ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ «Μάχη» με νέες ιδέες

Το 1999 θα είναι το έτος που με τις επιδόσεις του στην οικονομία θα κρίνει
τελεσίδικα την ένταξη ή μη της Ελλάδας στην ΟΝΕ. Εξ ορισμού, λοιπόν το 1999,
όσον αφορά την οικονομική πολιτική, δεν μπορεί να είναι έτος χαλάρωσης των
προσπαθειών για σταθεροποίηση και ανάπτυξη, αλλά αντίθετα έτος συνέχειας και
συνέπειας στην πολιτική σύγκλισης.

Βεβαίως, μέσα στο τρέχον έτος η ελληνική οικονομία θα καλύπτει τα τέσσερα από
τα πέντε κριτήρια του Μάαστριχτ. Συγκεκριμένα, εφέτος προσεγγίζονται οι στόχοι
που αναφέρονται στο δημόσιο έλλειμμα, στο δημόσιο χρέος, στο ύψος των
μακροπρόθεσμων επιτοκίων και στη συναλλαγματική σταθερότητα. Απομένει για το
1999 το κριτήριο του πληθωρισμού, το οποίο όμως είναι τόσο δύσκολο ώστε να
δικαιολογείται η αγωνία του ΥΠΕΘΟ, το οποίοο προβάλλει πείσμονα άρνηση σε όλα
τα αιτήματα ομάδων του πληθυσμού που, αν και αναγνωρίζει το δίκαιό τους,
πιστεύει ότι πρέπει να μετατεθεί για το 2000 η ικανοποίησή τους, ώστε κάθε
δημοσιονομική εφεδρεία να ριφθεί στη μάχη κατά του πληθωρισμού.

Αφού υπέρτατος στόχος της οικονομικής πολιτικής είναι η ένταξη στην ΟΝΕ, η
οποία και θα προσδιορίσει την πορεία της χώρας στα επόμενα δέκα χρόνια, κανείς
δεν μπορεί να διαφωνήσει με την αμυντική πολιτική του ΥΠΕΘΟ. Και η απόσυρση
των Ι.Χ. αυτοκινήτων και η διεύρυνση των κοινωνικών παροχών, όσο επείγουσες
και αν είναι, μπορούν να περιμένουν ένα χρόνο, αφού ενδεχομένη αποτυχία στην
ένταξή μας στην ΟΝΕ θα είναι μοιραία όχι μόνο για την οικονομία, αλλά και για
τα εθνικά μας θέματα.

Στην κλίμακα, λοιπόν, των προτεραιοτήτων της οικονομικής πολιτικής, την πρώτη
και αδιαμφισβήτητη θέση κατέχει η μάχη κατά του πληθωρισμού. Υπό δύο όρους,
όμως. Πρώτον, ότι στη μάχη αυτή η κυβέρνηση και ειδικά το οικονομικό επιτελείο
θα προσέλθει με νέες ιδέες και αντιλήψεις και όχι με συνέχιση της πεπατημένης,
που προβλέπει ως μόνο μέτρο αντιπληθωριστικής πολιτικής τη συγκράτηση των
αμοιβών των εργαζομένων. Και δεύτερον, ότι αν υπάρξουν το 1999 περισσεύματα
στον προϋπολογισμό θα διατεθούν για να ενισχύσουν τη θέση των μη προνομιούχων,
των μισθωτών και των συνταξιούχων και δεν θα σπαταληθούν στα λογιστικά τρικ
που εισηγείται η Στατιστική Υπηρεσία για να ρίξει τον πληθωρισμό, με
ωφελημένους τους έχοντες και κατέχοντες, που θα αγοράσουν πολυτελή αυτοκίνητα.
Ο πρόεδρος του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων κ. Ιωάν. Στουρνάρας
τονίζει ότι: «Η επίτευξη μέσου πληθωρισμού κάτω από 3% είναι εφικτός στόχος.
Προϋποθέτει, βέβαια, το κατάλληλο μείγμα πολιτικής. Προϋποθέτει, επίσης,
ανάλογη συμπεριφορά από τον ιδιωτικό τομέα, τόσο όσον αφορά τους μισθούς όσο
και τις τιμές».

Όσον αφορά το κατάλληλο μείγμα πολιτικής είναι χρήσιμο να υπενθυμίσουμε ότι ο
δημόσιος τομέας λόγω εύρους και μεγέθους επηρεάζει καθοριστικά την πορεία του
πληθωρισμού. Με τα ελλείμματά του, αλλά και με την τιμολόγηση των υπηρεσιών
του και ο δεύτερος αυτός παράγων δρα ανατιμητικά σταθερά όλα τα τελευταία
χρόνια. Θα πρέπει, λοιπόν, το επόμενο έτος τα τιμολόγια των ΔΕΚΟ τουλάχιστον,
να μείνουν σταθερά, αν και η εκτίμηση του κ. Ιωαν. Στουρνάρα πηγαίνει ακόμη
πιο πέρα, αφού λέει ότι «επειδή η αξιολόγηση της επίδοσής μας στον πληθωρισμό
αφορά μόνο ένα έτος, η τιμολογιακή πολιτική των Δημοσίων Επιχειρήσεων έχει
καθοριστική σημασία. Στο πλαίσιο αυτού του στόχου, μπορούν να υπάρξουν ακόμη
και μειώσεις τιμολογίων το 1999».

Το κράτος, όμως, ελέγχει και τις τιμές των υπηρεσιών διαφόρων σημαντικών
κλάδων της οικονομίας, οι οποίες μάλιστα συμμετέχουν ενεργά στην άνοδο του
τιμαρίθμου. Όπως π.χ. οι τιμές των ναύλων στα πλοία, των διδάκτρων στα
ιδιωτικά σχολεία, των ασφαλίστρων κ.λπ. Και, δυστυχώς, το ΥΠΕΘΟ, στο οποίο
υπάγεται η Επιτροπή Τιμών και Εισοδημάτων, ενέκρινε για τις υπηρεσίες αυτές
αυξήσεις υπέρμετρες που επιβάρυναν σημαντικά τον πληθωρισμό.

Τέλος, πρέπει να υπογραμμίσουμε την παρατήρηση του κ. Στουρνάρα για την
επιβαλλόμενη ανάλογη συμπεριφορά από τον ιδιωτικό τομέα, που υπονοεί τους
επιχειρηματίες, οι οποίοι αρνούμενοι να συγκρατήσουν τα κέρδη τους διατηρούν
υψηλά τον πληθωρισμό, αλλά εδώ ο λόγος ανήκει ακριβώς στην κυβέρνηση, η οποία
από τις παραινέσεις πρέπει να περάσει στις πράξεις. Ακριβώς εδώ χρειαζόμαστε
νέες ιδέες και νέες πολιτικές προς την πλλευρά των ισχυρών της ελληνικής κοινωνίας.