Τζάμπολ με το χρονόμετρο

Καρολίνα Σκούρτη. Πρώτα ο στίβος και μετά η διαιτησία

ΑΠΟ ΤΗ μοναξιά του ταρτάν, στη… φασαρία ενός κλειστού γηπέδου. Από τον
συναγωνισμό μιας κούρσας, κριτής πολλές φορές, σε κρίσιμες μάχες εθνικών
πρωταθλημάτων. Μοναδικό κοινό σημείο, η μάχη με τον χρόνο. Στο ταρτάν, πρέπει
να ξεπεράσει το χρονόμετρο, στο παρκέ πρέπει να το… προλάβει. Μια απόφαση
πρέπει να ληφθεί μέσα σε… εκατοστά του δευτερολέπτου. Η Καρολίνα Σκούρτη,
κατάφερε να συνδυάσει και τα δύο. Πρωταθλήτρια στα αγωνίσματα ημιαντοχής,
διεθνής ­ από φέτος ­ διαιτητής μπάσκετ.

Με καθημερινή προπόνηση στον στίβο, άντε μετά να αποτύχει στο «τεστ κούπερ» ή
το «παλίνδρομο» στις αγωνιστικές εξετάσεις της ΟΔΚΕ. «Ξέρεις, με πειράζουν
κιόλας. Θα βγάλεις την απόστασή», μου λένε μερικοί φίλοι, όταν είναι περίοδος
εξετάσεων». Προσπαθεί να συνδυάσει όσο μπορεί και τα δύο: «Ευτυχώς που το
τσάλεντζ ράουντ του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος γυναικών είναι μερικές ημέρες
νωρίτερα από το πρωτάθλημα στίβου. Φοβάμαι ότι αν ήταν τις ίδιες ημέρες δεν θα
πήγαινα και η ΦΙΜΠΑ δεν αστειεύεται. Χάνεις μια διοργάνωση, δεν πρόκειται να
σε καλέσουν πάλι».

Η Καρολίνα Σκούρτη έχει μια αδυναμία στον στίβο. «Από εκεί άρχισα. Το 1977, σε
ηλικία εννέα χρόνων. Έπαιξα και λίγο μπάσκετ, στον Έσπερο, αλλά τα παράτησα. Η
διαιτησία προέκυψε εντελώς τυχαία. Κάποιος φίλος, το ’89, μου είπε ότι
γίνονται σεμινάρια και πήγα πιο πολύ για… πλάκα! Βρήκα στη διαιτησία
διέξοδο, από τη μοναξιά του στίβου. Το άθλημα αυτό δεν μου ήταν άγνωστο. Το
παρακολουθούσα από παλιά, μ’ άρεσε».

Να πάμε μερικά χρόνια πίσω: μπήκε σε γυμναστήριο σε πολύ μικρή ηλικία, στο
Γκρατς της Αυστρίας όπου έμεναν τότε οι γονείς της. Εντυπωσιάστηκε από τις
ανέσεις που βρήκε, αλλά όταν επέστρεψαν στην Ελλάδα είδε τι την… περίμενε.
Στο Γκρατς, φοιτούσε σε πρότυπο σχολείο και στο τέλος της κουβέντας μας,
πέταξε και τη βόμβα: «Αν έμενα στο Γκρατς, θα είχα ασχοληθεί με το τένις!».

Μαθήτρια τού 19, είχε την δυνατότητα να φοιτήσει σε όποια ανώτατη σχολή ήθελε:
«Μ’ άρεσε η Παιδιατρική. Τελικά, πήγα στα ΤΕΦΑΑ. Διάβαζα πολύ μαθηματικά,
φυσική, είχα έφεση στις ξένες γλώσσες. Έμαθα αγγλικά, γερμανικά. Θα ήθελα να
μιλάω και ιταλικά. Στη διαιτησία, η γνώση μιας ξένης γλώσσας παίζει βασικό
ρόλο. Θα προσπαθήσω για ένα μάστερ στην προπονητική, στον στίβο. Όμως,
απαιτείται χρόνος και χρήμα…».

Η Καρολίνα Σκούρτη είναι ρεαλίστρια: «Αν δεν κάνω κάτι καλά, ας μην κάνω
τίποτα». Έχει άγχος με ό,τι αχολείται: «Μου λένε είναι άσχημο που σκέπτεσαι
πολύ και αγχώνεσαι υπερβολικά». Έχει και αυτή την ίδια αγωνία με οποιαδήποτε
συνομίληκή της: «Θα ήθελα μια επαγγελματική αποκατάσταση. Στα τμήματα
αθλητικής διευκόλυνσης από τις 19 Νοεμβρίου μάς είπαν ότι θα είμαστε
ωρομίσθιοι και όχι έκτακτοι. Τι σημαίνει αυτό; Πολύ λιγότερα χρήματα. Είμαι 30
χρόνων και δεν έχω σταθερό εισόδημα».

«Θέλω να ξέρουν ότι θα προσπαθήσω να είμαι ακριβοδίκαιη», υποστηρίζει η Καρολίνα Σκούρτη

ΤΟ ΑΝ φωνάζουν (και πόσο) οι προπονητές στους διαιτητές κατά τη διάρκεια των
αγώνων μπάσκετ, το ξέρετε όλοι. Το γνωρίζει καλά και η Καρολίνα Σκούρτη. Το
έχει, αν θέλετε, αποδεχτεί, δεν επιτρέπει όμως στον εαυτό της να επηρεαστεί
από τις φωνές: «Ήμουν έξω από το χώρο του μπάσκετ. Αναρωτιόμουν αν πρέπει να
ανέχομαι τις φωνές, ακόμα και από την εξέδρα. Λέω στον εαυτό μου, καλή μου, θα
αφήσεις να σε επηρεάσουν; Θα ήθελα να ξέρω πάντως τι γνώμη έχουν για εμένα οι
προπονητές, οι παίκτες. Αν γνωρίζουν ότι η Σκουρτη θα προσπαθήσει να είναι
ακριβοδίκαιη. Και πάνω απ’ όλα, ελπίζω να καταλαβαίνουν ότι δεν υπάρχει καμιά
σκοπιμότητα, στις αποφάσεις μου».

Με το σήμα της ΦΙΜΠΑ, άρχισαν και τα ταξίδια στην Ευρώπη: «Όχι πως μου
έλειπαν. Αισθάνθηκα πάντως πολύ περίεργα, όταν πήγα να σφυρίξω για πρώτη φορά,
στην Ιταλία, ματς για το “Λιλιάνα Ρονκέτι”. Μου φαινόταν περίεργο να ταξιδεύω,
χωρίς να χρειάζεται να… τρέξω».

Το πιο δυσάρεστο περιστατικό σε γήπεδο μπάσκετ: «Μιά φορά, κάποιος πήγε να με
χτυπήσει και μάλιστα γλίτωσα παρά τρίχα το γόνατο μου. Ειχα μόλις
αποθεραπευτεί, μετά από ταλαιπωρία δύο μηνών. Έπαθα σοκ. Στα αποδυτήρια,
παραλίγο να βάλω τα κλάματα».

Η ΚΑΡΟΛΙΝΑ Σκούρτη αισθάνεται πλέον αρκετά ώριμη στον στίβο: «Στα αγωνίσματα
ημιαντοχής αποδίδεις συνήθως μετά τα 25. Αισθάνομαι ώριμη και έχω αλλάξει
αρκετά». Σε ηλικία 9 χρόνων, στον Πανιώνιο, είχε αρχίσει με σπριντ: «Σε μικρή
ηλικία είσαι ανυπόμονη.

Στη συνέχεια, αρχίζεις και αλλάζεις. Ανέχεσαι την κούραση. Αυτό είναι που με
φοβίζει συνήθως σε μιά κούρσα, όχι ο συναγωνισμός». Έχει ανησυχίες, αλλά
προσπαθεί να τις ξεπερνά μέσα από τον αθλητισμό: «Όταν είσαι σε αυτόν τον
χώρο, δεν καταλαβαίνεις τον χρόνο, δεν καταλαβαίνεις από ηλικία. Κουβαλάω
ακόμα την ίδια τρέλα που είχα και πριν από μερικά χρόνια. Οσες σφαλιάρες και
να τρως, προσπαθείς να κοιτάς πάντα μπροστά, να τα βλέπεις όλα θετικά. Είμαι
της άποψης, έχει ο Θεός».

Προτιμάει τον στίβο, επειδή εκεί είναι πρωταγωνίστρια: «Δεν χρειάζεται και δεν
θέλω να είμαι πρωταγωνίστρια στη διαιτησία. Με ενδιαφέρει να τρέξω, να
δουλέψω, να προσφέρω τέλος πάντων ότι μπορώ στον χώρο του αθλητισμού».

Σε δύο χρόνια, σκέφτεται να «κλείσει» αγωνιστικά, το κεφάλαιο στίβος:

Όσο για τη διαιτησία; «Δεν είναι αυτοσκοπός. Ό, τι προκύψει. Η αλήθεια είναι
πως δεν το κυνηγάω ιδιαίτερα. Ξέρω πάντως, ότι τώρα που έγινα διεθνής είναι τα
δύσκολα». Συνεχώς μιλάει για προσπάθεια, προσπάθεια: «Όταν δίνουμε εξετάσεις
στην ΟΔΚΕ, όλοι αγχώνονται. Δεν μπορεί να μην γνωρίζεις τους κανονισμούς. Λέω,
όλα μέσα στο καμίνι πληρώνονται. Στον στίβο, είχα κάνει καλή προπόνηση από την
αρχή της περιόδου. Δεν μου βγήκαν τελικά οι αγώνες».