Κατέκτησε το Σίτι

Κώστας Γραμμένος. Ο πρώτος μη Βρετανός που αναλαμβάνει τέτοια διοικητική θέση σε Πανεπιστήμιο της Αγγλίας

Οι ώρες της νοσταλγίας για την πατρίδα τον βρίσκουν να ακούει τη φωνή της
Μαρίας Κάλλας ή τη μουσική του Μάνου Χατζιδάκι. Είναι η στιγμή της ξεκούρασης
για τον κ. Κώστα Γραμμένο, τον νέο αντιπρύτανη ενός από τα πιο γνωστά
εκπαιδευτικά ιδρύματα της Βρετανίας, του Πανεπιστημίου του Σίτι του Λονδίνου.

ΟΙ ΕΥΘΥΝΕΣ μεγαλώνουν από τη στιγμή που, όπως λέει, έγινε ο πρώτος μη Βρετανός
που ανέλαβε τέτοια διοικητική θέση σε Πανεπιστήμιο της Γηραιάς Αλβιόνας. Όμως,
εκείνος δεν χάνει το κουράγιο του θυμίζοντας ότι «την Ελλάδα την κουβαλώ κάθε
στιγμή μέσα μου, όχι με την έννοια του αχθοφόρου, αλλά ως κουλτούρα».

Χιλιάδες Έλληνες υποβάλλουν κάθε χρόνο αιτήσεις για να μπουν στο Σίτι. Όμως,
μόνο εξακόσιοι από αυτούς φοιτούν σήμερα στο Πανεπιστήμιο. Η ανάληψη της θέσης
του αντιπρύτανη από έναν Έλληνα, δεν σημαίνει, βέβαια, ότι θα αρχίσει να
μεσολαβεί για να γίνονται περισσότεροι Έλληνες δεκτοί. «Θα είναι λάθος να
νομίσει κανείς τέτοιο πράγμα. Αν έχω μάθει ένα πράγμα τόσα χρόνια στην Αγγλία
είναι η αξιοκρατία. Ένα από τα δεινά που βασανίζουν τον τόπο μας είναι η
έλλειψη της αξιοκρατίας. Σε αυτήν οφείλεται, κατά μεγάλο βαθμό, η μιζέρια και
η αναποδιά που μας κατατρέχει…».

Η ΠΟΡΕΙΑ

Στο Πανεπιστήμιο του Σίτι είναι από το 1982. Τέσσερα χρόνια αργότερα
ονομάσθηκε καθηγητής. Ίδρυσε το Τμήμα Ναυτιλίας, Εμπορίου και Χρηματοδοτήσεων,
που σήμερα θεωρείται, όπως λέει ο ίδιος, ένα από τα κορυφαία σε όλο τον κόσμο,
ενώ η μεγαλύτερη διάκρισή του ήταν όταν, το 1994, του απονεμήθηκε ο Χρυσός
Σταυρός του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας για την προσφορά του στους
τομείς της Ναυτιλίας και της Χρηματοδότησης. Επίσης, είναι μέλος του
Διοικητικού Συμβουλίου του Ιδρύματος Ωνάση.

«Οι Έλληνες που έρχονται εδώ για να σπουδάσουν είναι διαφορετικοί από αυτό που
έχουμε συνηθίσει. Μπορεί αυτό να οφείλεται στο ότι απελευθερώνονται, αλλά και
στο ότι αναγκάζονται να αγωνισθούν για να επιβιώσουν σε ένα έντονα
ανταγωνιστικά περιβάλλον», λέει ο κ. Γραμμένος. Και συνεχίζει: «Εδώ βρίσκω τον
καλό Έλληνα για τον οποίο συχνά κάνουμε λόγο, αλλά τις περισσότερες φορές
είναι αόρατος».

Πότε-πότε πετάγεται στην Ελλάδα. Αλλά πάντα για λίγο. Όσο, δηλαδή, τον αφήνουν
οι υποχρεώσεις του στο Πανεπιστήμιο και όσο χρειάζεται για να δει τη γυναίκα
του, που εργάζεται στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ο γιος του ακολούθησε τα δικά του
βήματα και σπουδάζει Αρχαία Ιστορία στο Λονδίνο. «Ό, τι φτιάξεις εδώ, στο
τέλος αναγνωρίζεται, αντίθετα με αυτό που γίνεται στην Ελλάδα. Δεν καταλαβαίνω
γιατί συνεχίζεται στον τόπο μας αυτή η λασπολογία», τονίζει.