ΣΗΜΑΤΑ

… οι σύμβουλοι δημοσιότητας (πολιτικών, επιχειρήσεων κλπ.) βιώνουν μια
εγγενή αντίφαση: Το να γίνουν διάσημοι, ό,τι για άλλον επαγγελματία θα ήταν
επιτυχία, αποτελεί γι’ αυτούς αποτυχία. «Η χειρότερη ζημιά είναι να γίνεις πιο
γνωστός απ’ ό,τι ο πελάτης σου», λέει στους «Τάιμς» ο Πήτερ Ουώκερ, πρόεδρος
του βρεταννικού Ινστιτούτου Δημοσίων Σχέσεων, στο οποίο ανήκουν 6.000
σύμβουλοι. Ο Σεγκελά της Αγγλίας το κατάλαβε αυτό το 1980, όταν ήταν «PR man»
(δημοσιοσχεσίτης) της εταιρίας Βίκερς, η οποία ετοιμαζόταν ν’ αγοράσει τη Ρολς
Ρόυς. Γεμάτος καμάρι, λέει, διένειμε στα μήντια την ανακοίνωση για τη
μεταβίβαση της Ρολς σε επιστολόχαρτα με τη φίρμα του γραφείου του. Ο
αντιπρόεδρος της Βίκερς του τηλεφώνησε ωρυόμενος: «Από πότε η εταιρία σου
έγινε σπουδαιότερη από τη δική μου και από τη Ρολς;»

… του «low profile» είναι από τις πρώτες που διδάσκονται στους μαθητεύοντες
στις PR, τις δημόσιες σχέσεις. Δεν το ‘χουν βέβαια κρυφό, αλλά η δουλειά τους
έχει κάτι από παρανομία. Όταν μάλιστα ένας «PR man» πάψει να είναι
περιστασιακός και καταλήξει έμμισθος υπάλληλος πολιτικού, πρέπει να φροντίσει
ώστε να ξεχαστεί η προϋπηρεσία του. Ο Άλασταιρ Κάμπελ, ο εκπρόσωπος Τύπου του
Τόνυ Μπλαιρ, δεν αρνείται βέβαια ότι υπήρξε πράκτορας δημοσίων σχέσεων, αλλά
προτιμά να μην του το θυμίζουν. «Γι’ αυτό άλλωστε φροντίζει τον τελευταίο
καιρό να προβάλλεται όσο γίνεται λιγότερο». Ποιες είναι οι προοπτικές του
κλάδου; Απέραντες, λέει ο Ουώκερ. «Με τη σημερινή πληθώρα εντύπων,
ραδιοσταθμών και καναλιών, η ανάγκη παραγωγής ενημερωτικού υλικού για τη
δραστηριότητα ή τις απόψεις διαφόρων προσώπων είναι διαρκής». Όπως, φυσικά,
και η ανάγκη των προσώπων αυτών για προβολή και για ελκυστικότερο «image».

… που υπήρξε η ψυχή του γαλλικού Μάη του ’68 επιστρέφει στη χώρα που τον
έκανε σύμβολο. Τριάντα χρόνια μετά, ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ, τότε φοιτητής στο
Παρίσι, τώρα αντιδήμαρχος στη Φραγκφούρτη, αποδέχτηκε πρόταση που του έκανε το
Πράσινο Κόμμα της Γαλλίας να γίνει ο ηγέτης της πολιτικής εκστρατείας του για
τις ευρωεκλογές του 1999. Ο «Κόκκινος Ντάννυ», σήμερα 53 χρόνων, δεν βλέπει
την ώρα να βρεθεί και πάλι στο γνώριμο έδαφος της εποχής του θριάμβου του ­
που είχε επιταχύνει και την πτώση του προέδρου Ντε Γκωλ. Όμοια βιάζονται να
τον ξαναδούν πολλοί Γάλλοι, που έχουν αναμνήσεις όχι μόνο από τους πύρινους
λόγους του στη Σορβόννη και στους εργάτες της Ρενώ αλλά και από την
εντυπωσιακή απόδρασή του από τα κελλιά της παρισινής αστυνομίας: Ο Ντάννυ είχε
βάψει τα μαλλιά του, και βγήκε σαν κύριος. Ένας, ή μάλλον μία, έχει
στενοχωρηθεί για τον νέο ρόλο του Κον-Μπεντίτ: η σημερινή αρχηγός των
Πρασίνων, Ντομινίκ Βουανέ. Αφ’ ότου ο Ζοσπέν την έκανε υπουργό Περιβάλλοντος,
η Ντομινίκ έχει μετριάσει τον ριζοσπαστικό τόνο της. Αυτό ήταν και η αιτία της
δυσφορίας πολλών συντρόφων της, που οργάνωσαν ­ πίσω απ’ τη ράχη της ­ τη
μετάκληση του Ντάννυ.

…(Νόμπελ Ιατρικής) γράφει στο νέο βιβλίο του, «Το ποντίκι, η μύγα και ο
άνθρωπος», ότι ο 21ος αιώνας δεν θα είναι τόσο αιώνας της βιοτεχνολογίας, όπως
πιστεύουν πολλοί, όσο αιώνας του εγκεφάλου και του κεντρικού νευρικού
συστήματος. Σε όλους βέβαια τους τομείς θ’ αυξηθεί η γνώση, αλλά οι
μεγαλύτερες ανακαλύψεις θα είναι «στην περιοχή των αναμνήσεων και των
επιθυμιών». Στα χωράφια του μυαλού ή, περίπου, της ψυχής.