3η ΚΑΡΤΑ Δεν φτάνουν τα όνειρα

ΝΕΕΣ εξετάσεις δίνει αυτό το Σαββατοκύριακο το ελληνικό ποδόσφαιρο. Απόψε οι
Ελπίδες και αύριο οι Άνδρες μπαίνουν στη μάχη των προκριματικών του Ευρω-2000,
αντιμετωπίζοντας τους Σλοβένους.

Στον πάγκο της Εθνικής μας ο Ρουμάνος Άνγκελ Ιορντανέσκου. Στο τερέν οι
κατά τεκμήριο καλύτεροι Έλληνες ποδοσφαιριστές. Για πρώτη φορά και αρκετοί που
αγωνίζονται σε ξένες ομάδες. Πολυτέλεια που απέκτησε απροσδόκητα το περίεργο
ποδόσφαιρό μας μετά την απόφαση Μπόσμαν.

Εξαιρετικά φιλόδοξη η Εθνική μας, αν και εκπροσωπεί ένα ποδόσφαιρο μίζερο
και αναξιόπιστο. Τα ίδια και τα ίδια εδώ και δεκαετίες. Να απολύονται
προπονητές (τρεις παρακαλώ, Γιέφτοβιτς, Μπλαχίν, Ιωακειμίδης) στις πρώτες δύο
αγωνιστικές, να διαγράφεται διαιτητής (Στεφανόπουλος) στην πρεμιέρα, να
πλημμυρίζει από εκπροσώπους των ΠΑΕ το γραφείο του αθλητικού δικαστή για
επεισόδια, να ψάχνουν για γήπεδο οι ομάδες και από την άλλη πλευρά να θέλουμε
Εθνική ικανή για διάκριση.

Κι αν ακόμα καταφέρουμε να προκριθούμε στην τελική φάση, ποιος θα μιλήσει
για άνοδο του επιπέδου του ποδοσφαίρου μας; Άλλωστε το 1994 βρεθήκαμε στους
τελικούς του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος στις ΗΠΑ και καταφέραμε να διασυρθούμε
αγωνιστικά και ευρύτερα. Τα επόμενα χρόνια δεν διορθώσαμε τα λάθη. Συνεχίσαμε
με την ίδια αδιαφορία. Αφήσαμε τα ποδοσφαιρικά πράγματα στα χέρια του παρασκηνίου.

Μπορεί να φθάσαμε και το ’98 κοντά στην πρόκριση στους τελικούς του
Μουντιάλ της Γαλλίας, αλλά ουδείς σοβαρός φίλος του ποδοσφαίρου μπορεί να
ισχυριστεί ότι αυτό ήταν αποτέλεσμα μεθοδικής δουλειάς.

Για μία ακόμα φορά η ΕΠΟ κάνει προσκλητήριο φιλάθλων. «Ελάτε στο γήπεδο, να
ενισχύσετε τους διεθνείς». Καλά κάνει η Ομοσπονδία. Ας φροντίσει όμως να γίνει
καθαρό το ποδόσφαιρό μας και να δημιουργούνται ουρές για την εξασφάλιση εισιτηρίου.