Ποιος έχει σειρά τώρα;

Οι πυρηνικές δοκιμές που πραγματοποίησαν με διαφορά λίγων ημερών η Ινδία και
το Πακιστάν απέδειξαν πόσο απατηλή ήταν η εντύπωση ότι οι πυρηνικές δυνάμεις
είναι μόνο πέντε. Και τώρα τίθεται το μεγάλο ερώτημα: ποιος έχει σειρά να
αποκτήσει πυρηνικό οπλοστάσιο;

ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ο τελευταίος γύρος των πυρηνικών δοκιμών επιβεβαίωσε απλώς αυτό που
όλοι υποπτεύονταν: ότι η Ινδία και το Πακιστάν ήταν πυρηνικές δυνάμεις. Αλλά,
ταυτόχρονα, αυτές οι πυρηνικές δοκιμές άλλαξαν ριζικά την κατάσταση. Ο πρώην
υπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών Χένρι Κίσινγκερ και ο επί πολλά
χρόνια Αμερικανός διαπραγματευτής στις συνομιλίες για τον έλεγχο των
εξοπλισμών Τόμας Γκράχαμ συγκαταλέγονται μεταξύ εκείνων που πιστεύουν ότι η
απειλή για την ανθρωπότητα δεν είναι ένας πόλεμος μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν.
Ο πραγματικός κίνδυνος έγκειται στο γεγονός ότι αυτές οι πυρηνικές δοκιμές θα
ανοίξουν την όρεξη και σε άλλες χώρες, που από χρόνια επιδιώκουν να αποκτήσουν
με τη σειρά τους πυρηνικά όπλα.

Υποψήφιες πυρηνικές δυνάμεις είναι οι χώρες που οι Ηνωμένες Πολιτείες θεωρούν
ως απειλή για την ασφάλεια της Δύσης: το Ιράκ, το Ιράν, η Λιβύη και η Βόρεια Κορέα.

ΙΣΡΑΗΛ, Β. ΚΟΡΕΑ

Η Δύση, πάντως, δεν φαίνεται να αγωνιά για το ότι και το Ισραήλ διαθέτει
τουλάχιστον 200 πυρηνικούς μηχανισμούς. Άλλωστε οι Γάλλοι και οι Αμερικανοί
κατά τις δεκαετίες του ’50 και του ’60 τού πρόσφεραν απλόχερα τη βοήθειά τους
και σήμερα έχει αναπτύξει δικό του εξελιγμένο πρόγραμμα στη μυστική βάση Ντιμόνα.

Οι μυστικές υπηρεσίες της Δύσης και κυρίως των Ηνωμένων Πολιτειών προσπαθούν
να αποκρυπτογραφήσουν τα πυρηνικά μυστικά που κρύβονται στο ερευνητικό κέντρο
της Γιονγμπιόν της Β. Κορέας ή σ’ ένα μυστηριώδες εργοστάσιο που είναι
κρυμμένο σ’ ένα βουνό στην Ταρχούνα της Λιβύης. Δορυφόροι παρακολουθούν τα
πιθανά πεδία πυρηνικών δοκιμών, σεισμολογικά ινστιτούτα και σταθμοί υπερήχων
προσπαθούν να εντοπίσουν τον μακρινό βρυχηθμό μιας πυρηνικής δοκιμής στην άλλη
άκρη του κόσμου. Κάμερες ελέγχουν τις ιρακινές εγκαταστάσεις, έτοιμες να
καταγράψουν ότιδήποτε φαίνεται ύποπτο.

Και όμως, η πρώτη απτή απόδειξη για το μυστικό πυρηνικό πρόγραμμα του Σαντάμ
Χουσεΐν προήλθε από την εξέταση των ρούχων των Δυτικών, που οι Ιρακινοί
κρατούσαν ως ομήρους μετά την εισβολή τους στο Κουβέιτ. Η εξέταση αποκάλυψε
ότι είχαν εκτεθεί σε υψηλά επίπεδα εμπλουτισμένου ουρανίου ­ απαραίτητο
συστατικό για την παραγωγή πυρηνικών όπλων.

ΙΡΑΚ, ΙΡΑΝ

Έχοντας υποψίες ότι οι Ιρακινοί προχωρούσαν στο πυρηνικό τους πρόγραμμα, οι
Ισραηλινοί έστειλαν ήδη από το 1996 τα F-16 τους να βομβαρδίσουν και να
καταστρέψουν έναν πυρηνικό αντιδραστήρα στο Οσιράκ. Την επαύριον του Πολέμου
του Κόλπου αποκαλύφθηκε ότι το Ιράκ χρειαζόταν μόλις δύο χρόνια για να
αποκτήσει το δικό του πυρηνικό οπλοστάσιο, προτού τα συμμαχικά βομβαρδιστικά
καταστρέψουν τις εγκαταστάσεις του.

Πιστεύεται ότι το Ιράν θα είναι σε θέση μέσα σε πέντε – δέκα χρόνια να
αναπτύξει τη δική του πυρηνική βόμβα. Αλλά αυτή η περίοδος χάριτος μπορεί να
περιοριστεί σε δύο χρόνια, αν η Τεχεράνη βάλει στο χέρι έτοιμο πυρηνικό υλικό
­ κάτι που επιχειρεί εδώ και μερικά χρόνια από την πρώην Σοβιετική Ένωση.

ΚΑΙ ΤΑ «ΚΑΛΑ ΠΑΙΔΙΑ»

Μια συμφωνία που υπεγράφη το 1994 ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες και τη
Βόρεια Κορέα έβαλε τέρμα στο βορειοκορεατικό πυρηνικό πρόγραμμα, που βρισκόταν
στο ξεκίνημά του.

Αλλά υπάρχουν και τα «καλά παιδιά», που παραιτήθηκαν από τα σχέδιά τους να
ενταχθούν στη λέσχη των πυρηνικών δυνάμεων. Το καθεστώς του απαρτχάιντ της
Νότιας Αφρικής παρασκεύασε έξι πυρηνικές βόμβες, αλλά αργότερα τις
αποσυναρμολόγησε. Η Βραζιλία και η Αργεντινη εξέτασαν την πιθανότητα παραγωγής
πυρηνικών όπλων, για να εγκαταλείψουν την ιδέα σχεδόν αμέσως. Η Ουκρανία, η
Λευκορωσία και το Καζαχστάν κληρονόμησαν πυρηνικά όπλα από την κατάρρευση της
Σοβιετικής Ένωσης, αλλά είτε τα κατέστρεψαν είτε τα επέστρεψαν στη Ρωσία.