ΣΗΜΑΤΑ

… δοκιμάζεται. Σαν να μην έφτανε το χάντικαπ της δισυπόστατης μορφής της
(Σιρακικοί-Ζισκαρικοί), έχει και τα «ελεύθερα ηλεκτρόνια», τους ατάκτους. Η
(Ζισκαρική) Ένωση Γαλλικής Δημοκρατίας (UDF) διέγραψε πρόσφατα τρία στελέχη
γιατί στις περιφερειακές εκλογές είχαν δεχτεί να στηριχθούν σε ψήφους του
Εθνικού Μετώπου (Λεπέν). Ένας από τους τρεις, o Ζακ Μπλαν, έγινε δεκτός στο
μικρό δεξιό Κόμμα Φιλελεύθερης Δημοκρατίας του Αλαίν Μαντλέν. Αλλά αυτό
ενόχλησε πολλούς βουλευτές του κόμματος ­ και ο κοινοβουλευτικός του
εκπρόσωπος, Ζιλ ντε Ρομπιέν, το εγκατέλειψε σκίζοντας την κάρτα του μπροστά
στις κάμερες.

… όμως, προερχόταν ήδη εξ αποχωρήσεως: Ο ντε Ρομπιέν ανήκε άλλοτε στην UDF,
και είχε παραιτηθεί αμέσως μετά τις περιφερειακές εκλογές μέσα στη θύελλα που
είχε ξεσπάσει για τη στάση που θα έπρεπε να τηρήσει το κόμμα απέναντι στους
φιλολεπενικούς. Θορυβημένος από τον χορό των από/προσχωρήσεων, ο Σιράκ ­ ο
μόνος πλέον συντηρητικός ηγέτης που κατέχει εθνικό πόστο ­ δεν ξέρει πια τι να
κάνει με το κόμμα του Μαντλέν, που όλο και τραβάει προς την ακροδεξιά, αλλά
και με μερίδα στελεχών του δικού του κόμματος, του Δημοκρατικού Συναγερμού
(RPR), που εκδηλώνουν παρόμοιες τάσεις. Πίσω απ’ όλα αυτά βρίσκεται,
αλλοίμονο, ο φόβος ότι η γαλλική δεξιά δεν θα ξαναδεί κυβέρνηση αν δεν
προσεταιρισθεί ψηφοφόρους του Λεπέν. Και αν δεν υιοθετήσει μερικά από τα
συνθήματά του, όπως «Έξω οι ξένοι», «Όχι στο ευρώ» κλπ.

… η επιστήμη που προσπαθεί να βρει το νόημα του κόσμου (ή να του δώσει
κάποιο), έχει την τιμητική της στη Βοστώνη. Πάνω από 3.500 φιλόσοφοι από 107
χώρες έχουν συγκεντρωθεί εκεί, στο ανά πενταετία Παγκόσμιο Συνέδριο
Φιλοσοφίας, για ν’ ανταλλάξουν ιδέες και «κλειδιά» σκέψης. «Ποτέ άλλοτε, από
την εποχή της σωκρατικής Αθήνας ­ γράφουν οι “Τάιμς” ­ δεν είχαν συμπέσει
τόσοι φιλόσοφοι στο ίδιο μέρος. Όμως, αντίθετα απ’ ό,τι στην Αρχαία Ελλάδα, η
φιλοσοφία σήμερα είναι πλήρως “βαλκανοποιημενη”». Καμμιά ουσιαστική
επικοινωνία δεν παρατηρείται μεταξύ των υψηλών αυτών πνευμάτων. Καμμιά
συνεργασία. Καθένας και η κασέτα του. «Αριστοτελικοί, Μαρξιστές, Νιτσεϊκοί,
Οικο-φεμινιστές, Συστηματολόγοι, Ηθικολόγοι, Λογικιστές, Βιοφιλόσοφοι,
Νεοκαντιανοί, Φυσικοφιλόσοφοι, ακόμη και Αθλητικοφιλόσοφοι», απαρτίζουν μια
πνευματική Βαβέλ που αναλίσκεται σε μονολόγους μάλλον παρά σε οποιαδήποτε
αληθινή ανταλλαγή.

… το αντικείμενο της φιλοσοφίας δεν είναι πια ξεκάθαρο αλλά ούτε και η
«γλώσσα» που οι φιλόσοφοι μιλούν. Ο ένας έχει για εργαλείο του την αναλυτική
λογική. Άλλος τον υπαρξισμό ή τον μεταδομισμό. Άλλος, ακόμη, τη σημειωτική.
Ένα απαρτχάιντ ­ σημειώνουν οι «Τάιμς» ­ έχει αναπτυχθεί ανάμεσα στις διάφορες
σχολές, και η πρόοδος της φιλοσοφικής σκέψης τους τελευταίους χρόνους
(αιώνες;) είναι ασήμαντη. Και όμως, υπάρχουν ενδείξεις ότι η φιλοσοφία
«επιστρέφει». Χαώδης, ασουλούπωτη, αλλά και πεισματάρα και ευφάνταστη, ξεπηδά
σε απίθανα μέρη. Αλλά όχι στην κοιτίδα της, την Ευρώπη. Στην Αμερική. Το 99%
των πτυχιούχων των τμημάτων Φιλοσοφίας των αμερικανικών πανεπιστημίων, γράφουν
οι «Τάιμς» παραθέτοντας πρόσφατες στατιστικές, προσλαμβάνονται αμέσως από
μεγάλες εταιρίες ­ κυρίως νομικές και πληροφορικής. Οι φιλόσοφοι είναι
δεύτεροι στον πίνακα των πλέον ζητούμενων επαγγελμάτων, αμέσως μετά τους
γιατρούς. Απίστευτο, και όμως.