ΣΗΜΑΤΑ

… στην προωθούμενη διεύρυνση του ΝΑΤΟ (με Ουγγαρία, Τσεχία, Πολωνία) είναι
ότι θίγει τις ευαισθησίες της Μόσχας. Θα οδηγήσει ίσως τη Ρωσία σε νέα
απομόνωση, πάνω που έχει αρχίσει να βγαίνει από το κέλυφός της. Μια δεύτερη
αντίρρηση είναι το υψηλό κόστος. Η ενσωμάτωση των τριών στο ΝΑΤΟ θα απαιτήσει
ευρείες αλλαγές και εκσυγχρονισμό του στρατιωτικού μηχανισμού τους. Αυτό θα
επιβαρύνει τον προϋπολογισμό των εισερχόμενων αλλά και των υποδεχόμενων, γιατί
και αυτοί θα χρειαστεί να βοηθήσουν. Τρίτη αντίρρηση, ο κίνδυνος να ξυπνήσουν
παλαιοί δαίμονες. Με τη διεύρυνση η Συμμαχία θ’ αποκτήσει νέα, πιο προωθημένα
σιδερόφραχτα σύνορα. Το όλο εγχείρημα, ελέχθη, έχει χροιά ψυχροπολεμική. «Θα
μας γυρίσει δεκαετίες πίσω».

… τις αντιρρήσεις τις εμπεριέχει και τις επιστεγάζει, συνήθως, μία άλλη,
γενικότερη ­ και ουσιαστική από τη φύση της ­ αντίρρηση, που ανάγεται στη
δεοντολογία: Ότι το ΝΑΤΟ, δηλαδή, κακώς υπάρχει. Θα έπρεπε, λένε οι θιασώτες
της άποψης αυτής, να έχει διαλυθεί την ημέρα που αυτοκτόνησε το Σύμφωνο της
Βαρσοβίας. Τον Μάρτιο του 1991. Η παράταση της ζωής του μόνο ιμπεριαλιστική
νοοτροπία αποκαλύπτει από την πλευρά της Δύσης. Μόνο αντιρωσικό μένος. Και μία
διάθεση διαιώνισης της κούρσας των εξοπλισμών ­ η οποία μόνο το
στρατιωτικο-βιομηχανικό πλέγμα εξυπηρετεί. Υπάρχει κάποια αλήθεια σ’ όλα αυτά.
Στους σημαιοφόρους του ΝΑΤΟ συγκαταλέγονται και πολιτικοί ή στρατιωτικοί με
ψυχροπολεμικές νοσταλγίες. Αλλά το ίδιο, κατ’ εναντιοδρομία, ισχύει μοιραία
και για ορισμένους πολέμιους της διεύρυνσης ­ και εν τέλει της Συμμαχίας
συνολικά. Και οι μεν και οι δε νοσταλγούν ουσιαστικά όχι απλώς την υποτιθέμενη
ισορροπία (;) που υπήρχε στην Ευρώπη ως τη δεκαετία του ’80 αλλά μαζί μ’
αυτήν, λογικά, και το Σύμφωνο της Βαρσοβίας.

… της στάσης αυτής, ως προς τους αντιρρησίες που σκέπτονται τις ρωσικές
«ευαισθησίες», είναι ως φαίνεται να ξεχνούν προς στιγμή για ποιο είδος Ρωσίας
κόπτονται. Η Ρωσία του Γιέλτσιν δεν είναι αυτή του Μπρέζνιεφ. Είναι μία χώρα
άκρατου έως χυδαίου καπιταλισμού. Αλλά και με ελευθερίες που ουδέποτε στο
παρελθόν είχε γνωρίσει. Χώρα όπου εκατομμύρια δημόσιοι υπάλληλοι μένουν μήνες
απλήρωτοι. Αλλά δεν επαναστατούν διότι, απλούστατα, έχουν όλοι παράλληλες
ιδιωτικές δουλειές ή, στη χειρότερη περίπτωση, έχουν το ελεύθερο ­ που άλλοτε
δεν υπήρχε ­ να ταξιδεύουν για να δουλέψουν στο εξωτερικό. Αυτή ακριβώς η
Ρωσία έχει ήδη, από τον Ιανουάριο, υπογράψει με το ΝΑΤΟ ­ σε σεμνή τελετή ­
συμφωνία που θεσπίζει επίσημα τη συνεργασία της με τη Συμμαχία και τον
συμβουλευτικό ρόλο του Κρεμλίνου σε όλες τις δραστηριότητες του ΝΑΤΟ. Το οποίο
ΝΑΤΟ, επίσης, έχει αλλάξει.

… μιλά συχνά με Ρώσους αξιωματούχους, που πηγαινοέρχονται στην έδρα της
Συμμαχίας στη Μονς. Ο Ισπανός σοσιαλιστής θεωρεί το ΝΑΤΟ εγγύηση δημοκρατίας.
Δικαίωμα να μπουν στο ΝΑΤΟ, είπε, «έχουν όλες οι χώρες που προσφέρουν επαρκείς
εγγυήσεις δημοκρατίας και σταθερότητας, μηδεμιάς εξαιρουμένης». Ο Γενικός
Γραμματέας πιστεύει επίσης ότι ο Οργανισμός τον οποίο διοικεί έχει καίριο ρόλο
να παίξει σε μία τριπλή εκστρατεία για τη μεγάλη ένωση της Ευρώπης, μαζί και
με τη Ρωσία: Όπου, την πολιτική και οικονομική ένωση προωθεί η Ευρωπαϊκή
Κοινότητα. Τη στρατηγική η ΟΑΣΕ (Οργάνωση για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία
στην Ευρώπη). Και την αμυντική και ειρηνευτική το ΝΑΤΟ.