ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Λέξεις, αντίδοτο στις λέξεις…

ΝΑΙ, μ’ αρέσει αυτό το παιχνίδι με τις λέξεις. Το παραδέχομαι. Ερωτεύομαι την
κάθε συλλαβή, όπως σχηματίζεται πάνω σ’ ένα λευκό χαρτί, στηριγμένο στα
γόνατα. Αγαπώ ακόμη κι αυτές τις λέξεις που παίρνουν ζωή πάνω στην ψυχρή οθόνη
του υπολογιστή, που τυπώνονται «μαζικά», που γράφονται γρήγορα, βιαστικά ή
πρόχειρα, μερικές φορές.

Και όσο κι αν με συνεπαίρνουν οι ήχοι των λέξεων και η μελωδία τους, όσο κι αν
με ταξιδεύουν οι κινήσεις των χεριών που τις συνοδεύουν, όταν ακούγονται, δεν
αλλάζω με τίποτα τις λέξεις εκείνες που γράφτηκαν, που γράφονται, που θα
γραφτούν. Μπορεί να μιλούν για κάτι ασήμαντο, μπορεί η αξία τους να είναι
μόνον αισθητική ­ γράμματα στη σειρά που το ένα ολοκληρώνει το άλλο, σε μια
ξεχωριστή ζωγραφιά.

Κρατούν όμως εικόνες και μυστικά που κρύβονται επιμελώς πίσω ή δίπλα τους. Κι
αυτή είναι η μαγεία τους. Τρομακτική ορισμένες φορές, σε κάνει να παγώνεις από
φόβο, να σπρώχνεις μακριά τις λέξεις που «αποκαλύπτονται», να κρύβεσαι από
εκείνους που μπορούν αληθινά να τις διαβάσουν.

Σαστίζω πολύ συχνά με τη δύναμη των λέξεων, με την τρομακτική ενέργεια που
μπορούν να μεταφέρουν

σε ένα χαρτί, κι από εκεί, παντού… Δεν πίστευα πως μπορεί να συμβεί στ’
αλήθεια. Πως μπορεί μια, δυο, τρεις ή δέκα λέξεις, τυπωμένες σε μια σελίδα
εφημερίδας να φτάσουν μέχρι την ψυχή κάποιου, «να δίνουν ελπίδες, να
ζεσταίνουν, να ζωντανεύουν ό,τι είναι χλωμό στον κόσμο μας».

Τρόμαξα πολύ όταν το είδα να συμβαίνει, μ’ έναν φόβο που κουβαλώ για μήνες στο
μυαλό μου, προσπαθώντας να τον εξηγήσω, να τον καταλάβω, να τον χειριστώ. Για
να συνειδητοποιήσω πως το μόνο αντίδοτο δεν μπορεί παρά να είναι οι λέξεις ­
εκείνες που γράφονται, περισσότερο από εκείνες που ακούγονται.