«Εδώ μας δίνουν 4.000 δρχ. για 10-12 ώρες δουλειάς»

ΒΟΛΟΣ

ΜΕ ΟΣΕΣ δυνάμεις τούς απομένουν, οι αλλοδαποί ­ κυρίως Αλβανοί ­ εργάτες γης
συνεχίζουν την ιδιόμορφη απεργία τους και τις διαπραγματεύσεις με τους
ντόπιους εργοδότες στον Άγ. Γεώργιο Φερών (Βελεστίνου) Μαγνησίας. Διεκδικούν
τα αυτονόητα: μεροκάματο 5.000 δραχμές, 8ωρο εργασίας και ασφάλιση. Το
«παζάρι» είναι σκληρό, καθώς οι ντόπιοι δεν δέχονται αλλαγή των εργασιακών
σχέσεων. «Αυτοί είναι εδώ μόνιμοι και έχουν όλο τον χρόνο δουλειά»,
αντιτείνουν οι ντόπιοι. «Τρώνε, κοιμούνται και δεν πληρώνουν μία δραχμή στο
ελληνικό κράτος. Παίρνουν τα χρήματα και τα πηγαίνουν στην Αλβανία. Βγάζουμε
εμείς 5.000 δρχ. έκαστος ημερησίως;». Ένας εκ των Αλβανών, ο Κρίστο, σημείωνε:
«Είμαι έξι χρόνια στο χωριό και δούλευα στέλνοντας τα χρήματα στην οικογένειά
μου στην Αλβανία, αλλά τώρα δεν έχει δουλειά, αφού ζητάμε καλύτερες συνθήκες
εργασίας. Είμαστε γύρω στα 200 άτομα που δεν δουλεύουμε και περιμένουμε
“παζάρι” με τα αφεντικά. Αν δεν μας δώσουν δουλειά, με τους όρους που ζητάμε,
σε δυο-τρεις ημέρες θα πάμε αλλού. Εδώ μας δίνουν 4.000 δρχ. για 10-12 ώρες
δουλειά την ημέρα και ούτε φαγητό ούτε τίποτα. Το αφεντικό δεν πληρώνει κάθε
ημέρα, αλλά όποτε θέλει, και εμείς ζητάμε να “πέφτει” το μεροκάματο κάθε
ημέρα, κι αυτό είναι πρόβλημα». «Ας δουλεύουμε οκτώ ώρες με 5.000 δρχ.
μεροκάματο ή τις ίδιες ώρες με φαγητό και 4.000 δρχ. μεροκάματο», ήταν η
αντιπρόταση τόσο του ίδιου όσο και των υπολοίπων Αλβανών, η οποία προς το
παρόν πέφτει στο κενό.

Ο ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ

Οι ντόπιοι εμφανώς δυσαρεστημένοι από την όλη κατάσταση δεν φάνηκαν
διατεθειμένοι να ενδώσουν και να τους ξαναπάρουν στη δούλεψή τους, ενώ
επικαλούνται συχνά το πρόβλημα της αύξησης της εγκληματικότητας: «Τώρα
τελευταία μας έχουν ρημάξει, έχουν ανοίξει τα σπίτια μας, τις αποθήκες μας και
μας έχουν κατακλέψει. Παλιότερα έρχονταν εδώ οι Πολωνοί, δούλευαν και ήταν
κύριοι. Αυτοί εδώ είναι άλλη ράτσα. Έφυγαν από τη διαλυμένη χώρα που ζούσαν
και ήρθαν εδώ να κάνουν τα ίδια, αλλά δεν θα τους περάσει. Αν θέλουν να
δουλέψουν, ας δουλέψουν με αυτούς τους όρους». «Τα ίδια σχεδόν χρήματα δίνουμε
σε ντόπιους και κάνουμε τη δουλειά μας χωρίς να δημιουργείται κανένα
πρόβλημα», συμπλήρωνε δεύτερος. Η ρήξη αυτή μεταξύ των δύο πλευρών απ’ ό,τι
φαίνεται φέρνει ακόμη σε πιο δυσχερή θέση τους Αλβανούς, οι οποίοι ήδη ζουν
μίζερα, ενώ όσοι κτηματίες έχουν εποχική παραγωγή (π.χ. τομάτα) κάλυψαν τις
ανάγκες σε εργατικά χέρια, απασχολώντας άτομα από τα γύρω χωριά, όπως
συνέβαινε παλιότερα. Οι ίδιοι, μάλιστα, παρατηρούσαν ότι ενώ αρχικά είχαν
συμφωνήσει με τους Αλβανούς για τις αποδοχές και την εργασία που οι δεύτεροι
θα προσέφεραν, αυτοί ξαφνικά προχώρησαν σε αποχή, αρνούμενοι να εργαστούν.

Η όλη κατάσταση έφερε κάποιους Αλβανούς σε απόγνωση και γίναμε μάρτυρες, όταν
κάποιοι από αυτούς που συναντήσαμε επανέρχονταν ζητώντας δουλειά, χωρίς όμως
αποτέλεσμα.

Όσο για τα κρούσματα κλοπών που πράγματι σημειώθηκαν στην περιοχή, ο ίδιος
έλεγε: «Είμαι εδώ καιρό και όποιον και να ρωτήσεις δεν θα σου πει κακιά
κουβέντα για μένα. Σίγουρα δεν είναι όλοι “καθαροί” από μας, αλλά δεν ξέρουμε
ποιος έκλεψε. Ίσως κάποιος από μας, ίσως από άλλα χωριά, τι να πω;». Βεβαίως
υπάρχουν και κάποιοι μεμονωμένοι, που εξακολουθούν να ασχολούνται με την
αγροκτηνοτροφική δραστηριότητα. Συνολικότερα, πάντως, οι κάτοικοι του Αγίου
Γεωργίου Φερών, επηρεασμένοι απ’ όσα διαδραματίστηκαν τον τελευταίο καιρό,
έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους και φέρονται αποφασισμένοι να προστατεύσουν
τα του οίκου τους. «Εδώ όσο πληρώνεις τον Αλβανό, που τον απασχολείς σε μόνιμη
βάση, δεν διατρέχεις κανέναν κίνδυνο να σε κλέψει ή να σε ρημάξει. Όταν
τελειώσει η δουλειά και φύγουν, ανοίγουν και κλέβουν περιουσίες», έλεγαν στο
κεντρικό καφενείο.