ΜΑΤΙΕΣ Οι μανάδες

ΗΤΑΝ ΥΠΕΡΟΧΗ αυτή η γιορτή, προχθές, στο Μέγαρο! Γιατί είχε ομορφιά. Γιατί
είχε συγκίνηση. Γιατί είχε αγάπη. Γιατί είχε τρυφερότητα. Γιατί σ’ έβαζε να
μιλάς, κάθε στιγμή, με την ψυχή σου. Και να φεύγεις από τη θλιβερή
καθημερινότητα. Που σε υποχρεώνει να τρέχεις συνεχώς πίσω απ’ τη δουλειά και
τα λεφτά, και τη διάκριση και την επιτυχία…

Υπάρχει ένα σωματείο γυναικών, αθλητικό, η «Καλλιπάτειρα». Ιδρύθηκε πριν από
20 χρόνια και ενδιαφέρεται για την ανάπτυξη του γυναικείου αθλητισμού, αλλά
και την ισότητα των δύο φύλων. Το σωματείο αυτό, σε συνεργασία με τα αρμόδια
υπουργεία, τους ΟΤΑ, τους συνδέσμους γονέων και άλλους φορείς, σχεδιάζει και
υλοποιεί την ενίσχυση παραμεθορίων περιοχών που έχουν ανάγκη από πνευματική,
οικονομική, αθλητική και πολιτιστική υποστήριξη, την πραγματοποίηση αθλητικών
και πολιτιστικών εκδηλώσεων στις λιγότερο αναπτυγμένες περιοχές της χώρας, την
έκδοση εντύπων για την προβολή του γυναικείου αθλητισμού, την οργάνωση
σεμιναρίων και συνεδρίων για την προσέγγιση των γυναικών στον αθλητισμό και
τον πολιτισμό, τη δημοσίευση μελετών γύρω από θέματα που απασχολούν τη
γυναίκα, ως εργαζόμενη και αθλήτρια κ.ά.

Η «Καλλιπάτειρα» πήρε μια σπουδαία πρωτοβουλία: κάλεσε στο Μέγαρο τις μανάδες
των Ελλήνων Ολυμπιονικών για να τις βραβεύσει. Όχι μόνο γιατί γέννησαν, όπως η
γυναίκα του Διαγόρα, η Καλλιπάτειρα, Ολυμπιονίκες. Αλλά και διότι «έκτισαν»
Ολυμπιονίκες. Στάθηκαν κοντά τους, όπως κάθε μάνα, από τα μικρά τους χρόνια,
τους έδωσαν κουράγιο, τους γλύκαναν τον πόνο τις ώρες της αποτυχίας, τους
ενθάρρυναν και εν τέλει τους έραψαν φτερά στους ώμους, για να πετάξουν προς
τον θρίαμβο!

Πολύς κόσμος! Υπουργοί (ο Ε. Βενιζέλος, ο Στ. Σουμάκης, ο Α. Φούρας), ο
δήμαρχος, βουλευτές, ακαδημαϊκοί, αθλητικοί παράγοντες, συγγραφείς,
καλλιτέχνες, δημοσιογράφοι. Μα, πάνω απ’ όλους, Ολυμπιονίκες ­ ένα σωρό! Και
πάνω από τους Ολυμπιονίκες, οι άγιες μανάδες τους! Με τα σκαμμένα από τα
χρόνια και τη βιοπάλη πρόσωπα. Με τα άγρια, από τη δουλειά, χέρια. Με τα
μάτια, τα βαθιά μάτια, που έσταζαν μέλι. Οι μανάδες, που έπιαναν αδέξια το
μικρόφωνο κι ακόμα πιο αδέξια πάσχιζαν να ενώσουν μερικές απλές φράσεις για ν’
απευθυνθούν στο κοινό που τις αποθέωνε! Οι μανάδες, που καμάρωναν δίπλα στους
λεβέντες τους και βούρκωναν καθώς άκουγαν από τους εξαίρετους ομιλητές ότι το
έθνος τις ευγνωμονεί για τα μεγάλα και τ’ αληθινά που του πρόσφεραν. Ήμουν κι
εγώ βουρκωμένος. Κι ήθελα να τρέξω στη σκηνή και να φιλήσω τη μάνα της
Πατουλίδου. Και του Κακλαμανάκη τη μάνα. Και του Μελισσανίδη. Και της
Μπακογιάννη. Και όλες τις άλλες μανάδες. Να τις φιλήσω και να πω «σας
ευχαριστώ, γιατί μας κάνατε ν’ ανέβουμε, όχι λίγο αλλά πολύ ψηλότερα»…