30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΓΡΑΦΙΩΤΗΣ

ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ: Για να μαθαίνω.

ΟΝΕΙΡΕΥΕΤΑΙ: Γιατί είμαι αισιόδοξος.

ΔΙΕΥΘΥΝΕΙ: Με συνέπεια κάθε στυλ.

ΑΓΑΠΑΕΙ: Τα παραμύθια και τα όνειρα.

ΑΠΕΧΘΑΝΕΤΑΙ: Την αναίδεια των ταξιτζήδων και την ανοργανωσιά των Ελλήνων.

ΑΝ ΗΤΑΝ ΝΟΤΑ ΘΑ ΗΤΑΝ ΤΟ: Παράγωγο οποιασδήποτε νότας.

ΘΑΥΜΑΖΕΙ: Τις αντιθέσεις: Τον Λουκιανό και τον Επίκουρο, τον Μότσαρτ
και τον Στραβίνσκι.

ΟΤΑΝ ΘΥΜΩΝΕΙ: Μετράει μέχρι τα 20 ή τα… δύο εκατομμύρια.

ΔΙΔΑΣΚΕΙ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΔΙΔΑΣΚΕΤΑΙ ΑΠΟ: Να γνωρίζουμε το παλιό για να βρούμε
το νέο. Μαθαίνει όταν διευθύνει ή ξαναδιευθύνει ένα έργο.

Επέστρεψε στην Ελλάδα από τη Γερμανία, όπου ζούσε, και διευθύνει τα
τελευταία πέντε χρόνια τη Δημοτική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης. Ύστερα από τη
ματαίωση της πρώτης συναυλίας (είχε προγραμματισθεί για την ημέρα που πέθανε ο
πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου και τελικά ματαιώθηκε λόγω εθνικού πένθους), η
Δημοτική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης παρουσιάζεται τελικά στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών
στις 29 του ερχόμενου Νοεμβρίου.

ΕΡ.: Διευθυντής ορχήστρας του δήμου ή των δημοτών;

ΑΠ.: Των ακροατών.

ΕΡ.: Νιώθετε λίγο σαν… υπάλληλος του δήμου;

ΑΠ.: Δεν είμαι απαισιόδοξος.

ΕΡ.: Το μεγαλύτερο πρόβλημα σε μια δημοτική συμφωνική ορχήστρα είναι;

ΑΠ.: Περιμένουν οκτώ μήνες να πληρωθούν οι μουσικοί.

ΕΡ.: Διευθυντής ορχήστρας, καθηγητής στο ΑΠΘ, συνθέτης, μουσικός ή μανιώδης
ακροατής μουσικής;

ΑΠ.: Ένα μικρό άστρο σ’ ένα γαλαξία…

ΕΡ.: Γερμανία ή Ελλάδα;

ΑΠ.: Γερμανία για την οργανωμένη και συνεπή εργασία, Ελλάδα για το φως και
τους φίλους.

ΕΡ.: Γιατί ήρθατε στη Θεσσαλονίκη;

ΑΠ.: Θα πήγαινα και στη Λάρισα ή την Καλαμάτα αν υπήρχαν δημοτικές ορχήστρες.

ΕΡ.: Υπάρχει χυδαίο στη μουσική;

ΑΠ.: Υπάρχουν ψευτομοντέρνες εκτελέσεις που παραμορφώνουν τα έργα.

ΕΡ.: Η μουσική είναι γλώσσα;

ΑΠ.: Αφού την καταλαβαίνουν και τα λουλούδια…

ΕΡ.: Η εμφάνιση της ορχήστρας στο Μέγαρο Μουσικής σε τι συμβάλλει;

ΑΠ.: Στην αναγνώριση της δουλειάς της και την προβολή των θαυμάσιων σολίστ της Θεσσαλονίκης.

ΕΡ.: Περιμένετε με αγωνία τη λειτουργία του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης;

ΑΠ.: Επιτέλους πόσο θα περιμένουμε ακόμη;

ΕΡ.: Η πρόβα ορχήστρας είναι κάτι σαν… ομαδική ψυχανάλυση;

ΑΠ.: Εν αρχή ην το χάος. Ύστερα βρίσκεις τον ρυθμό, βάζει τάξη, ωραίο ήχο ­
δυναμισμό ­ έκφραση, ομαδική έκσταση ­ σύμπνοια ­ ωραία μουσική ποιείν.

ΕΡ.: Γιατί δε «γεννιούνται» πια σπουδαίοι συνθέτες;

ΑΠ.: Ο 20ός αιώνας γέννησε σπουδαίους ποιητές και συνθέτες, Γκέρσουιν,
Στραβίνσικι, Σοστακόβιτς, Γιάντσεκ, Μπάρτοκ κ.ά.

ΕΡ.: Πώς αντιμετωπίζετε τα θαύματα της μουσικής ­ ηλεκτρονικής τεχνολογίας;

ΑΠ.: Ηλεκτρονικοί πειραματισμοί ­ οργανωμένοι θόρυβοι, ενδιαφέροντα εφέ. Τι
σχέση έχουν με το βιολοντσέλο που ακουμπάει στην καρδιά του μουσικού;

ΕΡ.: Η σύνθεση έργων στον ηλεκτρονικό υπολογιστή;

ΑΠ.: Όργανο βασανιστηρίων για μουσικούς.

ΕΡ.: Τελικά η μουσική είναι επιστήμη ή… αίσθηση;

ΑΠ.: Μαγεία. Θεϊκή αίσθηση. Η αρμονία των άστρων.

ΕΡ.: Τι λείπει από τις σύγχρονες – λαϊκές συνθέσεις;

ΑΠ.: Η έμπνευση και η σοβαρότητα.

ΕΡ.: Θα διασκεδάζατε ποτέ σε… ελληνάδικο;

ΑΠ.: Θα έκανα μήνυση για βιασμό ψυχής σ’ όποιον με πήγαινε.

ΕΡ.: Θα διευθύνατε ένα λαϊκό ερμηνευτή – είδωλο της εποχής ως σολίστα σε συναυλία;

ΑΠ.: Το έκανα ήδη. Θαυμάσια εμπειρία και καλλιτεχνική προσφορά.

ΕΡ.: Η μουσική έχει πατρίδα;

ΑΠ.: Κάθε πατρίδα έχει τη δική της μουσική.

ΕΡ.: Κι αυτό που λέμε μουσική παράδοση;

ΑΠ.: Πηγή για νέες δημιουργίες.

ΕΡ.: Υπάρχει ενόργανη βυζαντινή μουσική;

ΑΠ.: Υπάρχουν μόνο χειρόγραφα φωνητικής μουσικής, συναυλίες με «βυζαντινές
ορχήστρες» είναι παραχάραξη της ιστορίας.

ΕΡ.: Ο στόχος είναι η επιστροφή σ’ αυτό που λέμε «μουσική παράδοση»;

ΑΠ.: Η παράδοση είναι συχνά εφησυχασμός, καθυστέρηση. Επιστροφή λοιπόν στο νέο.

ΕΡ.: Βιολιστής, πιανίστας, κιθαρίστας, βιολονίστας, διευθυντής ορχήστρας ή συνθέτης;

ΑΠ.: Τα δύο τελευταία.

ΕΡ.: Αν ο Δήμος Θεσσαλονίκης ήταν μουσική θα ήταν…

ΑΠ.: Μια φάλτσα συγχορδία.