ΣΗΜΑΤΑ

… Δημοκρατία των κλασικών χρόνων είναι ο καλύτερος οδηγός για την πολιτική
μεταρρύθμιση στην Αγγλία, υποστηρίζουν ορισμένοι Εργατικοί ­ αλλά και Τόρυς.
Το θέμα συζητήθηκε αυτές τις μέρες, με αφορμή τις δημοσκοπήσεις για ένα εθνικό
καταστατικό χάρτη. Η Βρεταννία παραμένει το μόνο κράτος στον κόσμο χωρίς
Σύνταγμα. Μετά τη Μάγκνα Κάρτα του 1215, καμμιά σοβαρή προσπάθεια δεν έγινε
για ν’ αποκτήσει η πατρίδα του Τόμας Μουρ γραπτό Θεμελιώδη Νόμο. Η έλλειψη
έγινε πιο αισθητή τα τελευταία χρόνια με την κατάπτωση της μοναρχίας. Σε
γκάλλοπ του 1979, το 79% των Βρεταννών δήλωναν ότι θέλουν Σύνταγμα. Νέα
σφυγμομέτρηση έγινε τον περασμένο μήνα: Ο δείκτης ανέβηκε στο 85%.

… υπήρξε καταλύτης, γράφει στους «Τάιμς» ο Εργατικός Άντονυ Μπάρνετ. Με την
προσωπικότητά της ταπείνωσε λίγο ακόμη τη μοναρχία. Συγγραφέας του έργου «Η
Αθηναϊκή Επιλογή», ο Μπ. συσχετίζει την προοπτική Συντάγματος με τη
σχεδιαζόμενη κατάργηση της Βουλής των Λόρδων. Και νοσταλγεί τον Περικλή και
την Εκκλησία του Δήμου. «Εμπνεόμενοι από τη λειτουργικότητα των θεσμών της
κλασικής Αθήνας ­ γράφει ­ προτείναμε ήδη τη συγκρότηση μιας Άνω Βουλής από
κληρωτούς αντιπροσώπους (όπως οι ένορκοι) και από ορισμένους αριστίνδην
επιλεγόμενους “δημογέροντες” (“People’s Peers”). Η Άνω Βουλή δεν θα νομοθετεί
­ αυτό είναι έργο των αιρετών αρχόντων ­ θα ελέγχει όμως τη Βουλή των Κοινοτήτων».

… δεινοπάθησε τις προάλλες στη γιορτή για τα 150 χρόνια του Κομμουνιστικού
Μανιφέστου. Στο παρισινό Παλαί ντε Σπορ, από τις 4.000 θέσεις δεν γέμισαν ούτε
οι μισές. Οι λιγοστοί προσελθόντες υποδέχτηκαν τον Γραμματέα με προκηρύξεις
κατά της συμμετοχής του Κόμματος στο «πολυσυλλεκτικό» άρμα του Ζοσπέν. Το ΚΚ,
γράφουν, πρέπει να γίνει ένα «σύγχρονο επαναστατικό κίνημα εναντίον του ευρώ,
του Κάρντιφ, του Άμστερνταμ και του Μάαστριχτ». Με μυκηθμούς χαιρέτησαν οι
αδιάλλακτοι την ομιλία του Υ, με σφυρίγματα την ευγενή συμμετοχή του Γραμματέα
των Σοσιαλιστών, Φρανσουά Ολλάντ. Αλλά ο Υ δεν βάλλεται μόνο από τους
φονταμενταλιστές του. Τον αμφισβητούν ­ θρασύτατα ­ και οι…. «Λεπενικοί» του
ΚΚ: Κομμουνιστές που εξελέγησαν σε νομαρχιακά συμβούλια και με τη σειρά τους
εξέλεξαν ακροδεξιούς προέδρους, τους οποίους και εξακολουθούν ­ παρά τις
διαταγές του Υ ­ να στηρίζουν.

… του BBC, τις τελευταίες μέρες, άρχιζε τα δελτία της με τον «Γκάζα», τον
ποδοσφαιριστή που αποκλείσθηκε εφέτος από το Μουντιάλ ­ και που τον άφησε και
η γυναίκα του (λόγω ερωμένης). Οι αγγλικές εφημερίδες, πάλι, είχαν πρωτοσέλιδο
τα «Σπάις Γκερλς» και την τραγωδία τους, την αποχώρηση της μιας απ’ τις πέντε.
Οι χιλιάδες σεισμόπληκτοι του Αφγανιστάν, φυσικά, στριμώχθηκαν στον πάτο της
ειδησεογραφίας μαζί με τα άλλα πεζά θέματα (όπως οι συντάξεις, το φθίνον
κράτος προνοίας κ.λπ.). Εκεί λοιπόν φτάσαμε; ρωτούν μερικοί σχολιαστές. Αλλά
φτάσαμε, ή μήπως δεν κινήσαμε καν; Ο αποκλεισμός του Πωλ Γκασκόιν από το
γήπεδο και από τη συζυγική κοίτη, όπως και η φυγή της παχουλής Τζέρι,
περιέχουν ό,τι ακριβώς συγκινούσε πάντα τους ανθρώπους και έδινε κορυφώσεις σε
έπη και τραγωδίες: Πτώση των Ηρώων. Απλώς, κάθε εποχή έχει τους ήρωές της. Η
ωραία Ελένη, ο Αχιλλέας, τα καλλιστεία θεαινών απασχολούσαν τους προγόνους μας
περισσότερο απ’ ό,τι οι ανώνυμοι νεκροί του Τρωικού ή του Πελοποννησιακού
Πολέμου. Σήμερα είναι η Τζέρι, ο Γκάζα, η Σίντι. Παραλλαγές θέματος.