ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Πιέσεις στον πληθωρισμό

Η μεγάλη προσπάθεια για πτώση του πληθωρισμού στο 2% μέχρι το τέλος του 1999
αποτελεί αυτή τη στιγμή, χωρίς αμφιβολία, την κύρια πρόκληση για την ελληνική
οικονομία, αφού από την επιτυχία στην επίτευξη του στόχου αυτού θα εξαρτηθεί
κατά κύριο λόγο η συμμετοχή της χώρας στην ΟΝΕ, από 1 Ιανουαρίου 2001, όπως
έχει προγραμματισθεί.

Αυτή η πρόκληση, ωστόσο, δεν θα κερδηθεί ούτε εύκολα ούτε χωρίς κόπους και
θυσίες, αφού η συνεπής και επίμονη άσκηση αντιπληθωριστικής πολιτικής απαιτεί
τομές και παρεμβάσεις αμέσου αποτελέσματος, οι οποίες, εξ αυτού του λόγου, θα
έχουν ενδεχομένως ευρύτερες επιπτώσεις στην οικονομική, πολιτική και κοινωνική δραστηριότητα.

Προϋπόθεση για την επιτυχία της αντιπληθωριστικής προσπάθειας είναι ότι όλες
οι επιμέρους πολιτικές θα πρέπει να αποβλέπουν στην επίτευξη του βασικού
στόχου, δηλαδή τη μείωση του πληθωρισμού σε 2%. Θα πρέπει επίσης να
αλληλοσυμπληρώνονται και όπου χρειάζεται να αλληλοϋποστηρίζονται. Αυτό π.χ.
σημαίνει ότι στην περίπτωση που η περιοριστική νομισματική πολιτική δεν
συνοδεύεται με μέτρα ισοδύναμου αποτελέσματος δημοσιονομικού, εισοδηματικού ή
διαρθρωτικού χαρακτήρα, το πιθανότερο είναι ότι σταδιακά θα αποδυναμώνεται
ουσιαστικά η αποτελεσματικότητά της. Απαιτείται συνεπώς κατάλληλος συντονισμός
όλων των επιμέρους πολιτικών που ασκούνται τόσο από την κυβέρνηση όσο και από
την Τράπεζα της Ελλάδος.

Πρώτο βήμα στην προσπάθεια αυτή είναι να εδραιωθεί στη συνείδηση του Έλληνα
πολίτη ότι η απόφαση για συμμετοχή στην ΟΝΕ είναι η μοναδική αξιόπιστη
πολιτική που εξασφαλίζει μακροπρόθεσμα τα συμφέροντα της χώρας, και όχι μόνο
τα οικονομικά. Στα πλαίσια αυτά η υλοποίηση διαρθρωτικών αλλαγών που θα
καλύπτει όλο το φάσμα της οικονομικής δραστηριότητας, πέραν του οικονομικού
οφέλους, έχει σαφές επικοινωνιακό περιεχόμενο. Η εφαρμογή του προγράμματος
ιδιωτικοποιήσεων χωρίς παρεκκλίσεις που θα εξυπηρετούν άλλες σκοπιμότητες,
πέρα από το καταλυτικό οικονομικό όφελος, μεταδίδει ουσιαστικά ένα μήνυμα
αποφασιστικότητας στις εγχώριες και διεθνείς αγορές.

Η μείωση του δημόσιου χρέους που εξασφαλίζεται με τα έσοδα αυτού του
προγράμματος θα συμβάλει στην επίτευξη της συγκλίσεως των ελληνικών επιτοκίων
στα ευρωπαϊκά χωρίς πληθωριστικές συνέπειες.

Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για τις παρεμβάσεις που θα εξασφαλίζουν ένα πιο
ευέλικτο πλαίσιο λειτουργίας των αγορών καθώς και για εκείνες που θα
εξασφαλίσουν την εξυγίανση των ελλειμματικών ΔΕΚΟ και του ασφαλιστικού
συστήματος.

Η επίτευξη του στόχου για τον πληθωρισμό απαιτεί αποφυγή αυξήσεων των τιμών
των ΔΕΚΟ και των έμμεσων φόρων, πράγμα που μπορεί να επιτευχθεί με την εις
βάθος αναδιάρθρωση των ανωτέρω οργανισμών και με την ουσιαστική μείωση των
δημόσιων δαπανών.

Από την άλλη πλευρά, βασικό συστατικό μιας πολιτικής συμπιέσεως του
πληθωρισμού είναι η διαμόρφωση του κόστους εργασίας σε επίπεδα τέτοια που θα
ενισχύσουν όχι μόνο τον αντιπληθωριστικό χαρακτήρα της οικονομικής πολιτικής
αλλά και θα συμβάλουν στη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής
παραγωγής. Φυσικά η ανταγωνιστικότητα δεν εξαρτάται μόνο από την εισοδηματική
πολιτική, αλλά και από μία σειρά άλλων παραμέτρων που συνδέονται μεταξύ άλλων
με τη φορολογική πολιτική, το εκπαιδευτικό σύστημα, την υποδομή αλλά και τα
περιθώρια ευελιξίας στην αγορά εργασίας. Τέλος, σημαντικός παράγων για τη
βελτίωση της ανταγωνιστικότητας είναι, επίσης, η βελτίωση τόσο των
δημοσιονομικών μεγεθών όσο και της λειτουργίας του ίδιου του κράτους.
Ελλείμματα και δημόσιες δαπάνες που συντηρούν έναν αναποτελεσματικό δημόσιο
τομέα, ο οποίος αντιστρατεύεται κάθε αναπτυξιακή προσπάθεια υπονομεύει όλη την
προσπάθεια εκσυγχρονισμού και προσαρμογής της ελληνικής οικονομίας στις
απαιτήσεις της ΟΝΕ.

Ο Γεώργιος Α. Προβόπουλος είναι αναπληρωτής καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών
και Οικονομικός Σύμβουλος της Alpha Τραπέζης Πίστεως.