Οι «τρεις σωματοφύλακες» παρακολουθούν αφ’ υψηλού

Νέεσκενς, Κούμαν, Ράικαρντ. Βλέπουν «τα πάντα» και επεμβαίνουν όπου χρειάζεται

ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ότι ο Ράικαρντ, ο Κούμαν και ο Νέεσκενς είναι «οι τρεις
σωματοφύλακες» του Γκους Χίντινκ, είναι πια γνωστό. Υπάρχει, όμως, μια
σημαντική λεπτομέρεια: όταν κάποιος απ’ όλους δει κάτι που δεν πηγαίνει καλά,
τότε, η επέμβαση είναι άμεση. Ο Γιόχαν Νέεσκενς βρίσκεται, μ’ ένα μεγάλο μπλοκ
σημειώσεων, δίπλα στον Χίντινγκ και αμέσως τον ενημερώνει, κυρίως πριν από τον
επόμενο αγώνα, ενώ οι άλλοι δύο κάνουν κάτι που για πρώτη φορά εφαρμόζεται:

Ο Ράικαρντ και ο Κούμαν, μόλις ξεκινά ο αγώνας της Ολλανδίας, πηγαίνουν και
κάθονται στο υψηλότερο σημείο του γηπέδου, απ’ όπου παρακολουθούν σε «κάτοψη»
την παράταξη του αντιπάλου και καταγράφουν τις κινήσεις τους.

Στο ημίχρονο, κατεβαίνουν στ’ αποδυτήρια και όλοι μαζί συνεργάζονται σε όλα
όσα έγιναν και είδαν στα πρώτα 45 λεπτά. Παρατηρήσεις που οδηγούν στις αλλαγές
παικτών, αλλά και του συστήματος παιχνιδιού.

Οι καταγραφές αυτές, όπως είναι φυσικό, μένουν στο αρχείο της ομοσπονδίας και
ο εκάστοτε προπονητής της Εθνικής λαμβάνει υπόψη τις σημειώσεις.

Να είναι τάχα αυτό το μυστικό της επιτυχίας; Όχι μόνο. Γιατί όταν ξεφυλλίσει
κανείς το ενημερωτικό περιοδικό άλμπουμ των Ολλανδών, θα διαπιστώσει ότι
υπάρχουν άλλοι τριάντα άνθρωποι που συνεργάζονται για την ομάδα και την
αποστολή. Προπονητής και παίκτες δεν ασχολούνται παρά μόνο με τον αγώνα και
τους αντιπάλους. Υπάρχουν τεσσάρων ειδών παπούτσια για τις προπονήσεις και
άλλα τόσα για τους αγώνες. Διαφορετικές φανέλες χρώματος και ποιότητας για τις
προπονήσεις και άλλες για τους αγώνες.

Ωράριο, ακριβές για τις ελεύθερες στιγμές των παικτών, συνεντεύξεις Τύπου και
ελεύθερες ώρες για «οικογενειακές σχέσεις» και παρέες.

Όσοι είδαν τον αγώνα Ολλανδίας – Γιουγκοσλαβίας δεν αντελήφθησαν ακόμα κάτι:
μετά το τέλος των συνεντεύξεων, όλοι οι παίκτες, με τις οδηγίες των συνεργατών
του Χίντινκ, βγήκαν στον αγωνιστικό χώρο και έκαναν «ξεμούδιασμα» περίπου μισή ώρα»…

Οι Ολλανδοί που έφθασαν χωρίς εισιτήριο από την Ολλανδία, τελικά βρήκαν χάρη
στις ενέργειες της ομοσπονδίας, η οποία κατέφυγε στη ΦΙΦΑ.

Το πορτοκαλί χρώμα ήταν και πάλι αυτό που δέσποζε στους δρόμους. Τα καπέλα, οι
περούκες, τα μπαλόνια, οι σημαίες, οι φανέλες, τα βαμμένα πρόσωπα και τα
κεφάλια με τα χρώματα της ολλανδικής σημαίας και πάνω από όλα ο ύμνος και η
άρια από τον Ναμπούκο του Τζιουζέπε Βέρντι να φθάνει στους τέσσερις ορίζοντες,
αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα όπλα της αναγεννημένης Ολλανδίας, που πριν
από τον αγώνα Αγγλία – Αργεντινή, επιθυμούσε να χορέψει «αργεντίνικο τάνγκο»
στην επόμενη φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου.