ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Το πλοίο της αγάπης

ΑΝ ΚΑΤΙ με κερδίζει στις νεολαιίστικες εκφράσεις είναι το χιούμορ τους. Ειδικά
τον τελευταίο καιρό που η σοβαροφάνεια και η σχολαστικότητα έχει ενσκήψει στο
λεξικό του Μπαμπινιώτη και επεξεργάζεται τα λήμματα Πόντιος και Βούλγαρος, το
παρεΐστικο λεξιλόγιο της νεολαίας φαντάζει σχεδόν ειρωνικό.

Τα νέα παιδιά φτιάχνουν με ευρημα-τικότητα τους κώδικές τους και επικοινωνούν
με τα δικά τους σήματα. Για να αναγνωρίζονται.

Αποστασιοποιούνται απ’ ό,τι τους βαραίνει και τους πλήττει.

Οι νέοι ανατρέπουν τη σοβαροφάνεια και διασκεδάζουν παίζοντας με τις λέξεις
και την έννοιά τους. Όπως λ.χ. με το μπιφτέκι που σημαίνει φαλάκρα ή οι
αερόσακοι, πλούσια στήθη.

Δείχνουν εκκεντρικοί, σχεδόν εξωτικοί όταν λένε ούγκα και εννούν ήρθα ή
τσάγια, για να πουν γεια χαρά. Αλλά τα πιο ωραία βρίσκονται στις εκφράσεις.
Έχω σημειώσει μερικές. Πέφτει χιόνι: με αγνοούν.

Τα είδα κυλιόμενα: τα ‘χασα, μπερδεύτηκα.

Έχω τσιμεντώσει: κρυώνω.

Είναι μητέρα: έχω μεγάλη μύτη.

Το πλοίο της αγάπης: το σκουπιδιάρικο. Αποδεχόμενοι εμείς οι μεγαλύτεροι το
στυλ της έκφρασής τους μπορεί και ν’ αποκτήσουμε την οικειότητα του
κατανοητού. Γιατί στο άγνωστο δεν έχεις εμπιστοσύνη.

Περισσότερο από τη λεξιπενία, με την οποία χρεώνουμε συλλήβδην τα παιδιά μας,
φοβάμαι την απόσταση που δημιουργείται ανάμεσά μας.

Και δεν ξέρω ποιος περιθωριοποιεί ποιον και ποιος αγνοεί ποιον.

Τελικά τους απομονώνουμε ή μας βαριούνται;