ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Ρουλέτα και κινητά

Λιχουδιές. Τετράποδα. Κόμικς. Τραπέζια ρουλέτας. Αλλά στα στρογγυλά τραπέζια,
ερημιά. Δεν έρχονται να πάρουν μαθήματα από το Φεστιβάλ του Οδηγητή;

Μετακομμουνιστικοί μύθοι. Τσε, Πέπσι και ο ήρωας των κόμικς Τεξ Ουίλερ, σε μια χαρακτηριστική πόζα από το φεστιβάλ της «Ουνιτά»

ΑΠΟ γαστριμαργικής απόψεως, οι Ιταλοί σύντροφοι τα πήγαιναν πάντοτε καλά. Όπως
και στα προηγούμενα, έτσι και σ’ αυτό το φεστιβάλ της «Ουνιτά» που άνοιξε τις
πόρτες του στις 28 Αυγούστου στην Μπολώνια προσφέρονται πλούσια πιάτα: τόσο
ντόπια (χοιρινό στο φούρνο με μανιτάρια, φιλέτο πέρκας στα κάρβουνα και
δεκάδες διαφορετικές μακαρονάδες) όσο και εξωτικά (κους-κους Μαρόκου, μπιφτέκι
Χιλής, μεξικανική παέγια με τεκίλα). Μεγάλη είναι η ποικιλία και στα κρασιά.
Αρκεί να στηθεί κανείς στην ουρά σε ένα από τα 24 υπαίθρια εστιατόρια που
μένουν ανοιχτά μέχρι αργά και θα απολαύσει υπέροχες γεύσεις σε χαμηλές τιμές
και εγκάρδια ατμόσφαιρα.

Αυτή όμως είναι και η μόνη παράδοση που άντεξε στις σεισμικές αλλαγές που
μεταμόρφωσαν τα τελευταία χρόνια την Αριστερά. Κατά τα άλλα, γράφει το
«Εσπρέσσο», το φετινό φεστιβάλ δεν θυμίζει σε τίποτα τις παλιές φιέστες της
εφημερίδας που ίδρυσε ο Αντόνιο Γκράμσι. Πρόκειται άλλωστε για το φεστιβάλ
ενός κυβερνητικού κόμματος. Κι αυτό σημαίνει πολλούς υψηλόβαθμους
προσκεκλημένους, κάπου 5.000 εθελοντές, ακριβά διαφημιστικά φυλλάδια,
εμπορικές εκθέσεις και αυστηρά μέτρα ασφαλείας.

Αντί για τις σημαίες με τη Βελανιδιά (γιατί για σφυροδρέπανο ούτε λόγος),
ανεμίζουν τα πολύχρωμα λάβαρα της Τογιότα, της Νισάν, της Φίατ και της
Πιάτζιο. Αντί για τους ήχους της «Διεθνούς» ή των τραγουδιών των παρτιζάνων,
ακούγονται οι ερωτικοί ψίθυροι της Πόλυ Τζέην Χάρβεϋ. Τη θέση των
επαναστατικών συνθημάτων στις εξέδρες έχουν πάρει βαρύγδουπες φράσεις όπως
«Κίνηση ιδεών» ή «Ο οίκος των σκέψεων». Και στους πάγκους, αντί για εφημερίδες
και βιβλία, βλέπει κανείς CD, μπλούζες με το σύνθημα «Italians do better»,
σαμπουάν με το σήμα της Ελιάς και πλαστικά πορτοφόλια με τη φωτογραφία του
Λεονάρντο Ντι Κάπριο, του Ρονάλντο ή της Μαντόνα.

Διαφορετικός όμως είναι και ο κόσμος. Οι επισκέπτες δεν κυκλοφορούν πια με την
«Ουνιτά» υπό μάλης: τη θέση της την έχει πάρει το κινητό, το πιθανότερο είναι
μάλιστα ότι δεν διαβάζουν αυτή την εφημερίδα ούτε στο σπίτι, προτιμούν τη
«Ρεπούμπλικα» ή την «Κοριέρε ντέλα Σέρα». Πολλοί συνοδεύονται από συμπαθή
τετράποδα, όπως κόκερ, κυνηγόσκυλα, αλλά κυρίως λαμπραντόρ, σαν αυτό που έχουν
ο Μπιλ Κλίντον και ο Μάσιμο Ντ’ Αλέμα. Όσο για τις συζητήσεις που
οργανώνονται, ελάχιστα τους ενδιαφέρουν. Την εκδήλωση με θέμα «Νομισματική
Ευρώπη, κοινωνική Ευρώπη: τι ευκαιρίες υπάρχουν για τις γυναίκες;» και
ομιλήτρια την ευρωβουλευτή Φιορέλα Γιλαρντότι παρακολούθησαν δεκαέξι άτομα.
Και η συζήτηση για τα προβλήματα της πόλης έγινε μπροστά σε εννιά περίεργους,
από τους οποίους έλαβαν τον λόγο οι δύο…

Ίσως να είναι καλύτερα έτσι. Η ατμόσφαιρα είναι πιο χαλαρή, λιγότερο τεχνητή,
λιγότερο καταναγκαστική. Ο πρωταρχικός στόχος, άλλωστε, έχει εκπληρωθεί: μόνο
τις τρεις πρώτες μέρες του φεστιβάλ μπήκαν στα ταμεία του κόμματος πάνω από
150 εκατομμύρια δρχ.