ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Οι τρεις καμπαλέρος

Ο ένας με τη φούρια του και με τα κουμπούρια του. Ο άλλος, θλιβερός, να
προσπαθεί να κρύψει κάτω από το χαλί της βουλευτικής ασυλίας τα συντρίμμια
ενός θανατηφόρου τροχαίου, που είχε προκαλέσει πιωμένος. Και ο τρίτος, με τα
ερωτικά του πάθη να ξεχειλίζουν νυχτιάτικα εν μέση Τούμπα ­ η οποία Τούμπα,
παρεμπιπτόντως, είναι στα πάνω της: νίκησε τον Μπαμπινιώτη, έφαγε τον
Γιοβανούδα, λέτε να πάρει και πρωτάθλημα στο τέλος;

Μα τι έπαθαν, ξαφνικά, οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας και παραφέρονται;
Γιατί σκανδαλίζουν κατά συρροήν τις χαρές των γάμων και τις κοψοχαρές των δημοσκοπήσεων;

Ίσως την εξήγηση να την έχει δώσει, σε ανύποπτο χρόνο, ο Τζούλιο Αντρεότι,
αυτή η γηραιά αλώπηξ της ιταλικής πολιτικής ζωής.

Τον ρώτησαν κάποτε αν η πολύχρονη παραμονή στην εξουσία φθείρει. Κι εκείνος
απάντησε: Βεβαίως, η εξουσία φθείρει. Ιδίως όσους δεν την έχουν… Να μια καλή
εξήγηση για τα αλλεπάλληλα ατυχήματα που συμβαίνουν στους βουλευτές της Ν.Δ.

Γιατί αν το κόμμα κυβερνούσε ­ που λέει ο λόγος ­ ούτε ο πρόεδρός του θα
παντρολογιόταν (άμα έχεις πάρει την ψήφο, δεν έχεις λόγο να πάρεις και το
κορίτσι) ούτε οι βουλευτές, οι καταδικασμένοι τώρα στον ανιαρό και άχαρο βίο
του άπραγου επαγγελματία της αντιπολίτευσης, θα έμπλεκαν τόσο εύκολα σε
παλιο-ιστορίες. Θα είχαν άλλα βάσανα.

Ένα υφυπουργείο, έναν δημόσιο οργανισμό, μια τράπεζα, δυο-τρεις εγγραφές στο
νέο Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης… Θα ‘χαν άλλες έγνοιες. Συνωμοσίες, αυλές,
συμμαχίες, τάσεις, ρεύματα. Μπορεί να ανακάλυπταν και τη γοητεία του
ιδεολογικού αγώνα, όπως οι συνάδελφοί τους του ΠΑΣΟΚ, μερικοί από τους οποίους
ανακάλυψαν την αριστεροσύνη ως γεροντική ασθένεια του κεντρώου βίου και άλλοι
τον εκσυγχρονισμό ως κρίση της μέσης ηλικίας…

Αν το κόμμα κυβερνούσε, ίσως ο Γιακουμάτος να μην οπλοφορούσε. Ίσως ο Αντρεότι
να είχε δίκιο. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα. Γιατί, όσο και αν οι τρεις
αξιοθρήνητοι (μήπως θα πρέπει να προσθέσουμε κι εκείνον που ζητούσε νέα
Μακρονήσια για τους λαθρομετανάστες για να γίνουν τέσσερις οι σωματοφύλακες
του ταλαίπωρου προέδρου;) εκθέτουν το κόμμα τους, το κόμμα της πατρίδος, της
θρησκείας και προ πάντων της οικογενείας, με τα φερσίματά τους, όσο και αν
εκθέτουν ιδιαίτερα τον πρόεδρό τους, ο οποίος αποδεικνύεται ακριβός στο αλεύρι
(του Σουφλιά και του Μάνου) και φθηνός στα πίτουρα (των Γιακουμάτων), το θέμα
δεν είναι διόλου ειδικώς νεοδημοκρατικόν.

Δεν είναι η Νέα Δημοκρατία και η ποιότητα της Κοινοβουλευτικής της Ομάδας το
θέμα. Αλλά πόσο αντιπροσωπευτικό του επιπέδου της εθνικής μας αντιπροσωπείας
είναι το ήθος των ηρώων των προσφάτων νεοδημοκρατικών παθών.

Και ακόμη χειρότερα, το θέμα είναι τι είδους άνθρωποι, με τι κίνητρα και τι
ήθος αποφασίζουν στις ημέρες μας να διαβούν το ποτάμι και από τον ιδιωτικό να
αφοσιωθούν στον δημόσιο βίο. Το θέμα είναι, επίσης, με τι είδους κριτήρια και
τι είδους ανθρώπους επιλέγει ένα μέρος του εκλογικού σώματος για να
αντιπροσωπευθεί στη Βουλή ­ ή στις δημοτικές αρχές, τώρα που μαζί με τους
πόρους και τις αρμοδιότητες έχει αποκεντρωθεί και η συναλλαγή και η διαφθορά
του πελατειακού συστήματος.

Μήπως, δηλαδή, όσο η πολιτική χάνει την αύρα της και τους παλιούς, πλατείς
ορίζοντες της πραγματικής της εξουσίας, περιορίζεται και ο κύκλος των ανθρώπων
που της αφιερώνονται, ζώντας, κατά πώς έλεγε ο Μαξ Βέμπερ, είτε «για την
πολιτική», με τη ρομαντική βεβαιότητα πως η ζωή έχει νόημα μόνο όταν υπηρετείς
μιαν υπόθεση, ή «από την πολιτική», ως επαγγελματίες υπηρέτες του δημοσίου
συμφέροντος, «με πάθος, αίσθημα ευθύνης κι αίσθηση μέτρου»: Και μήπως, αν άλλο
τι δεν συμβεί στο μεταξύ, θα αυξάνεται ο κύκλος των ανθρώπων που βλέπουν την
έδρα στη Βουλή ως σημαία ευκαιρίας και πάγκο πολιτικού σαράφη ­ και εκλέγονται
από τους ψηφοφόρους τους ακριβώς γι’ αυτό;