ΣΗΜΑΤΑ

… είναι μια τάξη σε πλήρη αναδίπλωση, γράφει ο Μάικλ Γκοβ στους «Τάιμς» του
Λονδίνου. Και αναλαμβάνει αυτός να τη θρηνήσει, παρ’ όλο που είναι βουλευτής
των Συντηρητικών. Διότι κατά βάθος, λέει, κανένας δεν σε κλαίει καλύτερα απ’
ό,τι ο αντίπαλος. «Όπως οι παλιοί ρέηντζερς της Αμερικής, που ήξεραν να
σέβονται τον εχθρό ­ και μαζί τη γη που ο καθένας τους διεκδικούσε από τον
άλλο ­ έτσι και οι Τόρυς μπορούν τώρα να αισθάνονται συμπόνια για τον λαβωμένο
αντίπαλο. Γνωρίζουν πολύ καλά και αυτοί και εκείνος ότι Παλιό δεν σημαίνει
αναγκαία Παρωχημένο. Ότι η λατρεία βωμών και εστιών είναι απαραίτητη
προϋπόθεση για να μπορείς να εκτιμάς πιο σωστά το παρόν. Και ότι, επιτέλους,
την πολιτική κουλτούρα δεν την αποτελεί σώνει και καλά ο εκάστοτε ιθύνων».

… λοιπόν οι «modernisers», οι περίφημοι εκσυγχρονιστές του New Labour,
αναστενάζει ο αισθηματίας βουλευτής. Και τσιτάρει πρόθυμα τον μαρξιστή
ιστορικό Ράφαελ Σάμουελ που ήδη το ’82, στις «Νησιωτικές Ιστορίες» του,
προφήτευε την «εγκατάλειψη της εργατιάς» από τους θεωρητικούς συντρόφους της.
«Και μόνη η ύπαρξή της (της εργατικής τάξης) αποτελεί γι’ αυτούς προσβολή ­
έγραφε. ­ Οι εργάτες είναι το κύριο εμπόδιο για το είδος της ανοιχτής
κοινωνίας που σχεδιάζουν: ένα πελώριο κενό χώρο που θα τον γεμίζουν άτομα
κοινωνικά αεικίνητα και επιθετικά. Οι εργατοκάπηλοι δεν νοιάζονται να σώσουν
τους εργάτες. Αυτό που θέλουν στην πραγματικότητα είναι να τους αφανίσουν». Ο
δε εκσυγχρονισμός (ο Σάμουελ τον προέβλεπε και αυτόν) είναι απλώς ένας
ευφημισμός. Και ταυτόχρονα στρατηγική: «Για την άρχουσα τάξη, σημαίνει τη λήψη
των μέτρων εκείνων που θα ενισχύουν την ίδια. Για την εργατική τάξη, σημαίνει
εσωτερική εξορία». Αλλά, οποία των καιρών γυρίσματα…. Ως και τη δεξιά έχει
ζαλίσει αυτός ο Μπλαιρ.

… ψηφίζουν την Κυριακή, αθόρυβα ως συνήθως. Έρχονται και οι γερμανικές
εκλογές, με τα μεγάλα διλήμματα, και η Ευρώπη λίγο έλειψε να μην προσέξει τι
γίνεται με τους κληρονόμους του Ούλοφ Πάλμε. Λάθος, διότι στη Στοκχόλμη
συμβαίνουν πράγματα. Οι κομμουνιστές («Αριστερό Κόμμα» λέγονται τώρα) έχουν
διπλασιάσει τη δύναμή τους μέσα σε μια τετραετία, σύμφωνα με τα γκάλλοπ.
Βρίσκονται γύρω στο 13%. Και η αρχηγός τους, Γκούντρουν Σύμαν,
διαπραγματεύεται ήδη μετεκλογική συνεργασία, αν όχι συμμαχία, με τους
Σοσιαλδημοκράτες του πρωθυπουργού Γιαίραν Πέρσον. Οι οποίοι, σημειωτέον,
βρίσκονται σε ελευθέρα πτώση. Όπως σε πτώση είναι και το Κόμμα του Κέντρου το
οποίο, κυρίως, τους στήριζε στη Βουλή (γιατί και τώρα δεν είχαν απόλυτη πλειοψηφία).

… οι Χριστιανοδημοκράτες του Αλφ Σβένσον, έχει και αυτή γερό έλλειμμα ψήφων.
Κατά τις δημοσκοπήσεις, για να φτάσει το 45% θα χρειαστεί τη βοήθεια 3-4
κομματιδίων. Ενώ ο Πέρσον μαζί με τους κομμουνιστές (γκάλλοπ πάντοτε) εγγίζει
το 50%. Αλλά η Γκούντρουν είναι αδυσώπητη. «Θα στηρίξουμε τους
Σοσιαλδημοκράτες ­ είπε ­ μόνο αν ο Πέρσον δεσμευτεί ότι θα επανιδρύσει αμέσως
τις 100.000 θέσεις που περιέκοψε από το δημόσιο». Ο Πέρσον κρατούσε ως τώρα
αποστάσεις από τους κομμουνιστές. Ανησυχεί για τις επιπτώσεις που μια συμμαχία
μαζί τους μπορεί να έχει στην αγορά και στο «πρόγραμμα εξυγίανσης» της
οικονομίας. Ο διάλογος με τη Σύμαν γίνεται διακριτικά, χωρίς τυμπανοκρουσίες.
Μερικοί στο κόμμα, μάλιστα, λένε ότι δεν υπάρχει καν διάλογος. Αλλά αν όχι
αυτό, ποια λύση μένει για τη σουηδική αριστερά;