ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Χρόνια καλά, Γη

ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ ήταν τρία. Με τεράστιους κορμούς που διακλαδώνονταν όλο και
περισσότερο καθώς απομακρύνονταν από το έδαφος. Τα κοιτούσαμε καθώς έριχναν
τον ίσκιο τους πάνω στο μικρό εκκλησάκι της Παναγιάς της Αμπουδιώτισσας, που
βρίσκεται σκαρφαλωμένο στην κορυφή του βουνού. Το κάθε δέντρο είχε, λες, τη
δική του προσωπικότητα. Το ένα ήταν αυστηρό, λιτό και επιβλητικό. Το άλλο,
παρά τον όγκο του, ήταν πιο χαριτωμένο και δεν μας φάνηκε τυχαίο ότι αυτό
επέλεγαν τα περισσότερα πουλιά για την απογευματινή τους κουβέντα. Το τρίτο
ήταν ο σοφός της παρέας, αυτός που τα έχει δει όλα, ξέροντας ταυτόχρονα ότι
όλα δεν μπορεί να τα δει ποτέ κανείς…

Δίπλα το ποτάμι έστελνε χαιρετισμούς και γέμιζε τον αέρα φωνές, καθώς έτρεχε
ορμητικό να κατεβεί την πλαγιά. Το τελευταίο χιόνι έλιωνε στις άκρες του
δρόμου και οι κατακόκκινες ανεμώνες κινούνταν στους ρυθμούς του ανέμου.

Πήραμε και φέτος εικόνες ανοιξιάτικης φύσης στις πασχαλινές μας διακοπές.
Σήμερα, σταθείτε για ένα λεπτό και φέρτε στο μυαλό σας το πιο ωραίο τοπίο που
είδατε. Και έπειτα ευχηθείτε «χρόνια καλά». Στη Γη, που γιορτάζει αυτήν την
ημέρα. Σ’ αυτήν, τα αγαθά της οποίας εκτιμούμε μόνο κάτι τέτοιες ημέρες
ηρεμίας και ξεγνοιασιάς και τείνουμε να τα ξεχνούμε τις υπόλοιπες, πιεσμένοι
μέσα στις πόλεις, το τσιμέντο και τα καυσαέρια…

Αν η Γη ήταν άνθρωπος, άραγε τι δώρο θα της κάναμε; Και ποια θα ήταν η
καλύτερη ευχή που θα μπορούσαμε να της δώσουμε; Πόσο ειλικρινή θα ήταν όλα
αυτά, προερχόμενα από εμάς, που την καταστρέφουμε ­ ηθελημένα και αθέλητα; Αν
η Γη ήταν ήχοι, τι τραγούδι θα συνέθεταν; Αν εκείνα τα τρία δέντρα δίπλα στο
εκκλησάκι μιλούσαν, τι θα μας έλεγαν; Αύριο, που η Γη δεν θα γιορτάζει ­
επισήμως ­ πόσα άραγε προλαβαίνουμε να κάνουμε γι’ αυτήν;