Γαλλαντόμοι

15 ΙΟΥΝΙΟΥ 1998. Γενναιόδωροι φάνηκαν οι Γάλλοι και οι Νιγηριανοί με τους
Ισπανούς το τριήμερο που πέρασε. Πρώτες «μεγάλες» ομάδες που κλείστηκαν στον
εαυτό τους, η Ολλανδία και η Αργεντινή.

Ο μεγάλος φόβος με τη διοργανώτρια χώρα ήταν ότι το παιχνίδι της θα έμοιαζε
υπερβολικά με τον εθνικό χαρακτήρα της και θα φαινόταν τελικά σαν συνδυασμός
υπεροψίας και άγχους για διάκριση. Ιδίως έπειτα από μια σειρά φιλικών
παιχνιδιών χωρίς νίκη, με εκλάμψεις αλλά και με μεγάλα κενά διαστήματα, η
αμφιβολία είχε αρχίσει να εγκαθίσταται στα πόδια των τρικολόρ και στο μυαλό
των φιλάθλων τους. Οι δισταγμοί του προπονητή τους, συνήθως τόσο σίγουρου για
τις επιλογές του και τα τακτικά του σχήματα, και η προεόρτια γκρίνια των
Γάλλων, ποδοσφαιρόφιλων ή μη, οι οποίοι ­ κι ας μην το παραδέχονται ­ μόνο την
κατάκτηση του Κυπέλλου είναι ικανοί να δεχθούν από την ομάδα τους, βάρυναν
ακόμα περισσότερο το κλίμα.

Μετά το παιχνίδι με τη Νότια Αφρική τα πράγματα φάνηκαν να είναι αρκετά
διαφορετικά. Η νίκη επί των αγωνιστικών αλλά πολύ άγουρων Μπαφάνα – Μπαφάνα
ήταν το λιγότερο. Κυρίως μετρά, για τους φίλους ενός είδους ποδοσφαίρου, του
οποίου η αισθητική ξεπηδά από την απλότητα και τη γεωμετρία, ότι οι Γάλλοι
έπαιξαν σαν Γάλλοι. Η μπάλα κάτω, συνεχής κίνηση, πάσες που προωθούν το
παιχνίδι και δεν σκοτώνουν απλώς το χρόνο και, ευχάριστη έκπληξη,
πλαγιοκοπήσεις όχι μόνο από τα μπακ αλλά και από τους μεσοεπιθετικούς, από
τους οποίους ξεχώρισε (άλλη έκπληξη του Ζακέ) ο δαιμόνιος Τιερί Ανρί. Αν
προστεθούν σ’ αυτά τα στοιχεία η δυνατή άμυνα και η ύπαρξη προσωπικοτήτων στο
κέντρο (παρ’ όλο που συνεχίζω να πιστεύω πως ο Ζιντάν είναι ο βασικός
διεκδικητής του τίτλου τού πιο υπερτιμημένου παίκτη σ’ αυτό το Μουντιάλ),
μοιάζει πολύ πιθανόν οι τρικολόρ να μπορέσουν να πάνε μακριά ­ χωρίς δώρα,
όπως αυτά του άτυχου αλλά και βιαστικού κυρίου Ισσά.

Οι εραστές του ωραίου, πάντως, χαρήκαμε και το πρώτο μεγάλο παιχνίδι του
Μουντιάλ. Με όπλο και οι δύο την τεχνική και διαφορά την τύχη αλλά και την
τόλμη, η Νιγηρία του Μιλουτίνοβιτς, που από μπόρα δεν καταλαβαίνει, και η
Ισπανία του Κλεμέντε, που είναι ικανός να φωνάξει τον Θουμπιθαρέτα και στο
επόμενο Μουντιάλ, μας χάρισαν θέαμα και ουσία. Μια διαίσθηση: θα τις ξαναδούμε
συχνά και τις δύο αυτές ομάδες. Θα πάνε κι αυτοί μακριά.