Φρένο στον 2ο βιασμό

Όσες γυναίκες – θύματα βιασμού έχουν το θάρρος να φτάσουν μέχρι το δικαστήριο,
δεν ξαναζούν μόνο τον εφιάλτη που προσπαθούν μάταια να ξεχάσουν, αλλά
βιάζονται για δεύτερη φορά στο βήμα. Οι εξονυχιστικές ερωτήσεις για τη
σεξουαλική ζωή τους και το ερωτικό τους παρελθόν και οι υπαινιγμοί ότι
«πήγαιναν γυρεύοντας», τις καθιστούν στην ουσία κατηγορούμενες.

ΑΥΤΗ την κατάσταση θέλει να ανατρέψει ο Βρετανός υπουργός Εσωτερικών, Τζακ
Στρο με την αλλαγή της νομοθεσίας, έτσι ώστε να μην εξευτελίζονται πλέον στα
δικαστήρια τα θύματα του βιασμού. Και ανακοίνωσε ότι σχεδιάζει να καταθέσει το
φθινόπωρο στη Βουλή νέα νομοσχέδια, που θα απαγορεύουν στους συνηγόρους
υπεράσπισης των κατηγορουμένων για βιασμό να αναμοχλεύουν το σεξουαλικό
παρελθόν των θυμάτων και στους ίδιους τους κατηγορουμένους να εξετάζουν κατ’
αντιπαράσταση το θύμα τους.

Επί χρόνια οι γυναικείες οργανώσεις διαμαρτύρονταν ότι με τον ισχύοντα τρόπο
εκδίκασης των υποθέσεων βιασμών, στην ουσία δεν δικάζονται οι βιαστές, αλλά τα
θύματά τους, εφόσον οι συνήγοροι υπεράσπισης απαιτούν απαντήσεις ακόμα και
στις πιο προσωπικές πτυχές της σεξουαλικής τους ζωής.

Η περίπτωση της Σου Χάιμαν είναι ενδεικτική του τρόπου αντιμετώπισης από τα
δικαστήρια του θύματος του βιασμού. Η 45χρονη γυναίκα βιάστηκε τον Ιούνιο του
1991, την ημέρα της 18ης επετείου του γάμου της, ενώ επέστρεφε σπίτι της από
το νοσοκομείο, όπου νοσηλευόταν ο σύζυγός της.

Η δίκη υπήρξε ένα μαρτύριο για την Σου Χάιμαν, καθώς ήταν αναγκασμένη να
απαντά με λεπτομέρειες για τις σεξουαλικές σχέσεις με τον άνδρα της και για
τους δεσμούς που είχε πριν από τον γάμο της.

ΤΡΑΥΜΑΤΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ

«Η εμπειρία ήταν τραυματική. Εκμεταλλεύτηκαν ακόμα και το γεγονός ότι ο άνδρας
μου βρισκόταν στο νοσοκομείο, για να υπονοήσουν ότι ήμουν σεξουαλικά
πεινασμένη. Άφησαν να εννοηθεί ότι η φούστα, ελαφρώς πάνω από το γόνατο, και
το μπλουζάκι που φορούσα, ήταν προκλητικά και τραβούσαν τα βλέμματα. Θεέ μου,
σκέφτηκα, δεν δικάζεται ο βιαστής μου, αλλά εγώ. Άρχισα να αμφιβάλλω για τον
εαυτό μου και να αναρωτιέμαι αν είχα κι εγώ ευθύνη για ό,τι μου συνέβη. Και
αυτό το συναίσθημα με ακολούθησε για καιρό», λέει η Σου Χάιμαν, που ακόμα
βασανίζεται από την ανάμνηση του βιασμού της.

«Είναι απαράδεκτο το θύμα του βιασμού να υφίσταται την οδυνηρή δοκιμασία για
δεύτερη φορά ­ στο βήμα του δικαστηρίου αυτή τη φορά. Είναι φρικτό για όλες
εκείνες που μαρτύρησαν στα χέρια ενός βιαστή και απλώς υποσκάπτει την
αξιοπιστία του δικαστικού συστήματος», υπογράμμισε ο Τζακ Στρο, ανακοινώνοντας
τα σχέδιά του για την αλλαγή της νομοθεσίας.

ΕΞΕΤΑΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΙΑΣΤΗ

Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία, το 75% των θυμάτων βιασμού υποχρεώνονται να
απαντήσουν με λεπτομέρειες σε ερωτήσεις για τη σεξουαλική τους δραστηριότητα.
Και πολλές βρίσκονται στην οδυνηρή θέση να πρέπει να αντικρούσουν και τον
βιαστή τους, που έχει επίσης το δικαίωμα να τις εξετάσει και ο ίδιος. Σε ένα
από τα χειρότερα παραδείγματα εξέτασης κατ’ αντιπαράσταση, η Τζούλια Μέισον
ανακρινόταν επί έξι μέρες από τον βιαστή της Ράλστον Έντουαρντς, ο οποίος είχε
βάλει τα ίδια ρούχα που φορούσε τη νύχτα που τη βίασε.

«Εύχομαι να μην περάσει άλλη γυναίκα αυτό που υπέστην. Ένιωθα σαν να βιάστηκα
δύο φορές ­ μία στο καταγώγιό του και μία μπροστά στον δικαστή και τους
ενόρκους», δήλωσε μετά τη δίκη. Η 38χρονη γυναίκα δικαιώθηκε τουλάχιστον, αφού
ο βιαστής της καταδικάστηκε.

ΠΟΛΛΕΣ βιασθείσες αποσύρουν την κατηγορία επειδή δεν μπορούν να αντέξουν την
ταπείνωση, τον εκφοβισμό και τον εξευτελισμό που ξέρουν ότι θα υποστούν στο
δικαστήριο.

Το αποτέλεσμα είναι να μένουν ατιμώρητοι πολλοί βιαστές, και το χειρότερο, να
συνεχίζουν τη… δράση τους.

Σύμφωνα με τα στοιχεία, στη Βρετανία, ο αριθμός των βιασμών που καταγγέλθηκαν
τετραπλασιάστηκε την τελευταία εικοσαετία, αλλά λίγες υποθέσεις φτάνουν μέχρι
το δικαστήριο. Το 1980 καταγγέλθηκαν 1.225 βιασμοί και υπήρξαν μόνο 457
καταδίκες ­ ποσοστό 37%. Το 1996 καταγγέλθηκαν 4.986 βιασμοί και υπήρξαν μόνο
587 καταδίκες ­ ποσοστό 11%.

Αν και οι γυναικείες οργανώσεις χαιρέτισαν τις προτεινόμενες αλλαγές,
ορισμένοι δικηγόροι εκφράζουν τις αντιρρήσεις τους για την κατάργηση

του δικαιώματος του κατηγορουμένου να εξετάσει κατ’ αντιπαράσταση το θύμα του.
Χαρακτηρίζουν αυτό το δικαίωμα «θεμελιώδες» και υποστηρίζουν ότι το
προτεινόμενο σχέδιο μπορεί να απορριφθεί από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο
Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.