϊνικών. Οι ρασοφόροι και ιακωβίνοι περί τον
πνευματικό ηγέτη Αγιατολλάχ Χαμενεΐ θεώρησαν θείο δώρο την αφγανική πρόκληση.
Λόγω «εκτάκτων συνθηκών» μπορούν να βάλουν νέο φίμωτρο στον Τύπο, αλλά και
στον πρόεδρο Χαταμί που επιχειρούσε κάποια ανοίγματα προς τη Δύση. Τρίτο
απρόοπτο, οι Αμερικανοί. Αφού εξέθρεψαν καλά καλά τους Ταλεμπάν (ως αντάρτικο
κατά των Σοβιετικών), τώρα τους μισούν. Θα ήθελαν πολύ να δώσει το Ιράν ένα
γερό μάθημα σ’ αυτούς τους σκοταδιστές ­ που φιλοξενούν και τον τρομερό μπιν
Λάντεν. Πώς όμως να το ευχηθούν ανεπιφύλακτα, αφού ένας τέτοιος πόλεμος θα
ενίσχυε μάλλον τη θέση των Αγιατολλάχ; Και το χειρότερο, τι να πουν οι ΗΠΑ
στους εκλεκτότερους των συμμάχων τους, τη Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν που,
κατά σύμπτωση, είναι οι κύριοι υποστηρικτές των Ταλεμπάν;