«Δεν νιώθω να θέλω εκδίκηση»

«Χθες το βράδυ που γύρισα σπίτι, δεν μπορούσα να κοιμηθώ, τα μάτια μου δεν
έκλειναν… Καθόμουν και σκεφτόμουν όλα αυτά που είχα ζήσει στα χέρια του
Ρουμάνου για εννέα ώρες και κάποια στιγμή ρώτησα τον εαυτό μου: “Αν έβγαινε ο
Σορίν, τον περικυκλώνανε και έπιανε κάποιον όμηρο, τι θα έκανα;”. Σκέφτηκα για
λίγο: “Θα το ξανάκανα, νομίζω…”».

Οικογένεια Κρυσταλλόγιαννη. «Δεν ήθελα να τους θυμάμαι εκείνες τις ώρες, λέει ο αστυφύλακας. Φοβόμουν πως θα λύγιζα»

ΕΧΟΥΝ περάσει δύο 24ωρα από την περιπέτειά του και ο 32χρονος αστυφύλακας της
Ασφάλειας Χαλκίδας Θανάσης Κρυσταλλόγιαννης περιγράφει στα «ΝΕΑ» το θρίλερ της
αγωνίας που ο ίδιος έζησε ως «πρωταγωνιστής» του για εννέα ολόκληρες ώρες κάτω
από την απειλή του όπλου και της απασφαλισμένης χειροβομβίδας του επικίνδυνου
Ρουμάνου κακοποιού, Σορίν Ματέι.

Και ενώ ο 26χρονος Ρουμάνος κακοποιός κατάφερε να ξεφύγει από τον κλοιό της
Αστυνομίας και κυκλοφορεί ελεύθερος, ο όμηρός του δείχνει να μην έχει
ξεπεράσει τον εφιάλτη:

«… Κάποια στιγμή έκλεισαν τα μάτια μου για ένα λεπτό και πετάχτηκα
φωνάζοντας: “Τι κάνετε, ρε…”. Έβλεπα πως μου είχαν πετάξει χειροβομβίδα…».

Καθισμένος στο σαλόνι του σπιτιού του, με τη γυναίκα του Ελένη και τα δύο
αγοράκια τους στο πλευρό του, τον Χαράλαμπο, 4 χρόνων, που δεν έχει πάρει τα
μάτια από τον πατέρα του για ώρα και το μόλις 3 μηνών αβάπτιστο μωρό, ο νεαρός
αστυφύλακας ξαναζεί τον εφιάλτη, λεπτό προς λεπτό, με τον κακοποιό. Και όμως
δεν νιώθει να τον μισεί. Λέει αβίαστα κάποια στιγμή: «Όχι, δεν νιώθω μίσος για
τον Σορίν. Ξέρεις, όταν μένεις πολλές ώρες με κάποιον και ζεις κρίσιμες
στιγμές, έστω και αν σε απειλεί, στο τέλος δένεσαι μαζί του».

«Όχι, δεν μπορώ να σκεφτώ κάποιο κακό, δεν νιώθω να θέλω εκδίκηση…». Και τα
λέει αυτά ένα γυμνασμένο παλικάρι με δύο ανήλικα παιδιά, που η ζωή του
παίχθηκε «κορόνα-γράμματα» στα χέρια ενός αδίστακτου εγκληματία.

ΤΟΝ… ΚΕΡΔΙΣΕ

Ο Θανάσης Κρυσταλλόγιαννης κατάφερε να κερδίσει την εμπιστοσύνη ενός
ψυχοπαθούς, επικίνδυνου εγκληματία, που λίγο πριν είχε πάρει γερή δόση
κοκαΐνης, και μετά τις πρώτες ώρες της ομηρείας να τον φέρει «με τα νερά του».
Στο τέλος, όπως ο ίδιος λέει, του ζητούσε επίμονα να φύγει και να πάει στη
γυναίκα και στα παιδιά του και αυτός θα έπιανε κάποιον άλλον. Και όταν ο
θαρραλέος αστυφύλακας και πάλι αρνήθηκε κι ενώ προσπαθούσαν, γύρω στις 11 το
βράδυ της Κυριακής, να ξεφύγουν με το μαύρο «Λάντσια», ο Ρουμάνος τον…
«κούφανε» με μια άλλη πρόταση: «Πάμε να δούμε σε ένα σινεμά το “Φονικό όπλο Νο
4” με τον Μελ Γκίμπσον και μετά γυρίζεις στην οικογένειά σου. Μην είσαι χαζός,
θα δούμε το έργο και θα φύγω από την πίσω πόρτα…».

«ΦΟΒΗΘΗΚΑ 3 ΦΟΡΕΣ»

Τι να πρωτοθυμηθεί από τον εφιάλτη ο αστυφύλακας Θανάσης Κρυσταλλόγιαννης.
Χείμαρρος που ξεσπά, οι στιγμές της αγωνίας μέσα στο αυτοκίνητο, στη Λυκόβρυση…

«Σ’ αυτές τις 9 ώρες που με είχε όμηρο, τρεις φορές φοβήθηκα πολύ. Η πρώτη
ήταν λίγη ώρα αφότου φτάσαμε στη Λυκόβρυση και μας περικύκλωσαν. Ήθελε να
φανεί πειστικός και θέλησε να με πυροβολήσει στο πόδι. “Περίμενε, τι πας να
κάνεις” του λέω. Έδειχνε αποφασισμένος. “Δεν με πιστεύουν οι απ’ έξω”,
απαντάει. Τον έπεισα προς στιγμήν να μην με πυροβολήσει γιατί μετά δεν θα
μπορούσε να ξεφύγει, αφού δεν ήξερε να οδηγεί. Αλλά σε λίγο μού έβαλε πάλι το
πιστόλι στη γάμπα: “Κάτσε, θα πάρω μόνον κρέας…”. Τον έπεισα και πάλι: “Άμα
μου ρίξεις με 45άρι πιστόλι, θα πεθάνω από αιμορραγία…”. Είχε την απάντηση
έτοιμη: “Μη φοβάσαι, θα σου φέρουν αμφεταμίνες, μη στεναχωριέσαι, θα γίνεις καλά…”».

Οι αστυνομικοί που έχουν περικυκλώσει το «Λάντσια» με τον κακοποιό και τον
όμηρο συνάδελφό τους προσπαθούν να πείσουν τον Σορίν Ματέι να παραδοθεί και
πως δεν υπάρχει περίπτωση να ξεφύγει. Ο Ρουμάνος γίνεται έξαλλος.

«Ήταν η στιγμή που έφτασε η γυναίκα εισαγγελέας. Κάποιος συνάδελφος ακούστηκε
να του λέει να παραδοθεί. “Φύγαμε”, μου λέει, τότε, ότι δηλαδή πήρε την
απόφαση να σκοτωθούμε μαζί. Με αγκαλιάζει σφιχτά και βάζει ανάμεσά μας τη
χειροβομβίδα. Κράτησα την ψυχραιμία μου. Προσπάθησα να βρω κάτι να πω. “Κάτσε,
του λέω, με γυναίκες θα συνεννοηθείς; Να ζητήσεις να μιλήσεις με άνδρα
εισαγγελέα, θα συνεννοηθείς καλύτερα…”. Ευτυχώς έπιασε το “επιχείρημά” μου,
τράβηξε πίσω τη χειροβομβίδα και ζήτησε να έρθει άνδρας εισαγγελέας.

Η τρίτη φορά που φοβήθηκα πολύ ήταν όταν είχαμε φτάσει στον Πειραιά, κάπου
στην οδό Νοταρά και προσπαθούσε να πάρει ταξί».

ΕΣΤΕΙΛΑΝ ΠΕΡΙΠΟΛΙΚΟ!

«Του ζήτησα τότε να τηλεφωνήσω και πάλι στη γυναίκα μου να μην ανησυχεί, γιατί
είχε περάσει μία ώρα από την πρώτη φορά. Ήταν πρόσχημα, αλλά με πίστεψε. “Πάρ’
τη, ρε Θανάση, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Μη μου κάνεις μόνο καμιά μαγκιά…
Αν κάνεις τίποτα, θα πετάξω τη χειροβομβίδα σ’ αυτούς… ” και μου έδειξε
κάποιους γέρους. Πάω, λοιπόν, στο τηλέφωνο και ενώ με σημάδευε, παίρνω το
“100” και τους λέω ποιος είμαι. Δεν πρόλαβα να τελειώσω τη συνομιλία… Άκουσε
κάποιο περιπολικό που περνούσε με τη σειρήνα, μου βάζει το πιστόλι στο κεφάλι,
έκλεισε το τηλέφωνο κι έκανε σαν τρελός. “Τι έκανες, ρε” φώναζε. Ευτυχώς τον
έπεισα πως είχα πάρει τη γυναίκα μου…».

­ Όλες αυτές τις ώρες που σε απειλούσε έδειξε καμιά φορά φιλικός, ανθρώπινος;

«ΔΕΝ ΣΕ ΘΥΣΙΑΖΟΥΝ»

«Όταν του είπα πως έχω δύο παιδιά χάρηκε. “Τώρα δεν σε θυσιάζουν με τίποτα…”
μου είπε. Όποιον πλησίαζε στο αυτοκίνητο, αυτό τον ρώταγε, αν είχε παιδιά,
όπως τον Κώστα Φαρμάκη, αλλά και τον αστυνόμο, τον κ. Πόκα. Τον Φαρμάκη τον
εμπιστεύτηκε και δέχθηκε να κάνει τις διαπραγματεύσεις γιατί του είπα πως
είναι κουμπάρος μου και πως μ’ αγαπάει πιο πολύ απ’ όλους και πως ήθελε το
καλό μου. Όταν πηγαίναμε για τη Λυκόβρυση, ήθελε να σκοτώσει τον Φαρμάκη
κάποια στιγμή που σταματήσαμε και πλησίασε το αυτοκίνητο. Θέλησε να πάρει τη
θέση μου ο Κώστας και ο Σορίν δέχθηκε. “Μπες μέσα εσύ” τού είπε, αλλά δεν
δέχθηκα εγώ. Λίγο πριν ήθελε να πυροβολήσει για πλάκα κάποιον περαστικό. Τον
έπεισα να μην το κάνει λέγοντας πως μπορούσε να τον χρησιμοποιήσει και να του
φέρει ένα κινητό τηλέφωνο. Όταν άρχισαν οι διαπραγματεύσεις στη Λυκόβρυση,
πλησίασε ο διοικητής μου, ο κ. Πόκας, πρότεινε να πάρει τη θέση μου και με
διέταξε: “Θανάση, κατέβα αμέσως τώρα…”, αλλά και πάλι αρνήθηκα. Θέλω να
ευχαριστήσω και τους δύο, και τον διοικητή μου και τον Φαρμάκη».

­ Τι λες για τις δηλώσεις του υπουργού κ. Γ. Ρωμαίου, ότι αν
δεν έπαιρναν αυτή την απόφαση, σήμερα εσύ θα ήσουν νεκρός και η
γυναίκα σου χήρα με δύο ορφανά;

«Τον ευχαριστώ, αλλά εγώ έκανα αυτό που έπρεπε. Πιστεύω ότι η απόφαση να
αφήσουν τον Σορίν να φύγει ήταν σωστή και θα σας πω γιατί. Γιατί τώρα, αν
κάποιος άλλος συνάδελφος βρεθεί στη θέση μου, θα κάνει το ίδιο που έκανα εγώ.
Θα ξέρει πως θα έχει υποστήριξη. Γι’ αυτό και ευχαριστώ τον υπουργό. Όσο για
το κουράγιο που βρήκα και άντεξα; Μέσα από το αυτοκίνητο έβλεπα απέναντι τον
διοικητή μου, τον Φαρμάκη, τα άλλα παιδιά κι έτσι έπαιρνα θάρρος. Δεν
μπορούσα, δεν ήθελα να σκέφτομαι την οικογένειά μου, γιατί φοβόμουν πως θα
λύγιζα. Κάποια στιγμή μάλιστα μου έφερε ο Φαρμάκης ένα τηλέφωνο να μιλήσω στην
Ελένη τη γυναίκα μου. Πήγα να λυγίσω. “Πάρ’ το, δεν θέλω… ” του είπα».

«ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ»

Ο αστυφύλακας Θανάσης Κρυσταλλόγιαννης δεν νιώθει μίσος για τον επικίνδυνο
απαγωγέα του. Αντίθετα, του στέλνει ένα μήνυμα.

«Θέλω να του πω να παραδοθεί. Του κάνω έκκληση να παραδοθεί για να σώσει τη
ζωή του. Αργά ή γρήγορα θα τον συλλάβουν και δεν ξέρω κάτω από ποιες συνθήκες
θα γίνει αυτό…».

­ Στον Πειραιά πώς σε «αποχαιρέτησε», με ποια λόγια;

«”Πέσε κάτω Θανάση και μη σηκώσεις το κεφάλι…”. Μου φάνηκε πως εκείνη τη
στιγμή μου χαμογέλασε: “Το ξέρω πως τώρα θα πάρεις τηλέφωνο και θα πεις με
ποιο ταξί θα φύγω… Δεν πειράζει, εγώ θ’ αλλάξω και θα πάρω άλλο ταξί…”.
Φεύγοντας του ζήτησα μόνον κάτι. Όταν θα έμπαινε στο ταξί να μη δείξει πως
έχει όπλο και να ασφαλίσει τη χειροβομβίδα με ένα σύρμα που του είχε δώσει
λίγη ώρα πριν ο Φαρμάκης. “Μην πάρεις άδικα στο λαιμό σου κάποιον αθώο” του είπα».

­ Όταν πίστεψε πως είχατε πλέον ξεφύγει, άλλαξε στάση;

«Ναι, έδειχνε πιο ήρεμος και φιλικός. Κάποια στιγμή σταματήσαμε σε ένα
καρτοτηλέφωνο να πάρω τη γυναίκα μου κι εκεί βρισκόταν ένα νεαρό ζευγάρι που
έτρωγε πίτσα. Μου λέει: “Φύγε εσύ, θα πάρω το ζευγαράκι…”. Τον έπεισα να μην
το κάνει: “Βρε Σορίν, τώρα που τα βρήκαμε, θα σε πάω εγώ και θα φύγεις…”.
Είπα στο ζευγάρι να φύγει, αλλά ο νεαρός αντέδρασε. Όταν όμως ο Σορίν του
έβαλε το πιστόλι στο κεφάλι, μπήκαν στο αυτοκίνητο και εξαφανίσθηκαν… Τότε
έδειξε να με εμπιστεύεται κι έγινε φιλικός. Στο δρόμο προς Πειραιά κι άλλες
φορές μου είπε: “Σταμάτα, κατέβα και φύγε κι εγώ θα πάρω κάποιον άλλον…”.

Τότε άρχισα να νιώθω μια σιγουριά πως θα γυρίσω σώος. Ήθελε να τον βγάλω στη
Συγγρού. “Ξέρεις πώς; “, του λέω. “Ξέρω… “, μου λέει. Στο τέλος χαθήκαμε.
Όταν έφυγε πήρα το “100” και ήρθε κάποιο περιπολικό και με πήρε».

Θανάσης Κρυσταλλόγιαννης: «Σε τρεις περιπτώσεις φοβήθηκα πάρα πολύ. Και τις τρεις όμως κατάφερα να τον μεταπείσω»

­ Ας γυρίσουμε στη σκηνή, στην οδό Φυλής, που προσπάθησε να πάρει όμηρο
τη γυναίκα με τα δύο παιδιά…

«Ήταν μια νέα γυναίκα, ίσως κάτω από τα 30, με δύο μικρά παιδιά και οδηγούσε
ένα μικρό κόκκινο αυτοκίνητο. Αυτός πήγαινε μπροστά με τη χειροβομβίδα κι
εμείς δύο μέτρα πίσω του με τα πιστόλια στα χέρια. Ξαφνικά, στη Φυλής, τράβηξε
το όπλο, το πρότεινε στην κοπέλα, άνοιξε την πόρτα του συνοδηγού και
προσπάθησε να μπει μέσα. “Μη τη γυναίκα, μη… ” του φώναξα. “Γιατί, ρε, έλα
εσύ…”, μου λέει. “Θα ‘ρθω εγώ, αλλά άφησε τη γυναίκα…”, του απάντησα. Η
γυναίκα τα είχε χαμένα. Έτσι την άφησε…».

­ Δεν σκέφτηκες εκείνη τη στιγμή την οικογένειά σου και ίσως ότι δεν θα ξαναγύριζες;

«Το σκέφθηκα, αλλά αυτό έπρεπε να κάνω εκείνη τη στιγμή. Αφότου εγκλωβιστήκαμε
δεν ήξερε τι έκανε και τι ήθελε. Ήθελε σώνει και καλά να πυροβολήσει κάποιον,
μέχρι που κάποια στιγμή ο Φαρμάκης δεν άντεξε και του λέει: “Σκότωσέ με να
τελειώνουμε…”. Μετά ήθελε να σκοτώσει τον αστυνόμο, αλλά άλλαξε γνώμη όταν
του είπα πως είναι διοικητής μου και μ’ αγαπάει. “Έχεις δίκιο, αυτόν δεν
πρέπει να τον σκοτώσω…”, μου είπε. Μετά ήθελε να σκοτώσει τον γιατρό που
ήρθε στο αυτοκίνητο. “Τον γιατρό ποιος θα τον σκεφθεί…”, μου είπε και του
έβαλε το πιστόλι. Προσπαθούσα να του μιλάω συνεχώς και να τον πείθω με διάφορα
επιχειρήματα της στιγμής, όπως μου ερχόταν…».

ΧΩΡΙΣ αποτέλεσμα μέχρι στιγμής συνεχίζεται το ανθρωποκυνηγητό, που έχει
εξαπολύσει η Αστυνομία για τον εντοπισμό και τη σύλληψη του 26χρονου Ρουμάνου
κακοποιού Σορίν Ματέι. Εκατοντάδες αστυνομικοί παίρνουν μέρος στη γιγαντιαία
επιχείρηση με συνεχείς περιπολίες, ελέγχους στα «στέκια» του σε ολόκληρη την
Αττική, ενώ μπλόκα στήνονται παντού.

Όλοι οι γνωστοί και πρώην συνεργάτες του Σορίν Ματέι βρίσκονται υπό συνεχή
παρακολούθηση, ενώ κάθε πληροφορία που φτάνει στο Αστυνομικό Μέγαρο της Λ.
Αλεξάνδρας εξετάζεται με προσοχή. Χθες πάντως στους κόλπους της Αστυνομίας
επικρατούσε κάποια συγκρατημένη αισιοδοξία ­ έχει σχέση με κάποια πληροφορία,
σύμφωνα με πηγή της Αστυνομίας, ότι «Ο κλοιός έχει σφίξει και η σύλληψή του
είναι ζήτημα χρόνου». Χθες στην Ασφάλεια κατέθεσε και ο ταξιτζής που μετέφερε
τον κακοποιό από την οδό Ηρώων Πολυτεχνείου, όπου εγκατέλειψε το αυτοκίνητο
και τον όμηρο αστυφύλακα. Σύμφωνα με όσα κατέθεσε, του είπε πως πηγαίνει προς
Κυψέλη, όμως ο κακοποιός με την πρόφαση ότι είχε ξεχάσει το κινητό του
τηλέφωνο, τού ζήτησε να σταματήσει και κατέβηκε σε απόσταση περίπου 300 μ. από
το σημείο όπου είχε επιβιβασθεί. Έφυγε μάλιστα χωρίς να πληρώσει τον οδηγό.