ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ In memoriam

«Ο,ΤΙ ΗΘΕΛΑ στη ζωή μου το έκανα. Δεν έμεινε τίποτα που να θέλω να κάνω και να
μην το έχω καταφέρει». Δεν γνωρίζω πολλούς που να λένε αυτά τα λόγια με ήρεμο
τόνο και να τα εννοούν απόλυτα. Η Νέλλη Σεραϊδάρη, η μεγάλη φωτογράφος που
έφυγε πριν από λίγες ημέρες από κοντά μας, ανήκε σε αυτούς τους ελάχιστους…

Μεράκι, ομορφιά, ταλέντο, ψυχή, ήταν μερικές από τις λέξεις που η Νέλλη
χρησιμο-ποιούσε πιο συχνά. Ίσως γιατί είχε πλεόνασμα. Και με τη βοήθειά τους
μπόρεσε να περιγράψει αυτό που, όπως έλεγε, αγαπούσε περισσότερο από όλα ο
φακός της: την Ελλάδα. Πλασμένη από φως και σκιά, σώματα και κτίρια, δουλειά
και χαρμολύπη.

Μέσα στον αιώνα που έζησε τα είδε όλα. Περιέγραφε όμως με την ίδια θέρμη το
πώς γλίτωσε την οικογένειά της από τους Τσέτες στο Αϊδίνι και πώς κατάφερε τον
πατέρα της να την στείλει να σπουδάσει στη Γερμανία. Αγαπούσε το ίδιο να
φωτογραφίζει τον Βενιζέλο ή τον Παλαμά, αλλά, μου είχε εκμυστηρευθεί με
χαμόγελο, «πουθενά δεν είδα τόσους μαζεμένους ωραίους άνδρες όσους στα Σφακιά.
Πολλοί μου θύμισαν αρχαία αγάλματα».

Η Νέλλη δεν έκανε ποτέ τίποτα με στόμφο. Μεγαλούργησε μέσα στη λιτότητα τόσο
στην προσωπική της έκφραση όσο και στα αντικείμενα τα οποία επέλεγε να
απαθανατίσει. Θυμάμαι ακόμα πώς έπαιρνε στα χέρια της με αγάπη τους καταλόγους
με τα έργα της, τα έφερνε κοντά στα μάτια της που τον τελευταίο καιρό την
είχαν προδώσει, χάιδευε τις φωτογραφίες, μνημόνευε τόπους, ανθρώπους και τον
τρόπο με τον οποίο έπεφτε το φως.

Ποια είναι η καλύτερη κατακλείδα για το έργο και τη ζωή σας; την είχα ρωτήσει.
Η αφιέρωση του Κωστή Παλαμά σ’ ένα αντίτυπο της «Ασάλευτης Ζωής», απάντησε.
«Στην καλή Νέλλη, για την έξοχη τέχνη της που ζωντανεύει και για την μεγάλη
της καλοσύνη που είναι κι αυτή ζωή».