ΑΥΤΟΙ

… των Ευρωπαίων σοσιαλιστών στο Λονδίνο όλα, τελικά, πήγαν καλύτερα απ’ ό,τι
προβλεπόταν. Οι «αταξίες» του Τόνυ Μπλαιρ όχι μόνο δεν οδήγησαν σε ρήξεις αλλά
ίσα ίσα ευλογήθηκαν, περίπου, από το αριστερό κογκλάβιο. Κάνοντας τον
απολογισμό της συνόδου, οι αναλυτές σημειώνουν λόγου χάρη ότι την πιο έντονη
κριτική στον Μπλαιρ δεν την άσκησε ο Ζοσπέν ή ο Ντ’ Αλέμα αλλά ο συμπατριώτης
του, Νηλ Κίννοκ. Ο άλλοτε αρχηγός των Εργατικών ρώτησε ευθέως τον σημερινό
ηγέτη τι πιστεύει ότι θα προσφέρουν στον ευρωπαϊκό σοσιαλισμό οι Δημοκρατικοί
των ΗΠΑ, με τους οποίους τόσο επίμονα επιδιώκει τον συντονισμό της Ευρώπης. Ο
Γενικός Γραμματέας των Ισπανών σοσιαλιστών Χοακίν Αλμούνια, ο θεωρούμενος
«εκσυγχρονιστής», ήταν επίσης επικριτικός ­ για τον εκτός γραμμής, «προσωπικό»
τόνο του Μπλαιρ στην περίφημη πλέον συνέντευξή του στην «Γκάρντιαν» περί μιας
Διεθνούς της Κεντροαριστεράς.

… που είναι επικεφαλής της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, δεν παρέλειψε και αυτός
να υπερασπισθεί την οργάνωση έναντι κάθε τυχόν απομίμησης. «Πριν από έξη
χρόνια ­ είπε ­ ήμαστε 70 κόμματα. Τώρα ο αριθμός είναι διπλάσιος». Αλλά ως
εκεί. Η κριτική δεν προχώρησε παραπέρα. Η μεγάλη επίθεση που πολλοί είχαν
προφητεύσει ότι θα έκανε ο Ζοσπέν δεν έγινε. Για μερικούς μάλιστα ήταν έκπληξη
ο τόνος του Γάλλου πρωθυπουργού, η εγκαρδιότητα στα τετ-α-τετ με τον Μπλαιρ
και η περίφημη βόλτα των δύο ανδρών, αγκαζέ, στην πρασιά της Ντάουνινγκ Στρητ.
Τη γαλατική αβρότητα συναγωνίσθηκε η ιταλική. Ο Μάσσιμο Ντ’ Αλέμα προχώρησε
ακόμη περισσότερο σε θωπείες, ενθαρρύνοντας ρητώς τον Βρεταννό συνομιλητή του
στην υπερατλαντική του γεφυροποιία. «Δεν θα είχε κανένα νόημα ­ είπε ­ να
προβάλουμε γραφειοκρατικά εμπόδια σε τέτοιου είδους πρωτοβουλίες». Την
επομένη, η «Ρεπούμπλικα» είχε τίτλο «Πράσινο φως από τη Διεθνή για τις
διαπραγματεύσεις με τους Δημοκρατικούς των ΗΠΑ».

… σοσιαλδημοκράτες ακολούθησαν το παράδειγμα του Ζοσπέν και του Ντ’ Αλέμα. Ο
Όσκαρ Λαφονταίν και ο Ρούντολφ Σάρπινγκ, που μίλησαν στη σύνοδο, προσέφεραν
πλήρη κάλυψη στον Μπλαιρ ­ με τη σιωπή τους στο επίμαχο ζήτημα και με
γενικότερη συγκατάβαση, κατά τ’ άλλα, στο πρόγραμμά του. Η θέση τους ήταν
λεπτή. Πριν ξεκαθαρίσει το τοπίο στη Γερμανία με τις εκλογές του Σεπτεμβρίου,
δεν θέλουν ούτε πολλές δεσμεύσεις αλλά ούτε και προστριβές με αδελφά ή
εξάδελφα κόμματα. Έπειτα, η Αγγλία του Μπλαιρ δεν προσφέρεται για εύκολη
κριτική. Αν μη τι άλλο, κάνει θετικά βήματα στο Ιρλανδικό, σημειώνει επιτυχίες
στη μάχη κατά της ανεργίας, κερδίζει πόντους στην ανάπτυξη και είναι,
τελευταία, αρκετά «φρόνιμη» στην Ευρωπαϊκή Ένωση: ήδη αποδέχτηκε και εισήγαγε,
χωρίς άλλες αντιρρήσεις, την κοινοτική οδηγία για το μάξιμουμ των 48 ωρών
εβδομαδιαίως (τη στιγμή βέβαια που οι Γάλλοι και οι Ιταλοί αγωνίζονται να
καθιερώσουν το 35ωρο).

… ο νιόπαντρος υπουργός Εξωτερικών, παρέλαβε τα ντοσιέ της συνόδου του
Λονδίνου και υποσχέθηκε να προετοιμάσει αυτός το επόμενο βήμα: Θα είναι η
σύνταξη μιας «διακήρυξης» ­ έτσι τη χαρακτήρισαν ­ των σοσιαλιστικών αξιών και
των στόχων, όπως διαμορφώνονται στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και των νέων
πολιτικών δεδομένων στην Ευρώπη. Τι ακριβώς θα λέει αυτό το χαρτί κανένας δεν
το ξέρει ακόμη. Θ’ αποτελέσει όμως βασικό κείμενο για συζήτηση στο αμέσως
επόμενο συνέδριο των Ευρωπαίων σοσιαλιστών ­ τον Φεβρουάριο του ’99 στο Μιλάνο.