ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Δύο άντρες

ΤΟΥΣ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΩ από μιαν απόσταση να μιλούν μεταξύ τους, νιώθω ξαφνικά
ευγνώμων για την ικανότητά μου να φεύγω, να είμαι αλλού ενώ είμαι παρούσα,
χαμογελώ και ξέρω ­ μόνο εγώ ­ ότι το χαμόγελο είναι γι’ αυτούς, άλλωστε
εκείνοι θα το θεωρούσαν αυτονόητο…

Χαϊδεμένοι και παραχαϊδεμένοι από όλους, έχουν συνηθίσει να περιφέρουν την
ευφυΐα τους με την ευκολία που εγώ κρατώ τα τσιγάρα μου, θεωρούν δεδομένο πως
θα δημιουργήσουν, θα σφραγίσουν και θα σημαδέψουν τον άλλον, περιφρονούν τα
όρια και δεν κατανοούν την αδυναμία, απολαμβάνουν την αγάπη σου ως κάτι
απολύτως φυσικό, μερικές φορές έχω την υποψία πως νομίζουν πως ακριβώς γι’
αυτό γεννήθηκες, για να τους αγαπάς…

Ξεχωριστοί από τη φύση τους, δεν καταλαβαίνουν πως αυτό που τους κάνει τόσο
μοναδικούς είναι η δύναμή τους να σε κάνουν εσένα δυνατή ­ κι όμορφη κι έξυπνη
και… και… ­, μπορούν να σε τρελάνουν με την αντιφατικότητά τους, σε
αγκαλιάζουν το πρωί, σου φωνάζουν το μεσημέρι και σε φιλούν το βράδυ, σε
απογειώνουν και σε προσγειώνουν, παίζουν με το μυαλό σου όπως τα παιδιά με την
πλαστελίνη, έτσι είναι φτιαγμένοι…

Οι δυο άντρες που μιλούν εκεί, λίγα μέτρα μακριά μου, δεν ξέρουν πως, βήμα
βήμα, με μεταβάλλουν σε καθρέφτη τους, κατά περίεργο τρόπο θα το
προσπερνούσαν, δεν υπάρχουν άλλωστε για τον άλλον, αυτό είναι κάτι που απλώς
συμβαίνει, αυτοί δεν ανήκουν σε κανέναν, ο άλλος τούς ανήκει…

Χαμογελώ κι απομακρύνομαι, δεν έχει σημασία, τους κουβαλώ μαζί μου, ευτυχώς,
σκέφτομαι, που είναι δύο ­ κι έχουν στόχο διαφορετικά κομμάτια μου ­ κι η
ύπαρξη του ενός με προστατεύει από την ύπαρξη του άλλου…