Με δύναμη απ’ την Κεφαλονιά

Εφέτος, το συνέδριο των φυσικοθεραπευτών στην Κεφαλονιά ­ συμπλήρωσε τα έξι
καλοκαίρια ­ είχε σαν θέμα τις χρόνιες παθήσεις.

Την ημέρα που ήμουν κι εγώ ένας από τους ομιλητές με θέμα «Το γράψιμο σαν
χρόνια πάθηση» (!), ανάμεσα στο πλήθος των φυσικοθεραπευτών απ’ όλη τη χώρα
ήταν και πολλοί επώνυμοι καθηγητές Πανεπιστημίου, όπως ο καθηγητής της
Ορθοπεδικής του Πανεπιστημίου Αθηνών Η. Λαμπίρης, ο καθηγητής της
Νευροχειρουργικής του Πανεπιστημίου Πατρών Η. Παπαδάκης, ο καθηγητής της
Ορθοπεδικής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων Παναγιώτης Σουκάκος, ο καθηγητής της
Δερματολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών Ι. Στρατηγός, της Παθολογίας και
πρόεδρος του Τμήματος Ιατρικής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Α. Τουρκαντώνης
­ που ο καθένας έκανε μια ξεχωριστή εικοσάλεπτη εισήγηση ­ ενώ ο πρώην
υπουργός και καθηγητής της Νομικής Γ.-Α. Μαγκάκης ανέλυσε την «εγκατάλειψη του
χρονίως πάσχοντα ως ποινικό αδίκημα», προτείνοντας ταυτόχρονα τη διορθωτική
συμπλήρωση της ισχύουσας νομοθεσίας.

Αυτό το συνέδριο ήταν αφιερωμένο στη μνήμη του Μαρίνου Γερουλάνου, παππού του
καθηγητή της Χειρουργικής του Πανεπιστημίου της Ζυρίχης και διευθυντή του
Ωνάσειου Καρδιοχειρουργικού Κέντρου Σ. Γερουλάνου, ο οποίος αναφέρθηκε στην
εξέλιξη της θωρακοχειρουργικής, όπως τη βίωσε ο διάσημος πρόγονός του.

Ο Πανελλήνιος Σύλλογος Παραπληγικών (ξεκίνησε ολιγάριθμος το 1977, για να
φτάσει σήμερα στα 4.000 μέλη) είχε τη δική του γωνιά στο φουαγιέ του θεάτρου
«Ο Κέφαλος». Από τα συνθήματά του αντιγράφω:

«Μέχρι να γίνει η κοινωνία μας δίκαιη και όλοι να είμαστε ισότιμοι απέναντί
της, μέχρι τότε δεν θα σταματήσουμε τους αγώνες μας και οι γροθιές μας θα
είναι πάντα σφιχτές». ­ «Αγωνιζόμαστε για ίσες ευκαιρίες στη μόρφωση –
εκπαίδευση, εργασία και προσωπική ζωή ποιότητας».

Το περιοδικό τους λέγεται «Αγώνας». Και στο τελευταίο τεύχος του υπάρχει κι
ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για την αντιμετώπιση των ατόμων με ειδικές ανάγκες
από την παγκόσμια λογοτεχνία. (Πρέπει να πω όχι και τόσο κολακευτικό για τους συγγραφείς).

Κι ενώ από τη Σάμο μόλις έφευγε ο μεγαλοφυής παραπληγικός αστροφυσικός Χόκινγκ
και οι εφημερίδες γράφανε πόσο του άρεσε η ελληνική κουζίνα και ιδιαίτερα το
τζατζίκι, στο Αργοστόλι μεθοδικά και αθόρυβα ο Κεφαλονίτης Ευάγγελος Κεκάτος,
με τη βοήθεια του Γενικού Νομαρχιακού Νοσοκομείου Κεφαλονιάς και του ΚΑΤ
Αθηνών, κατάφερνε να μαζέψει τον ανθό της φυσιατρικής και πολλούς σημαντικούς
επιστήμονες απ’ το εξωτερικό.

Ο υπεύθυνος Φυσικοθεραπείας στο ΝΙΜΤΣ και καθηγητής στη Σχολή Φυσικοθεραπείας
του ΤΕΙ Αθηνών κ. Χρήστος Σπυρόπουλος (αντίστοιχη σχολή υπάρχει στη
Θεσσαλονίκη και στη Λαμία) συνοδεύονταν από μερικούς φοιτητές του, που ήρθαν
να ανακοινώσουν μια πρωτότυπη εργασία του στο συνέδριο. Παρατηρούσα αυτά τα
νέα παιδιά, αγόρια και κορίτσια, που θα ανακουφίσουν αύριο τον ανθρώπινο πόνο,
και δεν ξέρω γιατί αλλά μου θύμιζαν εκείνο τον στίχο του Καβάφη: «Με τη χαρά
της αφθαρσίας μες στα μάτια».

Το φουαγιέ του νεόκτιστου και υπερσύγχρονου από άποψη τεχνικού εξοπλισμού
Δημοτικού Θεάτρου Αργοστολίου είχε και πίνακες ζωγραφικής φτιαγμένους με το
στόμα και το πόδι, μια μίνι έκθεση του Καραβούζη, τη σύνδεση των κέντρων με το
Ιντερνέτ, καθώς και μια γωνιά όπου «δύο νεράιδες» εκπληρώνουν τις ευχές ή «τις
τρελές επιθυμίες, το μυστικό όνειρο που φωλιάζει μέσα σε κάθε ψυχή. Για ένα
άρρωστο παιδί, το όνειρο που γίνεται πραγματικότητα φαντάζει σαν θαύμα».

«Το “Κάνε Μια Ευχή” είναι μια φιλανθρωπική αποστολή, μη κερδοσκοπικού
χαρακτήρα που εκπληρώνει τις πιο βαθιές επιθυμίες παιδιών και εφήβων που
πάσχουν από πολύ σοβαρές ασθένειες. Η αποστολή αυτή ενώνει όλους τους
“μεγάλους” εθελοντές της οργάνωσης».

Το Αργοστόλι είναι ίσως η πιο καθαρή πόλη της Ελλάδας. Ούτε ένα σκουπιδάκι
στους δρόμους του. Και καθώς οι ορδές των τουριστών είχαν αρχίσει να
υποχωρούν, αναδεικνύονταν σε όλη την ομορφιά του το τοπίο.

Τις γνώσεις μου για την πρόσφατη ιστορία της Κεφαλονιάς, ομολογώ πως τις
οφείλω σε ένα μυθιστόρημα, γραμμένο από Άγγλο, «Το μαντολίνο του λοχαγού
Κορέλι». Ο Άγγλος αυτός συγγραφέας κατάφερε και ζωντάνεψε τους Έλληνες, εμάς,
αφού εμείς με την παράδοση κιόλα του λόγου του νησιού αυτού, δεν καταφέραμε να
γεννήσουμε ισάξιο αφηγητή.

Εν κατακλείδι, «ο φυσικοθεραπευτής ήλιος μαλάζοντας τις ωμοπλάτες των βουνών,
τα καταπονημένα άκρα, κατάφερε να κάνει να υποχωρήσουν τα άλατα στον αυχένα
του βουνού και…».

Άλλη φορά θα εξηγήσω τι είναι «η κρυοθεραπεία στην αντιμετώπιση του πόνου», ή
«η άσκηση ως μέσο πρόληψης της οστεοπόρωσης». Για την ώρα φτάνει να αναφέρω τι
είναι η νέα ασθένεια που ολοένα πιο συχνά ένας φυσικοθεραπευτής καλείται να
αντιμετωπίσει. Λέγεται «καρπιαίο σύνδρομο» και το αποκτάς από το πολύ
«ποντίκι» στον ηλεκτρονικό σου υπολογιστή. Μανιακοί κομπιουτεράδες, προσοχή!