ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Αιχμάλωτη του υπολογιστή

ΜΕ ΤΑ κομπιούτερ δεν τα πήγαινα ποτέ καλά. Για να καταλάβετε την κατάστασή
μου, όταν υποχρεώθηκα εκ των πραγμάτων να εγκαταλείψω τη γραφομηχανή μου και
να γράφω το κείμενό μου στο… περίεργο μηχάνημα, είχα ένα μόνιμο φόβο ότι
κάτι θα πατήσω και θα το χάσω. Για να έχω λοιπόν ήσυχο το κεφάλι μου, το
έγραφα προηγουμένως είτε στη γραφομηχανή είτε στο άσπρο το χαρτί και κατόπιν
το αντέγραφα στον κομπιούτερ. Όλα αυτά μέχρι που έγινα περίγελως σε ολόκληρη
την εφημερίδα.

Έκτοτε πέρασε καιρός πολύς. Βεβαιώθηκα ότι η οθόνη του υπολογιστή αποκλείεται
να «καταπιεί» το κείμενό μου, αλλά ποτέ δεν λάτρεψα αυτό το μηχάνημα. Ήμουν
πάντοτε επιφυλακτική απέναντί του. Το θεωρούσα κάτι σαν αναγκαίο κακό. Σαν να
φοβόμουνα ότι αν ανακαλύψω τις χάρες του θα με αιχμαλωτίσει.

Και φαίνεται πως είχα δίκιο.

Διότι προσφάτως ανακάλυψα τη χάρη των παιχνιδιών.

«Καλά, ε, σπίρτο είναι η άτιμη, ­ σχολιάζουν οι «καλοί» συνάδελφοι και φίλοι ­
εδώ πάμε ολοταχώς για τα windows ’98 και τούτη ανακάλυψε τα παιχνίδια.

Εύγε κοπέλα μου, θα πας μπροστά εσύ, έστω και τελευταία».

Εμένα όμως δεν ιδρώνει τ΄ αυτί μου. Διότι δεν ευκαιρώ. Και ξέρετε γιατί δεν
ευκαιρώ; Διότι… δακρύζει το μάτι μου. Και ξέρετε γιατί δακρύζει το μάτι μου;

Γιατί πώς να αντέξει τόσες ώρες ατελείωτες μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή,
να κυνηγάει τις νάρκες στα μικρά τετράγωνα του ναρκαλιευτή;..

Όπως αντιλαμβάνεστε, όσο είχα τον φόβο του και κρατούσα αποστάσεις ασφαλείας
από τον υπολογιστή, τον χρησιμοποιούσα. Τώρα που γίναμε «κολλητάρια» με χρησιμοποιεί.

ΥΓ: Και για τους γνώστες του είδους, την πίστα του έμπειρου παίκτη την έχω
βγάλει στα 202 δευτερόλεπτα.

Πώς μ΄ ακούτε;

Σωστή ή ν΄ αλλάξω… υπολογιστή;