ΣΗΜΑΤΑ

… στην Αγγλία στα σχέδια για ιδιωτικοποιήσεις εντάσσονται στο «σύνηθες
παράδοξο» των ημερών μας: Η αριστερά να πουλά την κρατική περιουσία και η
δεξιά να ζητάει περισσότερο κράτος. Το «πρώτο κύμα» πώλησης εταιριών του
δημοσίου, που ανήγγειλε προ ημερών ο υπουργός Οικονομικών Γκόρντον Μπράουν, θα
περιλαμβάνει ό,τι απομένει κρατικό από τις συγκοινωνίες αλλά και τον
έλεγχο…. της εναέριας κυκλοφορίας και, ακόμη, το κρατικό νομισματοκοπείο!
Την περασμένη Πέμπτη, πριν προλάβει η Βουλή των Κοινοτήτων να συνέλθει από το
σοκ, ο Μπράουν ανήγγειλε και δεύτερο κύμα: θα πουληθεί το Κανάλι 4
(πολιτιστικό) και τα Ταχυδρομεία. «Η ειρωνεία του πράγματος ­ γράφει η
«Εξπρές» ­ βρίσκεται στο ότι μια Εργατική κυβέρνηση πουλά κάτι που δεν
τόλμησαν να θίξουν ούτε οι Τόρυς. Η Θάτσερ είχε πει ότι “πάει πολύ να
ιδιωτικοποιήσεις και τα ταχυδρομεία”. Ο Μέητζορ πίστευε και αυτός το ίδιο».

… έφτασαν να κατηγορούν την κυβέρνηση Μπλαιρ ότι ξεπουλά «τα ασημικά της
οικογένειας» ­ κατά τη γνωστή φράση του Χάρολντ Μακμίλλαν ­ οι αντιρρήσεις από
τους αριστερούς βουλευτές «δεν ήταν παρά ένα αδύναμο κλαψούρισμα», κατά την
«Εξπρές». Εντονώτερες υπήρξαν εκείνες ορισμένων υπουργών της ίδιας της
κυβέρνησης. Βέβαια, ο Μπράουν εξήγησε ότι αυτά δεν θα γίνουν αμέσως. Θα
χρειαστούν δυό τρία χρόνια ­ ιδίως για τα ταχυδρομεία. Και ότι δεν θα
πρόκειται για «ξεπούλημα». Το New Labour μιλά για «συνεταιρικότητα δημόσιου –
ιδιωτικού», για «επενδυσιακές ιδιωτικοποιήσεις» κ.λπ. Τις τελικές πινελιές στα
σχέδια των νέων ιδιωτικοποιήσεων θα βάλει, όπως ακούγεται, ο στενός συνεργάτης
του Μπλαιρ, λόρδος Σάιμον. Τέως μάνατζερ της Μπι Πι, εκλήθη στο πλευρό του
πρωθυπουργού ως ειδικός οικονομικός σύμβουλος ­ με κύρια αποστολή τον
περιορισμό της αιμορραγίας του δημοσίου ώστε να εξοικονομηθούν πόροι, που θα
επιτρέψουν μείωση των φόρων.

… της Ιταλίας, περίπου 360.000, δεν ζητούν από την κυβέρνηση του Ρομάνο
Πρόντι παρά πέντε πράγματα: Πρώτον, τα κορίτσια τους να παρακολουθούν το
μάθημα στα σχολεία σκεπασμένα με τσαντόρ. Δεύτερον, να χορηγούνται στους
εργαζόμενους άδειες κατά το Ραμαζάνι για να πηγαίνουν, αν το επιθυμούν, στη
Μέκκα. Τρίτον, στις καντίνες σχολείων και επιχειρήσεων να σερβίρεται ειδικό
μενού χωρίς χοιρινό ή σάλτσες που να περιέχουν κρασί. Τέταρτον, να
αναγνωρισθεί σε κάθε μουσουλμάνο το δικαίωμα προσευχής στον χώρο της εργασίας
του κατά τις οριζόμενες από τη θρησκεία του ώρες (πέντε φορές την ημέρα). Και
πέμπτον, να εισαχθεί σε όλα τα σχολεία η διδασκαλία του Κορανίου (ως μαθήματος επιλογής).

… Παιδείας Λουΐτζι Μπερλινγκουέρ κάθεται επί ξυρού ακμής. Μπορεί μια
δημοκρατική χώρα και δη μια αριστερή κυβέρνηση, ένας Μπερλινγκουέρ, ν’
απαγορεύσει στον καθένα να φοράει ό,τι θέλει; Να τρώει ή να μορφώνεται σύμφωνα
με τις θρησκευτικές ή πολιτισμικές αρχές του; «Αν με ρωτήσετε για το τσαντόρ ­
είπε διστακτικά στη «Ρεπούμπλικα» ­ θα σας απαντήσω αυθόρμητα ότι είμαι
εναντίον. Αλλά αυτή είναι προσωπική άποψη, όχι επίσημη. Τυπικά, πάντως, δεν
υπάρχει απαγόρευση. Θα τα συζητήσουμε όλα με τις οργανώσεις των μουσουλμάνων
και θα δείξουμε κατανόηση». Πολλοί εκπαιδευτικοί όμως αντιδρούν: Το τσαντόρ,
λένε, κρύβει εν μέρει ή εν όλω το πρόσωπο της μαθήτριας. Στοιχειώδης αρχή,
όμως, του σχολείου είναι το αναγνωρίσιμο του διδασκομένου..