ΑΥΤΟΙ

… μεθαύριο η πρώτη χρονιά Μπλαιρ, ο αρχηγός έδωσε στους υπουργούς του ­ στις
25/4 ­ μια συμβουλή: «Όχι έπαρση». Πήρε μάλιστα παράμερα τον Ρόμπιν Κουκ, όπως
εγράφη, και τον επέπληξε γιατί είπε «θα κυβερνάμε 20 χρόνια». Μόνο την
αλαζονεία των δικών του φοβάται πια ο χαϊδεμένος των γκάλλοπ: Τον ψήφισε το
44%, τώρα του δίνουν 53%. Οι Τόρυς έπεσαν από 31% σε 28%. («Υπάρχουν;»,
αναρωτιόταν την Τρίτη η «Γκάρντιαν»). Οι Φιλελεύθεροι από 17% σε 13%. Το 75%
των Βρεταννών δηλώνουν «πιο ευχαριστημένοι από πέρυσι». Ο Μπλαιρ
πραγματοποίησε θαρρείς το όνειρο κάθε ηγέτη: κέρδισε τη «μεσαία τάξη».

… για «μεγάλο κέντρο». Ο Μπλαιρ το αποκαλεί «ριζοσπαστικό κέντρο». Το οποίο,
κατά τον Ντέηβιντ Μάρκαντ, του «Πρόσπεκτ», δεξιοφέρνει. «Έχουμε
χριστιανοδημοκρατία. Αλλά απέχει έτη φωτός από τον Θατσερισμό». Κατά τη
«Ρεπούμπλικα», ο Μπλαιρισμός είναι ρήξη προς το Old Labour, την ιστορική
αριστερά. Εκδηλώθηκε με την απόρριψη κάθε έννοιας κολλεκτιβισμού ­ ακόμη και
των συλλογικών λύσεων σοσιαλδημοκρατικού τύπου. «Το στίγμα του Μπλαιρ είναι η
ατομικότητα, η πορεία της μονάδας προς την ανάδειξη. Αντίθετα όμως από τις
ψυχρολουσίες της Θάτσερ, ο Μπλαιρ σου προσφέρει ένα ζεστό μπάνιο: Το κράτος
ευνοεί μεν τον ανταγωνισμό αλλά κάνει κάτι και για τους απόκληρους». Ή, τους
βάζει να δουλέψουν: «μετάβαση από το welfare στο workfare». Πώς θα
χρηματοδοτηθούν όμως νέες θέσεις χωρίς να πληγούν οι μεσαίοι και κυρίως χωρίς
νέους φόρους; Η απάντηση του Μπλαιρ είναι «κίνητρα»: για ανάπτυξη και για εργασία.

… δεξιοτεχνία ακροβάτη, κατά τους «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς». Η οικονομία σήμερα
είναι κάτι σαν τοπ-μόντελ, γράφει σοβαρότατα η εφημερίδα. Το παν είναι οι
γραμμές της. Κομψότατη τη μια στιγμή, είναι έτοιμη την επόμενη, αν τη
στενοχωρήσεις, να περιπέσει σε anorexia nercosa. Ο Μπλαιρ ευτύχησε να
παραλάβει από τον Μέητζορ όλους σχεδόν τους δείκτες σε άνοδο. Αλλά τα
καταφέρνει και στη δική του σχοινοβασία ­ η «Μοντ» κάνει τον απολογισμό:
«Ανάπτυξη 3,5%, έλλειμμα δημοσίου μόλις 1,8% του ΑΕΠ, ανεργία κάτω του 5%, η
χαμηλότερη από το 1980». Οι Γάλλοι αρχίζουν να ξεπερνούν την παραδοσιακή τους
απέχθεια για ό,τι το αγγλικό ­ μια «Blairmanie» έχει κυριεύσει το Παρίσι. Πίσω
από τον Βρεταννό πρωθυπουργό βρίσκεται ολόκληρο το LSE, το London School of
Economics, που μερικοί τώρα αποκαλούν LSB, δηλαδή του Μπλαιρ. Ο διευθυντής
του, Άντονυ Γκίντενς, και καμμιά εικοσαριά καθηγητές έχουν γίνει οι γκουρού
του Μπλαιρισμού. Ο Γκίντενς κάνει πως διαφωνεί. Δεν αντέχει λέει τον «ηθικό
φονταμενταλισμό» του Μπλαιρ. «Εγώ ­ δηλώνει στη “Μοντ” ­ προτιμώ τον ηθικό
κοσμοπολιτισμό. Να κηρύσσεις σε προσωπικό επίπεδο τις αξίες σου, όχι όμως να
επιμένεις να τις επιβάλεις στους άλλους».

… του Μπλαιρ οι φίλοι του καταγράφουν ακόμη την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση
(κομπιούτερ σε κάθε τάξη κ.λπ.), τον νόμο για τους χούλιγκανς (όχι φυλακή αλλά
πληρωμή των σπασμένων), τη μαζική προσέλκυση ξένων κεφαλαίων, την ευρύτερη
αυτονόμηση της Ουαλλίας, την ίδρυση Βουλής στη Σκωτία, την ειρήνευση στο
Ώλστερ. Αλλά το 20% των Βρεταννών εξακολουθεί να πεινά. Το Μπλαιρικό κράτος
δεν έχει γίνει ακόμη «κοινωνικό». Και μπορεί μεν ο Μπλαιρ να δηλώνει ότι η
βιογραφία του Τρότσκυ είναι από τα πιο αγαπημένα του βιβλία, αλλά στην
αριστερά των Εργατικών ακούονται ήδη ψίθυροι για απόσχιση. Ίσως να είναι η
πρόκληση του Έτους 2.