Σε τιμή εταιρείας

* ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ αθλητικό γεγονός της εβδομάδας ελάχιστη σχέση έχει με τον
ίδιο τον αθλητισμό. Εκεί κατέληξε το παγκόσμιο και βαδίζει και το ελληνικό
ποδόσφαιρο: η πώληση μιας ομάδας αποκτά μεγαλύτερη σημασία από τις επιδόσεις
της στα γήπεδα.

* ΤΟ ένα δισεκατομμύριο δολάρια που έδωσε ο άσχετος με το ποδόσφαιρο
Αυστραλός μεγιστάνας για τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ δεν ξαφνιάζει τόσο με το
ύψος του, αφού, με καθαρά επιχειρηματικούς όρους, μπορεί να αποβεί καλή
επένδυση. Τρομάζει περισσότερο με το ύφος του, αφού είναι προφανές ότι
εντάσσεται σε μια στρατηγική που χρησιμοποιεί τον αθλητισμό ως μέσο πλουτισμού
­ και όχι βέβαια της ψυχής.

* ΘΑ ήταν αφέλεια να πίστευε κανείς ότι οι έστω ποδοσφαιρικές αλλά
πάντως πλέον εταιρείες, που λέγονται σήμερα ομάδες, θα μπορούσαν να
διοικούνται όπως στα χρόνια του ερασιτεχνισμού. Από την άλλη όμως ο φίλαθλος,
που αποτελεί το πολυτιμότερο κεφάλαιό τους, δικαιολογείται να εκφράζει τη
δυσπιστία και την απογοήτευσή του, με βάση τις συνέπειες στο μόνο χώρο που τον
ενδιαφέρει, το γήπεδο.

* Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ της Μάντσεστερ δεν είναι μόνο εμβληματική λόγω του
ονόματος και της ιστορίας της, αλλά και επειδή εμφανίζει με τρόπο ανάγλυφο τα
πραγματικά ηθικά και αγωνιστικά ερωτηματικά. Και πρώτα απ’ όλα: με ποιο
δικαίωμα οι μέτοχοι της ομάδας-εταιρείας βγάζουν εκατομμύρια εκμεταλλευόμενοι
το όνομα και τις αθλητικές επιτυχίες του συλλόγου;

* ΤΟ μεγάλο παιχνίδι, όπως διαφάνηκε από την προσωρινά αποσυρθείσα αλλά
πάντα απειλητική απόπειρα αντικατάστασης του Τσάμπιονς Λιγκ από μια ακόμα πιο
προσοδοφόρα Σούπερ Λίγκα, αφορά την απόλυτη ταύτιση του ποδοσφαίρου με την
κυριότερη πηγή σχετικού επιχειρηματικού κέρδους, τα τηλεοπτικά δικαιώματα. Ο
στόχος των κυρίων Μπερλουσκόνι, Μέρντοκ και συντροφίας είναι, ανεξαρτήτως των
όποιων συνεπειών επί του παιχνιδιού και του θεάματος, να μοιράσουν διαφορετικά
(διάβαζε: όπως αυτοί θέλουν) την τηλεοπτική πίτα. Γι’ αυτό και σόκαρε τόσο
τους Εγγλέζους η πρώτη πτώση μιας ομάδας στα χέρια ενός ραδιοτηλεοπτικού
κολοσσού.

* Η ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΗ εμπειρία από μια τέτοιου είδους λογική είναι εύγλωττη.
Μισθοφορικές ομάδες, χειρότερο θέαμα αλλά πολύ περισσότερα παιχνίδια,
αποκλειστικότητα των συνδρομητικών καναλιών, χαλάρωση του συνδέσμου με του
οπαδούς και γι’ αυτό εκμετάλλευση από τους κάθε λογής χούλιγκανς της σωματικής
ή της οικονομικής βίας. Στη δε χώρα μας υπάρχει το τραγελαφικό, στην καλύτερη
περίπτωση, παράδειγμα των διοικητικών της ΑΕΚ, που ήδη υπονομεύει για τρίτη
συνεχή χρονιά την ποδοσφαιρική δυναμική της ομάδας.

* ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ ναι, αλλά όχι σαν τις άλλες, οι ποδοσφαιρικές. Παράμετρος
του κέρδους τους, εκτός από το χρήμα, η αγωνιστική τους ιστορία και εξέλιξη.
Τα αποτελέσματα στις κάθε λογής Μάντσεστερ θα φανούν πρώτα στους αγωνιστικούς
χώρους και μετά στις τσέπες των αφεντικών τους.