Τσοβόλας: Επιβάλλεται να γίνουν εκλογές μέσα στο ’98

«ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ να γίνουν εκλογές μέσα στο ’98, διότι άλλα είπε ο Πρωθυπουργός
προεκλογικώς για τα εθνικά και τα οικονομικά θέματα και άλλα κάνει σήμερα»,
τόνισε ο πρόεδρος του ΔΗΚΚΙ Δημήτρης Τσοβόλας, σε συνέντευξη Τύπου που έδωσε
χθες το απόγευμα εφ’ όλης της ύλης στο Ζάππειο, χωρίς πάντως να ανοίξει τα
χαρτιά του για τη στάση που θα κρατήσει στις δημοτικές εκλογές στην Αθήνα.

«Θα ψάχνουν να βρουν την ψήφο τους στις εκλογές», είπε ο κ. Τσοβόλας. «Νόμιζαν
ότι με διάφορους μηχανισμούς θα πετύχουν να μας εξαφανίσουν. Αλλά το ΔΗΚΚΙ,
που είναι γέννημα και θρέμμα του ελληνικού λαού, τους έχει διαψεύσει,
αποκτώντας καθημερινά και περισσότερους οπαδούς και μέλη».

Ο κ. Τσοβόλας, ο οποίος έριξε «βέλη» κατά των κ.κ. Σημίτη, Καραμανλή και
Μητσοτάκη, σημειώνοντας ότι ταυτίζεται σε πολλά θέματα η πολιτική τους,
κατηγόρησε τον Πρωθυπουργό για «μικρότητα» και «έλλειψη μεγαλοψυχίας και
σεβασμού απέναντι στον Ανδρέα Παπανδρέου», τονίζοντας ότι «είναι απαράδεκτο η
κυβέρνηση να μην έχει ζητήσει να γίνει πολιτικό μνημόσυνο εδώ και δύο χρόνια».

Ακόμη, ο πρόεδρος του ΔΗΚΚΙ κατηγόρησε τον Πρωθυπουργό για «φυγομαχία»,
επισημαίνοντας ότι πολλές φορές στη Βουλή, ενώ γίνεται συζήτηση σε επίπεδο
αρχηγών κομμάτων, αυτός φεύγει από την αίθουσα ή δεν απαντά σε ερωτήσεις που
κατατίθενται και απευθύνονται σε αυτόν.

«Γι’ αυτό και αναγκάζομαι να καταθέσω για τρίτη φορά ερώτηση που αφορά την ΟΝΕ
και το κοινοτικό δίκαιο», πρόσθεσε. «Και βεβαίως δεν θέλει να απαντήσει, όταν
η οικονομική πολιτική της κυβέρνησης είναι λιτότητα χωρίς ημερομηνία λήξης».

Ο κ. Τσοβόλας, τον οποίο περιστοίχιζαν ­ στη συνέντευξη Τύπου ­ ο διευθυντής
της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΔΗΚΚΙ κ. Μ. Μπακόπουλος και ο υπεύθυνος Τύπου
του κόμματος κ. Γ. Κωσταβασίλης, επεσήμανε ότι η πολιτική της κυβέρνησης για
την ΟΝΕ είναι όχι απλά λαθεμένη, αλλά αδιέξοδη και εγκληματική».

«Αλήθεια», ρώτησε ο κ. Τσοβόλας, «δεν τον απασχολεί τον Πρωθυπουργό αυτή η
επενδυτική άπνοια; Πιστεύει ότι με ανακρίβειες θα πείσει τον ελληνικό λαό ότι
πάνε καλά τα πράγματα με την Ευρωπαϊκή Ένωση, όταν διογκώνεται καθημερινά η
ανεργία; Και γιατί αποσιωπά ότι το δημόσιο χρέος, που ήταν 6 τρισεκατομμύρια
το ’89, έφθασε τα 40 το ’97; Γιατί αποσιωπά σκόπιμα ότι υπήρξε και ο
οικονομικός δρόμος του ’81-’89, ότι δεν είναι επιτέλους μονόδρομος η λιτότητα
των πολλών και η κερδοσκοπία και ο πλουτισμός των ολίγων;».