ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Πραγματικές αυξήσεις

Η διετής συλλογική σύμβαση εργασίας που υπέγραψαν η ΓΣΕΕ και ο ΣΕΒ
χαρακτηρίσθηκε και από τον Πρωθυπουργό αλλά και από τα κόμματα της
αντιπολίτευσης ως δείγμα υπευθυνότητας των κοινωνικών εταίρων, αφού η εφαρμογή
της θα βοηθήσει στην επιτυχία κεντρικών επιδιώξεων της οικονομικής πολιτικής,
όπως η αποκλιμάκωση του πληθωρισμού και η ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας της
εγχώριας παραγωγής.

Και είναι απορίας άξιον πώς το συνδικαλιστικό κίνημα σε αυτό το μείζον για την
εργατική τάξη πρόβλημα, το εισοδηματικό δηλαδή, δείχνει ωριμότητα, ενώ αντιδρά
σπασμωδικά στις ιδιωτικοποιήσεις, όπου και το πρόβλημα είναι μικρότερο και τα
συμφέροντα των εργαζομένων δεν εξυπηρετούνται με τακτικές αδιαλλαξίας.

Η διετής συλλογική σύμβαση εφόσον από την άλλη πλευρά ο πληθωρισμός κρατηθεί
μέσα στα όρια που έχει προβλέψει η κυβέρνηση (4,5% το 1998 και 2,5% το 1999)
θα αποφέρει στους εργαζόμενους πραγματικές αυξήσεις της τάξεως του 1,5% για
εφέτος και 1,5% επίσης για το 1999. Βέβαια, αν συγκριθούν οι αυξήσεις αυτές με
εκείνες που δόθηκαν πέρυσι και το 1996 είναι πολύ μικρότερες. Όμως, πρώτον και
οι στόχοι τώρα της οικονομικής πολιτικής είναι πολύ πιο απαιτητικοί, αφού μέσα
στους απομένοντες 18 μήνες πρέπει να ολοκληρώσουμε την υποψηφιότητά μας για
την ΟΝΕ, και δεύτερον, εκείνο που έχει σημασία είναι ότι, έστω και λιγότερο,
οι πραγματικοί μισθοί αυξάνουν. Δηλαδή στην πιο δύσκολη φάση της προσαρμογής
προς τις απαιτήσεις του Μάαστριχτ, οι εργαζόμενοι όχι μόνο δεν θα υποστούν
εισοδηματικές απώλειες, αλλά αντίθετα θα αυξήσουν τις πραγματικές αποδοχές τους.

Δεν θα μπορούσε άλλωστε να γίνει και τίποτε διαφορετικό, αφού τώρα δεν είναι
στο χέρι μας να έχουμε μια μοναχική πορεία ή στάση στην οικονομική πολιτική,
αλλά πρέπει να συμπορευόμαστε και να προσαρμοζόμαστε στον βηματισμό και την
πολιτική των εταίρων μας. Και έχει λοιπόν σημασία να συγκρίνουμε την
εισοδηματική πολιτική που ασκείται στην Ελλάδα με τα συμβαίνοντα στις χώρες
της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για να διαπιστώσουμε αν βρισκόμαστε σε παράλληλη
πορεία, δηλαδή αν καλύπτουμε τις προδιαγραφές για να γίνουμε μέλος της ΟΝΕ και
από την πλευρά αυτή.

Στη Γενική Συνέλευση του ΣΕΒ, ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος κ. Λουκάς
Παπαδήμος αναφερόμενος στην Εθνική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας είπε ότι θα
συμβάλει στην αποκλιμάκωση του πληθωρισμού, «επειδή εκτιμάται ότι θα οδηγήσει
σε σημαντική επιβράδυνση του ρυθμού ανόδου του κόστους εργασίας ανά μονάδα
προϊόντος στο σύνολο της οικονομίας από 7% περίπου το 1997 σε 3,5% περίπου το
1998». Και συνέχισε λέγοντας ότι: «Αν και ο ρυθμός ανόδου του κόστους εργασίας
ανά μονάδα προϊόντος το 1998 είναι συγκρατημένος σε σχέση με την εξέλιξή του
τα προηγούμενα έτη και έχει ευνοϊκή επίδραση στον πληθωρισμό, θα εξακολουθήσει
να είναι σημαντικά υψηλότερος από τον αντίστοιχο μέσο ρυθμό ανόδου του κόστους
εργασίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ο οποίος προβλέπεται να διαμορφωθεί κάτω του
1%. Είναι, επομένως, σαφές ότι η διασφάλιση της ανταγωνιστικότητας θα
απαιτήσει μεγαλύτερη προσπάθεια για τη βελτίωση της παραγωγικότητας και τη
συγκράτηση του ρυθμού ανόδου των μέσων αποδοχών κατά τα επόμενα έτη».

Από τις παρατηρήσεις αυτές προκύπτει ότι η ανταγωνιστικότητα της χώρας μας δεν
βελτιώνεται μόνο με την πρόοδο που γίνεται από χρόνο σε χρόνο στα στοιχεία του
κόστους, αλλά και από τη σύγκριση της προόδου αυτής με όσα συμβαίνουν στον
χώρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και πράγματι, εάν στην Ελλάδα η αύξηση του κόστους
εργασίας θα είναι εφέτος 3,5%, στο Βέλγιο θα είναι 0,7%, στη Δανία 1,9%, στη
Γερμανία θα μειωθεί κατά 0,4%, στην Ισπανία θα αυξηθεί κατά 1,9%, στην
Ιρλανδία κατά 1,1%, στην Ιταλία κατά 1%, στην Πορτογαλία κατά 1,1% κ.λπ.

Εδώ πρέπει να κάνουμε μια διευκρίνιση. Το κόστος εργασίας συγκρατείται στον
βαθμό που περιορίζεται ο ρυθμός αύξησης των ονομαστικών αποδοχών. Το βιοτικό
όμως επίπεδο, η αγοραστική δύναμη δηλαδή των αποδοχών, εξαρτάται όχι μόνο από
τις ονομαστικές αυξήσεις αλλά και από τον πληθωρισμό που μετρά την πραγματική
τους αξία. Μπορεί, λοιπόν, να μειώνεται ο ρυθμός των ονομαστικών αυξήσεων,
αλλά να βελτιώνονται οι πραγματικές αποδοχές εφόσον μειώνεται ταχύτερα ο πληθωρισμός.

Απόδειξη ότι οι πραγματικές αυξήσεις στη μέση αμοιβή εργασίας που, όπως
αναφέραμε, θα είναι 1,5% εφέτος και 1,5% το 1999, σύμφωνα με τον κυβερνητικό
προγραμματισμό που περιλαμβάνεται στο επικαιροποιημένο πρόγραμμα σύγκλισης
(1998-2001) το οποίο θα υποβληθεί τον επόμενο μήνα στις Βρυξέλλες, θα ανέλθουν
σε 2% το 2000 και 2% επίσης το 2001, παρ’ ότι οι ονομαστικές αυξήσεις θα
περιορίζονται ακριβώς, διότι ο πληθωρισμός θα πέσει το 2000 στο 1,9% και το
2001 στο 1,7%. Η πτώση του πληθωρισμού λοιπόν και η βελτίωση της
ανταγωνιστικότητας όχι μόνο δεν οδηγούν σε λιτότητα, αλλά αντίθετα αυξάνουν τα
εργατικά εισοδήματα.