ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Βράζοντας στη μαρμίτα

Γιατί έχω την εντύπωση ότι ζω σε μία πόλη εφιάλτη;

Γιατί φαντασιώνομαι ότι έχω μετατραπεί σε μία καρικατούρα ενός γκροτέσκο καρτούν;

Αυτές τις ημέρες του καύσωνα αντί για ανθρώπους, βλέπω γύρω μου εξαθλιωμένες
φιγούρες, που κινούνται σε μία εικονογραφημένη ιστορία επιστημονικής φαντασίας.

Βαδίζουμε κάθιδροι και ταπεινωμένοι, στα όρια της ασφυξίας και της εξάντλησης.
Κάποιοι έχουν περάσει στη μύτη και στο στόμα ιατρικές μάσκες για να
περιορίσουν τις εισπνοές του καυσαερίου.

Οι υπόλοιποι αναπνέουμε με μικρές, κοφτές ανασούλες.

Που και που σηκώνουμε το βλέμμα στον πηχτό, ιβουάρ ουρανό.

Η απόσταση που έμεινε από την αχνιστή άσφαλτο ως το δολοφονικό νέφος
μικραίνει. Ίσα ίσα που χωράμε να περάσουμε.

Μ’ ένα πλαστικό μπουκάλι νερό στο χέρι πασχίζουμε οι φτωχοί να φτάσουμε σε
χώρους που κλιματίζονται.

Αν και το πρόσφατο μπλακ-άουτ μας προειδοποίησε. Δεν έχει ευστάθεια το
σύστημα. Δεν αντέχει σε τέτοιες πολυτέλειες η ΔΕΗ.

Από τα διάφορα μεγάφωνα, τηλεόρασης και ραδιοφώνου, ακούγονται οδηγίες. Ο
μεγάλος αδελφός μας φροντίζει.

«Μην μετακινείστε. Μην χρησιμοποιείτε αυτοκίνητα. Οι πεζοί να μην κάνουν
διαδηλώσεις. Κλειδώστε τα παιδιά και τους γέρους. Πίνετε νερό ­ με μέτρο.

Υπάρχει ακόμα.

Μην αναπνέετε χωρίς λόγο…».

Ιδρωμένοι, τσαλακωμένοι, ημίγυμνοι, με τα δάχτυλα των ποδιών ελεύθερα και
πρησμένα, βράζουμε στην ίδια μαρμίτα, σαν μάζα ασυνάρτητη και εξουθενωμένη.

Γι’ αυτό δεν σε παρεξηγώ, φίλε, που έβγαλες πουκάμισο και παπούτσια και
περιμένεις καρτερικά τις διακοπές σου.

Η Αθήνα είναι πλέον μία πόλις τράνζιτο.