ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ «Γιατί έτσι!»

Η ΑΛΗΘΕΙΑ είναι πως από τότε υποψιαζόμαστε πως κάτι πήγαινε στραβά και με
τούτο μας τον δογματισμό, παρόλα αυτά επιμέναμε πως «το προσωπικό είναι και
πολιτικό», μας πήρε κάποια χρόνια και κάποιους έρωτες για να αρχίσουμε να
καταλαβαίνουμε πως ορισμένα πράγματα δεν υπακούουν σε κανόνες, ορθολογισμούς,
«γιατί» κι «επειδή», σχέσεις αιτίου κι αιτιατού. Τώρα πια ενίοτε αποτολμούμε
να απαντήσουμε «γιατί έτσι!» στους επιμένοντες ­ εκσυγχρονισμένα ­ στον
αλλοτινό δογματισμό…

Όπως και να έχει, ποτέ δεν είχαμε υποψιασθεί πως αυτό «το προσωπικό είναι και
πολιτικό» θα έβρισκε τέτοια εφαρμογή και μάλιστα σε συνθήκες ανεπτυγμένου
καπιταλισμού, όπως λέγαμε, με τη σεξουαλική δραστηριότητα δύο ­ ή τριών ή
τεσσάρων ­ ατόμων να επηρεάζει το φαινόμενο της παγκοσμιο-ποίησης, τις αγορές
να κινούνται στον ρυθμό λεκέδων και άλλων μάλλον ατελών ολοκληρώσεων. Ασφαλώς
είχαμε σε κάποια φάση περί πολλού το σεξ, αλλά κάπως διαφορετικά
αντιλαμβανόμαστε τη σημασία του, εμείς οι φανατικοί της ανάλυσης δεν
εντοπίσαμε την πολυσημία ενός οργασμού. Άλλη μια αποτυχία μας…

Κι έπειτα, με τον Μπιλ Κλίντον να έχει θέσει εν αμφιβόλω όλη την… πολιτική
και προσωπική μας κατάρτιση, τον εγκέφαλό μας σε εκείνη την ενοχλητική
σύγχυση, που δεν ξέρεις αν πρέπει να γελάσεις ή να φωνάξεις, να πρέπει να
στρέψω το βλέμμα μου στην Τεχεράνη ­ «μην εμπιστεύεσαι ποτέ πολιτισμούς χωρίς
χρώματα», έλεγε η γιαγιά μου, παράξενη κουβέντα από μια φανατική καθολική ­ ή
στα Τίρανα, να καταλάβω την terra incognita όπου δεν υπάρχει ούτε προσωπικό
ούτε πολιτικό, μονάχα βλέμματα επίπεδα και κενά, αραιά και πού αδηφάγα…

Έτσι, μωρό μου, άμα ρίξεις μια ματιά γύρω σου ίσως καταλάβεις και τη δική μου
αλλοφροσύνη, η προσωπική είναι τόσο ασήμαντη μπροστά στην πολιτική, ίσως
καταλάβεις ακόμη αυτά τα απελπισμένα «γιατί έτσι!»…