ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Σκιές βαρβαρότητας

Λάτρης ων του έργου του Ντοστογιέφσκι, δεν θα μπορούσα να μην επικαλεστώ μια
ουσιαστική πεποίθηση του μεγάλου συγγραφέα, πεποίθηση που θεωρεί ότι «το πολύ
βαθύ προσωπικό είναι και το πιο ανθρώπινο». Και θεωρώ ότι κάθε τι προσωπικό,
που συνδέεται ιδιαίτερα με οριακές καταστάσεις και αποτελεί αυθεντικό βίωμα,
εισέρχεται στη σφαίρα του κοινωνικού και του πολιτικού με τρόπο απόλυτο και έντονο.

Η χυδαία και χαμερπής επίθεση που υπέστην κατά τη διοργάνωση ενός
εκπαιδευτικού συλλαλητηρίου από αγέλη «ανθρωποειδών» δεν συνιστά απλώς μια
πράξη βαρβαρότητας. Αποτελεί μια σαφή φασιστική ενέργεια, που στοχεύει στην
απαξίωση και στην ακύρωση της ίδιας της ανθρώπινης οντότητας. Είναι μια ακραία
αντιδημοκρατική πράξη, που πλήττει και τον ιδιαίτερα σημαντικό θεσμικό ρόλο
του προέδρου της ΟΛΜΕ αλλά και την ίδια τη φυσιογνωμία και την αγωνιστική
κουλτούρα του κλάδου των καθηγητών. Η επιμελής οργάνωση του σχεδίου και ο
τρόπος συγκρότησης της ομάδας, σε συνδυασμό με το άνανδρον του γεγονότος,
υπερβαίνουν ακόμα και τους κανόνες λειτουργίας του υποκόσμου. Και είναι
πράγματι φασισμός να μετατρέπεται η πολιτική αντιπαράθεση σε εχθροπραξία και
σε δολοφονική κίνηση. Η όποια αριστερίστικη αντίληψη μετέρχεται τέτοιων
μεθόδων δεν είναι καθόλου «αθώα» πολιτικά. Προϊόν ενός κοινωνικού περιθωρίου
και ενός διάχυτου πολιτικού αυτισμού, επιδιώκει να πλήξει το μαζικό χαρακτήρα
του συνδικαλιστικού κινήματος. Βεβαίως, τις πρακτικές της τυφλής αντιπαράθεσης
τις διευκόλυνε και η πολιτική του ΥΠΕΠΘ, μια πολιτική αλαζονείας, μονομέρειας
και παντελούς έλλειψης διαλόγου, μια πολιτική που απαξίωνε τις λειτουργίες της
εκπαίδευσης και των εκπαιδευτικών. Και η ηγεσία του ΥΠΕΠΘ, αντί να δει τις
συνολικές ευθύνες της, καταφεύγει στις παροιμίες με τρόπο προκλητικό…

Αυτές οι ομάδες κρούσης, της άσκησης «πολεμικών τεχνών» στα συλλαλητήρια και
της σύνολης αντιδημοκρατικής λειτουργίας, είναι φωνές εξαντλημένων ιστορικά
πολιτικών μορφωμάτων. Οι εν λόγω ορδές των ανθρωποειδών (ποιος μπορεί να
αμφισβητήσει ότι το πιο επίκαιρο πρόταγμα κάθε κοινωνίας είναι ο εξανθρωπισμός
του ανθρώπου) θέλουν να επιβάλουν τον «πολιτισμό της βίας» στο εκπαιδευτικό
κίνημα και είναι ξένοι με κάθε αγωνία της δημόσιας εκπαίδευσής μας. Η δυναμική
τους, δυναμική σύγχρονων Τευτόνων, εκφράζεται κυρίως με προπηλακισμούς κατά
ανθρώπων, με φθορές περιουσιών ή ακόμα και με κάψιμο της ελληνικής σημαίας.
Πρόκειται για μια παρακμιακή πρακτική, για μια σημειολογία εκφυλισμού που
αντιστρατεύεται ευθέως τους στόχους και τις αξίες του συνδικαλισμού.

Ως πρόεδρος της ΟΛΜΕ είχα το καθήκον και την ευθύνη να διαφυλάξω τον χαρακτήρα
των δικών μας κινητοποιήσεων μακριά από κάθε φαινόμενο βίας, κάτι που είχαν
προσδιορίσει με αυστηρότητα οι συλλογικές μας αποφάσεις αλλά και τα ίδια τα
μακρόχρονα, ιστορικά δημοκρατικά ριζώματα του κλάδου μας. Δεν θα μπορούσε ποτέ
ούτε καν θεωρητικά να θέσω υπό την κρίση ενός Homo violens τη διαπαιδαγωγική
κουλτούρα του κινήματός μας αλλά και την ίδια την εκπαιδευτική μας
φυσιογνωμία. Η ΟΛΜΕ δεν στηλίτευσε απλά και μόνο το όλο σκηνικό της
βαρβαρότητας, θεωρώντας πως «ενέργειες όπως αυτή προσβάλλουν βάναυσα την
ανθρώπινη αξιοπρέπεια, ευτελίζουν την ανθρώπινη αξία, καταρρακώνουν κάθε
έννοια δημοκρατικής αντιπαράθεσης και ανοίγουν το δρόμο για να επιβληθεί η
αυθαιρεσία της μειοψηφίας και η εξουσία του τρόμου», αλλά δίνει και το
πολιτικό της στίγμα, τονίζοντας πως «το δημοκρατικό συνδικαλιστικό κίνημα θα
δώσει την πρέπουσα απάντηση σε όσους αμφισβητούν τους δημοκρατικούς μας
θεσμούς, τους οποίους και θα περιφρουρήσουμε αποτελεσματικά».

Το εκπαιδευτικό κίνημα δεν διαρθρώνεται μόνο στη βάση μιας αγωνιστικής
ιστορικής παράδοσης. Δεν οριοθετείται από τις λογικές ενός ανέξοδου θεωρητικού
πολιτικού, καταγγελτικού λόγου, αλλά επιζητεί και διεκδικεί λύσεις στα
προβλήματα του δημόσιου σχολείου. Είναι κίνημα με λαϊκά χαρακτηριστικά, γιατί
συνδέεται με το πιο προοδευτικό κοινωνικό αίτημα της Δημόσιας και Δωρεάν
Παιδείας. Είναι κίνημα με προοπτική, γιατί αποκτά όψεις μορφωτικού κινήματος,
ενός κινήματος που αγωνίζεται για μόρφωση σε όλους τους νέους χωρίς
διακρίσεις. Είναι κίνημα διαπαιδαγωγικό τόσο ως προς το ποιόν της κοινωνικής
του παρεμβατικότητας όσο και ως προς το εκπαιδευτικό του όραμα. Και ουσιαστικά
αναζητεί έναν πολίτη χειραφετημένο, έναν άνθρωπο εξευγενισμένης συμπεριφοράς,
μια κοινωνία αλτρουισμού και αλληλεγγύης.

Ο Νίκος Τσούλιας είναι πρόεδρος της ΟΛΜΕ.