ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Εκτός θέματος

ΤΟ ΘΕΜΑ της έκθεσης που μισούσα περισσότερο όταν ήμουν μαθήτρια ήταν αυτή η
σχεδόν ετήσια υποχρέωση να υμνήσω τις αρετές της αποταμίευσης. Όχι μόνο γιατί
ήταν κάτι το επαναλαμβανόμενο και επομένως βαρετό. Κυρίως γιατί ήταν από την
αρχή δεδομένο το τι έπρεπε να γράψω. Γιατί, πώς θα έκριναν οι βαθμολογητές την
έκθεσή μου αν την έχτιζα πάνω στην άποψη ότι η αποταμίευση, όταν γίνεται
στόχος ζωής, μπορεί να οδηγήσει ή και να ταυτιστεί με τη φιλαργυρία; Ή ότι η
αποταμίευση είναι πραγματικά αναγκαία μόνο σε κοινωνίες στις οποίες δεν
υπάρχει πρόνοια για τα μέλη της; Προφανώς θα ήμουν εκτός θέματος. Κι όμως στο
λεξικό του Μπαμπινιώτη διαβάζω ότι έκθεση ιδεών είναι «η γραπτή ανάπτυξη και
πραγμάτευση ενός θέματος, η κατάθεση του προβληματισμού και του σκεπτικού
βάσει του οποίου τοποθετείται κανείς σε δεδομένο θέμα». Πράγμα που σημαίνει
ότι μπορείς και να διαφωνείς με το θέμα σου, αρκεί να αναπτύσσεις τα
επιχειρήματά σου και να χειρίζεσαι σωστά τη γλώσσα. Είκοσι χρόνια πριν, όταν
έδινα εξετάσεις για το Πανεπιστήμιο, όφειλα να συμφωνώ με το θέμα μου. Και δεν
νομίζω ότι ώς τώρα τα πράγματα άλλαξαν. Αλλά είμαι περίεργη να δω πώς θα
βαθμολογηθεί ο φετινός υποψήφιος που στην έκθεσή του ανέπτυξε σε σωστά
ελληνικά και με δομημένη σκέψη την άποψη ότι το χιούμορ ή η παρέα του Ασημάκη
Πανσέληνου δεν είναι και τόσο σημαντικά στοιχεία για την κοινωνία. Φαντάζομαι
ότι κι αυτός θα βρεθεί εκτός θέματος.