Από τα οδοφράγματα, στο Internet

Τριάντα χρόνια αργότερα, έχει άραγε απομείνει ακόμη σήμερα κάτι από την
αμφισβήτηση ή έστω τον ρομαντισμό του Μάη του ’68; Ή μήπως εκείνη η άνοιξη
σκεπάστηκε απότομα από έναν βαρύ χειμώνα, που μοιάζει να κρατάει ώς τις μέρες μας;

Μάης 1968. «Κάτω από το λιθόστρωτο, η παραλία!»

ΠΡΙΝ ΑΠΟ τριάντα χρόνια, οι φοιτητές του Πανεπιστημίου του Μπέρκλεϊ, στην
Καλιφόρνια, διαδήλωναν τη θέλησή τους να κάνουν «έρωτα και όχι πόλεμο». Οι
νέοι του Μάη ήθελαν να καταργήσουν τη σεξουαλική αθλιότητα, οι φεμινίστριες
ονειρεύονταν σεξουαλική ζωή χωρίς βία, οι ομοφυλόφιλοι οργανώνονταν σε
κινήματα απελευθέρωσης. Πού να φανταστούν πόσο θα μας απασχολούσε ακόμη σήμερα
η σεξουαλική βία… Και ο παιδεραστής Ντιτρού με τους υψηλά ιστάμενους φίλους
του, που απειλούν να παρασύρουν τη βελγική κυβέρνηση σε ταπεινωτική πτώση.

«Η Αμερική έχει διολισθήσει προς τα δεξιά», λέει σήμερα ο κοινωνιολόγος Τρόι
Ντάστερ. «Εκείνες οι μέρες του Μπέρκλεϊ δεν είναι πια παρά μια ανάμνηση,
μολονότι έχει διασωθεί στο πανεπιστήμιο κάποια παράδοση πολιτικής
δραστηριότητας». Κάπου εκεί κοντά στην πανεπιστημιούπολη, σε αυτό που λένε
«λαϊκό πάρκο», καμιά πενηνταριά άστεγοι ζεσταίνονται στον ήλιο, περιμένοντας
το συσσίτιο του Στρατού Σωτηρίας. «Σίγουρα τα πράγματα ηρέμησαν ύστερα από
τριάντα χρόνια», λέει ένας από αυτούς, καθώς αναδεύεται πάνω στο χαρτόνι που
έχει για κρεβάτι.

Για τον καθηγητή του Μπέρκλεϊ Τζόρνταν Ρίακ το μέλλον βρίσκεται στο Ίντερνετ.
Εκεί θα γίνουν οι πιο εκρηκτικές «διαδηλώσεις», που θα είναι… εικονικές. «Το
Δίκτυο θα ξαναδώσει ζωή στην πολιτική δράση με έναν απίστευτο τρόπο», λέει.
Όμως, για την ώρα, τα παιδιά των «παιδιών του Μάη» χρησιμοποιούν το Ίντερνετ
για να επικοινωνούν με τις παγκόσμιες αγορές. Από τις επαναστατικές αξίες του
Μάη, οι κληρονόμοι των 68ρηδων προτίμησαν τη λατρεία των χρηματιστηριακών
αξιών. Δεν ξέρουν ότι «δεν μπορείς να ερωτευτείς ένα επιτόκιο»;

Μάης 1998. «2,3% πάνω το Χρηματιστήριο; Γουάου!.. Επαναστατικό!» (Σκίτσα του Πλοντί)

Αναζητώντας τα πρόσωπα που πέρασαν από το «καμίνι» του γαλλικού Μάη ­ χωρίς να
καούν ­ είτε στο πλευρό των φοιτητών είτε εναντίον τους, δεν μπορεί κανείς να
μη σταθεί στον Σιράκ και τον Ζοσπέν. Ο νεογκωλικός πρόεδρος Ζακ Σιράκ είχε
διαπραγματευτεί με τα συνδικάτα για να σπάσει την απεργία τους. Ο σοσιαλιστής
πρωθυπουργός Λιονέλ Ζοσπέν, τότε νεαρός διπλωμάτης, ήταν τροτσκιστής. Μπορεί
να φώναζε και αυτός, μαζί με τους άλλους 68ρηδες: «Οι εκλογές είναι παγίδα για
τα κορόιδα». Ίσως το ίδιο κάνουν και σήμερα όσοι διαμαρτύρονται για τη
φαλκίδευση της λαϊκής εντολής από τις κυβερνήσεις, για τις διακρίσεις ανάμεσα
στα δύο φύλα, για τις απελάσεις των μεταναστών, για τον ρατσισμό και προπαντός
για την ανεργία.

Εδώ και δύο μήνες οι άνεργοι της Γαλλίας ετοιμάζουν τον δικό τους Μάη: τον Μάη
του ’98. Στο Παρίσι, τη Μασσαλία, την Τουλούζη, τη Ρεν και το Νανσί, οι
οργανώσεις των ανέργων AC!, MNCP και Apeis υποβάλλουν τα μέλη τους σε
«επαναστατική γυμναστική». Χιλιάδες άνεργοι, άστεγοι και λαθρομετανάστες
διαδηλώνουν κάθε εβδομάδα εναντίον μιας κοινωνίας που τους στερεί το δικαίωμα
της εργασίας, πλαισιωμένοι από Βέλγους, Γερμανούς και Ιταλούς «συναδέλφους»
τους. Συνηθισμένη κατάληξη κάθε πορείας είναι η κατάληψη κτιρίων από
μετανάστες και αστέγους.

Το μεγάλο ραντεβού έχει οριστεί στις 8 Μαΐου. Τότε, οι γαλλικές οργανώσεις θα
σμίξουν με τις γερμανικές οργανώσεις ανέργων ALV, KOS και BAG-SH στη γέφυρα
που ενώνει το Κελ με το Στρασβούργο.