30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΜΗΝΑΣ ΝΙΤΣΟΠΟΥΛΟΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στην Καβάλα πριν από μισό αιώνα.

ΑΓΑΠΑ: Τα παιδιά με ειδικές ανάγκες.

ΜΑΧΕΤΑΙ: Για να κατακτήσουν αυτά τα παιδιά μια επάξια θέση στην
κοινωνία μας.

ΑΝΤΙΠΑΘΕΙ: Τους ψεύτες και τους υποκριτές.

ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ: Για μια Ελλάδα καλύτερη, όπου θα έχουν τη δική τους θέση οι
έφηβοι με ειδικές ανάγκες.

Είναι κλινικός ψυχολόγος και διευθύνει το Ψυχολογικό Κέντρο Καβάλας. Ο
Μηνάς Νιτσόπουλος υποστηρίζει ότι η κοινωνία αντιμετωπίζει με σκληρότητα τα
παιδιά με ειδικές ανάγκες. Ο ίδιος προσδιορίζει τη σχέση αυτή, ως «σχέση
μίσους-φόβου-πάθους». Σημειώνει δε ότι το σύστημα εκπαίδευσης των παιδιών με
ειδικές ανάγκες στη χώρα μας βρίσκεται τριάντα χρόνια πίσω.

ΕΡ.: Παιδιά με ειδικές ανάγκες και κοινωνία;

ΑΠ.: Σχέση μίσους-φόβου-πάθους.

ΕΡ.: Προβλήματα ένταξής τους στην κοινωνία;

ΑΠ.: Συχνά αξεπέραστα. Εργασία, ψυχαγωγία, μόρφωση, σχέσεις.

ΕΡ.: Μέριμνα του υπουργείου Υγείας;

ΑΠ.: Καλές προσπάθειες, στη σωστή κατεύθυνση.

ΕΡ.: Άτομα περιθωριοποιημένα;

ΑΠ.: Αναγκαία η ύπαρξή τους για να νιώθουν οι «φυσιολογικοί» από μας καλύτερα.

ΕΡ.: Πώς αντιμετωπίζει ο λαός μας τα άτομα με ειδικές ανάγκες;

ΑΠ.: Φόβος, μίσος, πάθος, συμπόνια, κατανόηση, εξάρτηση.

ΕΡ.: Τα συστήματα εκπαίδευσής τους πόσο απέχουν από τα αντίστοιχα ευρωπαϊκά;

ΑΠ.: Τριάντα χρόνια καθυστέρηση.

ΕΡ.: Σταδιοδρομούν τα άτομα με ειδικές ανάγκες και σε ποιους ειδικά
επαγγελματικούς τομείς;

ΑΠ.: Ελάχιστα και μόνο στις ΔΕΚΟ.

ΕΡ.: Αντιμετωπίζουν προβλήματα ρατσισμού;

ΑΠ.: Όπως και οι Αλβανοί: «Μακριά από μας».

ΕΡ.: Προστατεύονται τα άτομα με ειδικές ανάγκες στον βαθμό που θα έπρεπε από
την πολιτεία;

ΑΠ.: Και ναι και όχι.

ΕΡ.: Πού χωλαίνει το σύστημα εκπαίδευσης και ένταξής τους στη χώρα μας;

ΑΠ.: Στην ανικανότητά μας για οργάνωση και προγραμματισμό.

ΕΡ.: Γιατί δεν προτιμώνται τα άτομα με ειδικές ανάγκες σε θέσεις «κλειδιά» του
δημόσιου τομέα;

ΑΠ.: Γιατί υπάρχουν οι άλλοι, οι «φυσιολογικοί».

ΕΡ.: Ζείτε επί χρόνια κοντά τους. Τι είναι εκείνο που σας συγκινεί;

ΑΠ.: Η καλοσύνη τους για εμάς, τους «φυσιολογικούς».

ΕΡ.: Θα μπορούσαν να δημιουργηθούν επιχειρηματικές μονάδες απασχόλησης μόνο
των ατόμων αυτών;

ΑΠ.: Ναι, αλλά με καθοδήγηση και δημόσιο χρήμα.

ΕΡ.: Γιατί υπάρχουν εκατοντάδες ιδρύματα για άτομα με ειδικές ανάγκες στη χώρα
μας και όχι ένα πανελληνίως, όπως συμβαίνει σε χώρες της Ευρώπης;

ΑΠ.: Για να υπάρχουν πολλοί πρόεδροι και αντίστοιχα διοικητικά συμβούλια.

ΕΡ.: Ποιος καθορίζει τη διδακτέα ύλη για τα άτομα με ειδικές ανάγκες στα
Κέντρα Μέριμνας;

ΑΠ.: Συνήθως οι ψυχολόγοι, όταν τους αφήνουν τα διοικητικά συμβούλια.

ΕΡ.: Πώς αντιμετωπίζουν τα άτομα με ειδικές ανάγκες τους συνανθρώπους τους, με
τους οποίους συναναστρέφονται ή γενικότερα τον κόσμο που αποτελεί την κοινωνία;

ΑΠ.: Με αγαθότητα και υποχωρητικότητα, σπάνια με επιθετικότητα.

ΕΡ.: Υιοθετείτε ή απορρίπτετε τους χαρακτηρισμούς ότι τα κέντρα αυτά πολλοί τα
παρομοιάζουν με «γκέτο»;

ΑΠ.: Εξαρτάται από τη φιλοσοφία του διευθυντή και του διοικητικού συμβουλίου.

ΕΡ.: Ποια είναι η οικονομική συνεισφορά ή η ενίσχυση του επίσημου κράτους;

ΑΠ.: Κάνει ό,τι μπορεί, δηλαδή ελάχιστα.

ΕΡ.: Το προσωπικό που απασχολείται με τα άτομα με ειδικές ανάγκες είναι
έμπειρο, εξειδικευμένο, έχει τις κατάλληλες γνώσεις που θα βγάλουν από το
περιθώριο αυτούς τους ανθρώπους;

ΑΠ.: Ναι, αλλά με ισχνούς μισθούς.

ΕΡ.: Τι δεν προσφέρουμε εμείς που το προσφέρουν τα ανάλογα κέντρα της Ευρώπης
και της Αμερικής;

ΑΠ.: Υποδομή, οργάνωση, χρήμα.

ΕΡ.: Μήπως τα προγράμματα που εφαρμόζονται είναι αναχρονιστικά;

ΑΠ.: Όχι, είναι προσαρμοσμένα στις δυνατότητες και τις ανάγκες.

ΕΡ.: Πόσα χρόνια θέλει ένα από τα άτομα αυτά να ενταχθεί στο κοινωνικό σύνολο
και τι θα αντιμετωπίσει;

ΑΠ.: Μια ολόκληρη ζωή.

ΕΡ.: Υποστηρίζετε ή επιδιώκετε την πραγματοποίηση πανευρωπαϊκού συνεδρίου για
τα άτομα με ειδικές ανάγκες στην Καβάλα;

ΑΠ.: Ναι, και στα δύο.

ΕΡ.: Η πολιτεία προσφέρει ελάχιστα για τους ανθρώπους αυτούς. Συμφωνείτε ή διαφωνείτε;

ΑΠ.: Συμφωνώ, ανάπηρη η πολιτεία προσφέρει ανάπηρη βοήθεια.