ΑΥΤΟΙ

… σοσιαλιστές εισήγαγαν το αμερικάνικο σύστημα: Προκριματικές εκλογές για
τον διεκδικητή της ηγεσίας της χώρας, ώστε να πάρει το «χρίσμα» για να
προχωρήσει. Τα 370.000 εγγεγραμμένα μέλη θα αποφανθούν σε δυο βδομάδες ποιον
προτιμούν για επίδοξο πρωθυπουργό. Τον Γενικό Γραμματέα Χοακίν Αλμούνια ή
μήπως τον αντίζηλό του Χοσέπ Μπορρέλ; «Πρώτη φορά σε ευρωπαϊκό κόμμα ­ γράφει
η “Ελ Παΐς” ­ το Νο1 θα εκλεγεί απ’ ευθείας από τη βάση». Η αίσθηση πως κάτι
αλλάζει στο «Πεσόε» (PSOE) υπήρχε ήδη από το περυσινό Συνέδριο, με την
παραίτηση Γκονζάλες και την εκλογή του Αλμούνια (καθ’ υπόδειξη όμως του Φελίπε).

…ο «έντιμος και ακάματος» άλλοτε υπουργός Εργασίας, εκπροσωπεί χονδρικά την
«εκσυγχρονιστική» πτέρυγα και έχει αξιόλογη υποστήριξη από τη βάση. Ο Μπορρέλ,
πρώην υπουργός και αυτός, Δημοσίων Έργων, εκφράζει την αριστερή πτέρυγα και
την τάση να «γυρίσει σελίδα» το κόμμα, να απομακρυνθεί από τη γκονζαλική
επιρροή. Το ατύχημά του είναι ότι ενώ έχει άφθονους υποστηρικτές στο
«αππαράτ», δεν διαθέτει αρκετούς ­ μέχρι τώρα ­ στη βάση. Αλλά ως τη μέρα της
εκλογής πολλά μπορεί να συμβούν. Ο «μηχανισμός» έχει κινήσει γη και ουρανό για
να τον προβάλει και ήδη του οργάνωσε μια τέλεια συγκέντρωση στην Ανδαλουσία,
το προπύργιο του γκονζαλισμού. Φιλόδοξος, θυμώδης, Καταλανός (αλλά
αντιεθνικιστής), ο 50χρονος Μπορρέλ εννοεί να φράξει τον δρόμο στον ηπιότερο
συνομήλικό του Αλμούνια. Οι βουλευτικές εκλογές είναι κανονικά το 2000, αλλά η
προθέρμανση άρχισε. Εν όψει λοιπόν της γιγαντομαχίας Αλμούνια – Μπορρέλ, κάθε
κίνησή τους γίνεται πρωτοσέλιδο. Αν μη τι άλλο, το κόμμα ζωντάνεψε, λένε
μερικοί σοσιαλιστές. Άλλοι όμως νοσταλγούν πάντα τον όλο και πιο απόμακρο Φελίπε.

… έχει τα περισσότερα ακροδεξιά έντυπα στην Ευρώπη. Σε 300 υπολογίζει η
«Μοντ» τα περιοδικά, τα δελτία Τύπου και τις εφημερίδες του χώρου. Δεν υπάρχει
εθνικιστής, νεοναζί, Καθολικός φονταμενταλιστής, μοναρχικός, ακόμη και
Κελτοδρυΐδης, που να μη βρίσκει την πνευματική τροφή του στο περίπτερο ή με
συνδρομές. Κοινά γνωρίσματα όλων αυτών των εντύπων είναι ο δογματισμός, ο
αντικομμουνισμός, ο αντισημιτισμός, η ξενοφοβία, η λατρεία για τον Λεπέν ­ και
η έλλειψη διαφημίσεων. Το «Monde et vie», η «Action francaise», το «Present»,
το «Agir», παραμένουν βιώσιμα. Ομοίως, το «Πρώτα οι Γάλλοι!» («Francais d’
abord!») του Μπρούνο Μεγκρέ, υπαρχηγού του Λεπέν.

… όμως του Τύπου της μισαλλοδοξίας είναι το «Minute». Πασαρέλα ακροδεξιών
αλλά και κρυπτο-ακροδεξιών που ανήκουν στα παραδοσιακά συντηρητικά κόμματα,
αυτοπροσδιορίζεται στο λογότυπό του ως «Περιοδικό πολιτικά μη ορθό» και
διατηρεί μια κυκλοφορία 50.000 φύλλων. (Αισθητά κατώτερη πάντως των 200.000
που πουλούσε στη δεκαετία του ’60). Ενδιαφέρον παρουσιάζει και το
«National-Hebdo». Βγήκε πριν από 15 χρόνια με την επεξήγηση «Επίσημο περιοδικό
του Ζαν-Μαρί Λεπέν». Κατόπιν εξελίχθηκε σε, ευρύτερα, «Περιοδικό του Εθνικού
Μετώπου». Τελευταία, δηλώνει ότι δεν είναι όργανο των Λεπενικών. Όχι όμως ότι
άλλαξε ιδέες, όπως εξηγεί, «αλλά για να μπορούμε να γράφουμε κι εκείνα που
ούτε ο Λεπέν δεν τολμά να πει». Τόλμη παρόμοιου τύπου διακρίνει και το
«Rivarol», όργανο παλαιότερα των δοσιλόγων του Βισύ. Σήμερα, ειδικεύεται στην
εβραιοφαγία. Έχει και ειδική στήλη, «εξολοθρευσιωνική»: «Les Chroniques extermina-sionistes»…