ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Επιμερισμός των θυσιών

Η Ολυμπιακή Αεροπορία και γενικά η εξυγίανση των ζημιογόνων ΔΕΚΟ είναι το
κρίσιμο πρόβλημα που έχει φέρει τώρα αντιμέτωπα τα συνδικάτα με την κυβέρνηση.

ΈΝΑΣ νέος κύκλος κοινωνικής αναταραχής θα είναι ό,τι χειρότερο θα μπορούσε να
συμβεί στη χώρα μας αυτή την περίοδο, που η οικονομία δεν έχει ακόμη ηρεμήσει
μετά τον σεισμό της υποτίμησης. Όμως η αντιπαράθεση θα συνεχιστεί και τις
επόμενες ημέρες, διότι μετά τις ΔΕΚΟ έρχεται ένα πιο δύσκολο θέμα, η υπογραφή
της Εθνικής Συλλογικής Σύμβασης για τις αυξήσεις μισθών και ημερομισθίων το 1998.

Στο πρόγραμμα δημοσιονομικής και διαρθρωτικής προσαρμογής, που ενέκρινε
πρόσφατα το Υπουργικό Συμβούλιο και το οποίο είναι ακριβώς το ίδιο που
υποβάλαμε στη Νομισματική Επιτροπή της Ευρωπαϊκής Ένωσης όταν ζητούσαμε την
ένταξη της δραχμής στον Μηχανισμό Συναλλαγματικών Ισοτιμιών αναφέρεται για την
εισοδηματική πολιτική ότι: «Η κυβέρνηση έχει ήδη θέσει ένα όριο ονομαστικών
μισθολογικών αυξήσεων για το 1998 με τη χορήγηση αυξήσεων 2,5% στον δημόσιο
τομέα, ίσο με τον στόχο του πληθωρισμού στο τέλος του έτους. Η κυβέρνηση καλεί
τους κοινωνικούς εταίρους στον ιδιωτικό τομέα να υιοθετήσουν αυτό το όριο ως
οδηγό για τις συλλογικές διαπραγματεύσεις».

Εδώ πρέπει να εκτιμήσουμε ότι ο εκπρόσωπος της γερμανικής κυβέρνησης στη
Νομισματική Επιτροπή, ο υφυπουργός Οικονομικών κ. Γκίντερ Σταρκ αξίωνε το 2,5%
να ορισθεί ως όριο και για τον ιδιωτικό τομέα, αλλά του επεσημάνθη από τον
πρόεδρο του ΣΟΕ κ. Ιωαν. Στουρνάρα ότι στην Ελλάδα οι συλλογικές
διαπραγματεύσεις είναι ελεύθερες και η κυβέρνηση δεν μπορεί να επιβάλει τα
ποσοστά, που θα τα ορίσουν οι εργαζόμενοι και οι εργοδότες.

Με δεδομένες τις ανησυχίες για εισοδηματικές απώλειες, που έχει προκαλέσει η
υποτίμηση, θα ήταν ουτοπία να προσδοκάται συγκράτηση των αυξήσεων στο 2,5%,
όταν η ίδια η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στην έκθεσή της για την ελληνική οικονομία
προβλέπει για το 1998 πληθωρισμό (σε μέσα επίπεδα) 3,6%!

Επομένως οι αμοιβές στον ιδιωτικό τομέα, εάν δεν συμβούν έκτακτα γεγονότα, θα
πρέπει να κλείσουν τις επόμενες ημέρες σε ποσοστό μεταξύ του 4% που δίνει ο
ΣΕΒ και το 6% που ζητεί η ΓΣΕΕ, οπότε και η κυβέρνηση δεν θα έχει αντίρρηση.
Διαφορετικά, αν δεν υπάρξει συμφωνία, θα ανοίξει μια χειρότερη περίοδος
αναταραχής, αφού αντιμέτωποι με την κυβέρνηση δεν θα είναι πλέον μόνο οι
εργαζόμενοι των ΔΕΚΟ, αλλά το σύνολο της εργατικής τάξης.

Το υπουργείο Εθνικής Οικονομίας θα εξαντλήσει από τη μεριά του όλη τη δύναμη
πειθούς για να πείσει τους εργαζομένους να αποδεχθούν αυξήσεις σύμφωνες με τον
στόχο για πληθωρισμό 2,5% στο τέλος του χρόνου και 3,5%-4% για όλο το έτος.
Δηλαδή και το ΥΠΕΘΟ πιστεύει ότι πρέπει να συγκρατηθούν οι αυξήσεις μισθών και
ημερομισθίων στο 4%.

Εάν η Εθνική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας κλείσει στο 4%, τότε είναι φανερό ότι
οι κλαδικές και εργοστασιακές συμβάσεις θα ωθήσουν τις αυξήσεις και πέραν του
6%! Στην έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την πορεία των οικονομιών των
κρατών-μελών, που δόθηκε στη δημοσιότητα στις 25 Μαρτίου, οι αυξήσεις μισθών
και ημερομισθίων για το 1998 κατά χώρα προβλέπονται ως εξής: Βέλγιο 2,1%,
Δανία 4,3%, Γερμανία 2,0%, Ελλάδα 6,9%, Ισπανία 2,6%, Γαλλία 2,7%, Ιρλανδία
5,3%, Ιταλία 2,9%, Λουξεμβούργο 3,6%, Ολλανδία 3,3%, Αυστρία 2,2%, Πορτογαλία
3,9%, Φινλανδία 3,4%, Σουηδία 2,7%, Βρετανία 4,6%. Γενικά ο μέσος όρος για
ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι 3%.

Θα πρέπει να γίνει παραδεκτό ότι όταν οι μισθοί αυξάνονται στην Ελλάδα με
ρυθμό υπερδιπλάσιο του μέσου κοινοτικού, η υπόθεση της σύγκλισης γίνεται πιο
δύσκολη και πιο απόμακρη.

Όταν συνεπώς κεντρικός άξονας της οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης είναι η
σύγκλιση με την Ευρώπη και η ένταξη στην ΟΝΕ, είναι προφανές ότι πρέπει να
εφαρμοσθεί μια εισοδηματική πολιτική που να συμβάλει στον στόχο για πληθωρισμό
2,5% στο τέλος του 1999, ώστε να εκπληρώσει η Ελλάδα το αντίστοιχο κριτήριο
του Μάαστριχτ.

Φυσικά, η εύλογη αντίρρηση είναι γιατί πρέπει όλες οι θυσίες για τη σύγκλιση
να γίνουν από τους εργαζομένους.

Το ΥΠΕΘΟ αναγνωρίζει την αλήθεια αυτής της αντίρρησης, υπόσχεται όμως ότι μέσα
από τους μηχανισμούς της αντιμονοπωλιακής νομοθεσίας, τους πιστωτικούς
περιορισμούς και τους ελέγχους του ΣΔΟΕ θα πείσει επίσης τους εργοδότες να
περιορίσουν τα περιθώρια κέρδους, ώστε στη φάση αυτή να απορροφηθούν, χωρίς
μεγάλους κραδασμούς, οι επιπτώσεις της υποτίμησης στα εισοδήματα των εργαζομένων.

Συνεπώς, ενώ είναι βέβαιο ότι βαδίζουμε προς μια αυστηρότερη εισοδηματική
πολιτική, το ζητούμενο είναι να επωμισθούν και οι άλλες κοινωνικές τάξεις,
πλην των εργαζομένων, το κόστος της σύγκλισης.