ΜΑΤΙΕΣ Στην Ελλάδα…

ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ Ελλάδα, δεν είναι παίξε-γέλασε… Στην αυλή του σπιτιού μου υπάρχει
μια μουριά. Τεράστια ­ πάνω από δέκα μέτρα ύψος! Προ τριετίας, για να την
κλαδέψουμε, φωνάξαμε δύο Αλβανούς, που εργάζονταν σε μια οικοδομή, απέναντι.
Οι Αλβανοί, δούλεψαν τρεις ώρες, με τα πριόνια τους και τα σκοινιά τους κι
ύστερα ήλθαν για πληρωμή. «Πόσα θέλετε;». «Τρία τάλαρα αφεντικό», είπαν. Πήραν
τις 15.000 δρχ., ευχαρίστησαν θερμά κι έφυγαν.

Φέτος, θελήσαμε να ξανακλαδέψουμε τη μουριά. Οι Αλβανοί, όμως, είχαν φύγει.
«Θα σου στείλω εγώ ανθρώπους», μου είπε ο φίλος μου ο Διαμαντόπουλος. Και μου
‘στειλε, πράγματι, τέσσερα άτομα. Ένα γεωπόνο και τρεις κηπουρούς. «Να,
παιδιά, αυτή είναι η μουριά», είπα στους τέσσερις και τους έβγαλα στην αυλή.
Άρχισαν να συζητάνε. Τους άφησα και πήγα στο γραφείο μου. Ύστερα από πέντε
λεπτά, εμφανίσθηκε μπροστά μου ο γεωπόνος.

«Εντάξει, θα κλαδέψουμε το δέντρο το Σάββατο», μου είπε. «Ωραία. Πόσο θα
κοστίσει το πράγμα;». Ο γεωπόνος έκανε τσιγάρο. «Διακόσιες χιλιάδες!», μου
πέταξε. «Πόσο;», ούρλιαξε ο Ψώνης, που καθόταν στην άλλη γωνιά του γραφείου
μου και πάλευε μ’ ένα βιβλίο. «Διακόσιες χιλιάδες», επανέλαβε, ψυχρά, ο
γεωπόνος. «Τρελαθήκατε, μωρέ; Εγώ, παίρνω 136.000 δρχ. σύνταξη τον μήνα και
σεις θέλετε 200.000, για δουλειά μισής ώρας;». «Είμαστε τέσσερις άνθρωποι, το
δέντρο είναι ψηλό, η δουλειά δύσκολη…» πετάχτηκε ένας από τους κηπουρούς.
«Καλά, παιδιά, πηγαίνετε. Σας ευχαριστώ. Δεν θα σας χρειαστώ», είπα. Έφυγαν.
Θυμωμένοι. Γιατί το θύμα (εγώ), δεν μάσησε…

Εδώ είναι Ελλάδα, δεν είναι παίξε-γέλασε…

Ένας φίλος μου (Θεοδωρόπουλος) βρέθηκε στο Χίλτον και θέλησε να στείλει με FAX
ένα κείμενο 5 σελίδων, στη Θεσσαλονίκη. Μπήκε, λοιπόν, στο γραφείο της
«Executive Services», αριστερά από τη ρεσεψιόν, και έδωσε σε μια υπάλληλο το
κείμενο. «Κοιτάξτε, παρακαλώ, τον τιμοκατάλογο…», τον παρακάλεσε η
υπάλληλος. «Δεν χρειάζεται…» απάντησε εκείνος.

Το FAX εστάλη. «Τι χρωστάω;» ρώτησε ο Θεοδωρόπουλος, «Δεκατρείς χιλιάδες
εξακόσιες ογδόντα οκτώ δραχμές», είπε, ατάραχη, η υπάλληλος και του έδωσε τη ­
διάτρητη από την Εφορία ­ απόδειξη. «Πόσο;» έκανε κατάπληκτος, ο άνθρωπος.
«Όσο σας είπα». Ο φίλος μου πλήρωσε και μου ‘φερε την απόδειξη, έξαλλος από οργή.

Τηλεφώνησα στον ΟΤΕ. «Πόσο κοστίζει ένα FAX 5 σελίδων, από Αθήνα για
Θεσσαλονίκη;», ρώτησα. «Οι πέντε σελίδες, για να σταλούν, χρειάζονται 4 λεπτά.
Κάθε λεπτό, χρεώνεται με 7 μονάδες. Άρα, έχουμε 28 μονάδες, επί 13 δρχ. η
μονάδα, συν ΦΠΑ, γύρω στις 450 δραχμές…».

Καταλάβατε; Από 450 δραχμές, 13.688!!! Δεν είναι απίστευτο, ακόμη και για
την… Ελλάδα;