ΜΑΤΙΕΣ Ούτε λάινσμαν!

ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΩ, κάθε μέρα, τους αγώνες του Μουντιάλ. Και, κάθε μέρα, λέω: Είμαστε
τελείως ανυπόληπτοι ποδοσφαιρικώς. Όχι μόνο δεν προκρίθηκε η εθνική μας ομάδα
στις 32 της τελικής φάσης του Κυπέλλου, αλλά ούτε καν ένας διαιτητής μας
εκλήθη στο Παρίσι, από τη ΦΙΦΑ, για να συμμετάσχει σε μια συνάντηση, ως
λάινσμαν, ως βοηθός, ακόμη και ως… εξωφυλαρούχας!

Πραγματικά: διευθύνουν παιχνίδια διαιτητές από τον Άγιο Μαυρίκιο, τα Ηνωμένα
Αραβικά Εμιράτα και το Μαρόκο κι εμείς, οι… μεγάλοι και οι σπουδαίοι,
είμαστε απέξω! Προφανώς, γιατί κανείς δεν μας έχει εμπιστοσύνη. Και γιατί να
μας έχει άλλωστε; Έχουμε μήπως εμείς εμπιστοσύνη στους Έλληνες διαιτητές; Ή
βάζουμε καλό βαθμό, αν δεν είμαστε φανατισμένοι, στο ελληνικό ποδόσφαιρο;

Ο πρωταθλητής Ολυμπιακός, πέρυσι, έφαγε δύο ξεγυρισμένες «πεντάρες» στο
εξωτερικό! Και η εθνική ομάδα, στο Μουντιάλ του ’94, πριν προφτάσει να το
πάρει χαμπάρι, δέχτηκε δέκα γκολ, σε τρία ματς, χωρίς να βάλει ούτε ένα! (4-0,
4-0, 2-0). Κι εμείς, σ’ αυτόν τον τόπο της πλάκας, φανατιζόμαστε, πληρώνουμε,
τσακωνόμαστε και ονομάζουμε… θεούς, ποδοσφαιριστές που στο διεθνές
ποδοσφαιρικό χρηματιστήριο πολύ μικρή αξία έχουν.

Αν βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά, χωρίς προκαταλήψεις και συμπάθειες, θα
δούμε ότι στο ελληνικό πρωτάθλημα οι καλύτεροι παίκτες των μεγάλων ομάδων
είναι αλλοδαποί! Στον Παναθηναϊκό, ο Βάντσιχ και ο Βαζέχα. Στον Ολυμπιακό, ο
Τζόρτζεβιτς και ο Ίβιτς. Στην ΑΕΚ, ο Σαβέφσκι και ­ μέχρι πριν από λίγον καιρό
­ ο Κετσπάγια. Αυτοί οι παίκτες κάνουν τη διαφορά.

Να πάμε, τώρα, και στους Έλληνες ποδοσφαιριστές που αγωνίζονται στο εξωτερικό:
ο Τσάρτας, που εδώ «έσκιζε», στην Ισπανία απέτυχε. Ο Μπορμπόκης, ο Βλάχος και
ο Δάλλας παίζουν σε ομάδες β’ κατηγορίας. Ο Ζαγοράκης, που ήταν σπουδαίος στον
ΠΑΟΚ, παίζει και δεν παίζει στη Λέστερ. Ακόμη και ο Κετσπάγια είναι
αναπληρωματικός στη Νιούκαστλ! Μόνοι επιτυχόντες, ο Μαχλάς, αλλά σε μικρή
ομάδα της Ολλανδίας και με καμία σοβαρή πρόταση ως τώρα, και ο Νταμπίζας,
τακτικός στην ενδεκάδα της Νιούκαστλ.

Τι θέλω να πω με όλ’ αυτά; Θέλω να πω ότι πρέπει, κάποια μέρα, να
σοβαρευτούμε. Και να απαιτήσουμε από τους εκατομμυριούχους Έλληνες παίκτες να
κάνουν καλά τη δουλειά τους. Όπως την κάνουν οι ξένοι συνάδελφοί τους. Να
προσέχουν τη ζωή τους. Να προπονούνται σκληρά. Να βάζουν τα πόδια τους στη
φωτιά. Να σέβονται τους διαιτητές. Να σέβονται τους φιλάθλους. Να μην

υποτιμούν τους αντιπάλους τους. Να γίνουν πραγματικοί επαγγελματίες. Μόνο έτσι
θα αποκτήσουμε κι εμείς, κάποτε, καλό ποδόσφαιρο.