Η γειτονιά αποφασίζει

Οι κάτοικοι των Πετραλώνων αποφάσισαν τη δημιουργία Συντονιστικής Επιτροπής, η οποία θα προωθήσει τα αιτήματά τους, προς τους αρμόδιους φορείς της Πολιτείας

Φώναξαν, με τεντωμένα χέρια, διαφώνησαν μεταξύ τους, κάποιες φορές
χειροκρότησαν και στο τέλος συμφώνησαν όλοι: «Δεν είμαστε ρατσιστές. Όμως,
κάποιος πρέπει να φροντίσει τώρα για την προστασία μας».

ΟΙ ΠΕΡΙΠΟΥ 70 δημότες που συγκεντρώθηκαν προχθές το βράδυ στα γραφεία του
τοπικού εξωραϊστικού συλλόγου «Παρθενών», στα Πετράλωνα, είχαν ένα κοινό
σημείο. Τον έντονο προβληματισμό τους για «την έξαρση της βίας που προκαλείται
κατά κύριο λόγο από τους λαθρομετανάστες». Η συζήτηση όμως που ακολούθησε,
έβγαλε στην επιφάνεια βασικές διαφορές απόψεων, οι οποίες σε αρκετές
περιπτώσεις ήταν η αιτία για έντονες λογομαχίες. Κάποιοι μάλιστα δεν δίστασαν
και να εγκαταλείψουν τη συνέλευση.

Πίσω από ένα ξύλινο τραπέζι, οι επικεφαλής του συλλόγου, κυρίες Ντόρα
Γιαληψού, Ρένα Παπαχρήστου και Κούλα Πανοπούλου, ξεκαθάρισαν με την πρώτη τους
κουβέντα ότι «σε καμία περίπτωση δεν είμαστε ρατσιστές, θέλουμε τους
φιλήσυχους αλλοδαπούς, όμως δεν μπορούμε να δεχθούμε να μένουμε φυλακισμένοι
στα σπίτια μας». Σε δύο κόλλες αναφοράς είχαν γράψει τις προτάσεις τους που
διάβασαν στο ακροατήριο, για να συζητηθούν αργότερα και αν χρειαζόταν να τροποποιηθούν.

Η μικρή αλλά κατάμεστη αίθουσα φιλοξένησε όλες τις ηλικίες, όλα τα
επαγγέλματα· γυναίκες νοικοκυρές με παιδιά, συνταξιούχους, νεαρούς,
εργαζομένους και ελεύθερους επαγγελματίες. Κανένας δεν αντέδρασε ακούγοντας το
προεδρείο να εισηγείται τη «δημιουργία Συντονιστικής Επιτροπής, τη συνεργασία
των δύο εξωραϊστικών συλλόγων της περιοχής, την ανάγκη να έρθουμε ο ένας πιο
κοντά στον άλλο, να κρατήσουμε τον χαρακτήρα της γειτονιάς, να ξαναέρθει το
Αστυνομικό Τμήμα στα Πετράλωνα, να φωτιστούν οι δρόμοι και οι πλατείες, να
αλλάξουν οι αρμοδιότητες της δημοτικής αστυνομίας».

Ως εδώ καλά. Όμως η συζήτηση δεν είχε ακόμη φθάσει στο «διά ταύτα», που ήταν
το «από ποιους κινδυνεύουμε και τι πρέπει να κάνουμε άμεσα». Έτσι λοιπόν, οι
πρώτες εντάσεις φάνηκαν στην αρχή, όταν τον λόγο πήραν τοπικοί εκπρόσωποι
κομμάτων.

Ο ένας άρχισε να λέει ότι «ο υπουργός Δημόσιας Τάξης μας είπε πως θα έρθει στο
άμεσο μέλλον εδώ για να μας πει…», αλλά δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει τη φράση
του και αμέσως δέχθηκε ερωτήματα σε υψηλούς τόνους, όπως «για να μας πει ο
υπουργός ότι είναι μεμονωμένα περιστατικά!». Η ομιλήτρια, νεαρή γυναίκα,
κατέβηκε αμέσως κάτω βλέποντας πως δεν μπορούσε να φανεί πειστική και έδωσε τη
θέση της σε συνάδελφό της από άλλο κόμμα. Ο οποίος μόλις άρχισε να διαβάζει
γραπτό λόγο «περί οικονομικών ανισοτήτων κ.λπ., κ.λπ.», δέχθηκε ανάλογη
αντιμετώπιση και βγάζοντας τα γυαλιά του, πήγε και αυτός με τη σειρά του να
καθήσει στη θέση του.

Το προεδρείο χρειάστηκε πολλές φορές να επέμβει για να επιβάλει την ησυχία και
να σταματήσει τους έντονους ­ πολλές φορές ­ διαξιφισμούς μεταξύ των
παρευρισκομένων. Οι απόψεις συνέχιζαν να ακούγονται.

«Να προσπαθήσουμε να επιβληθούμε στους λαθρομετανάστες με την κουλτούρα μας,
να μην προχωρήσουμε σε τέτοιου είδους πολεμικές…», όμως πάλι υπήρχε ο
εκνευρισμός από αυτούς που δεν άκουγαν «λύσεις εδώ και τώρα», που διατείνονταν
όρθιοι με σηκωμένα χέρια πως πρέπει «να φύγουν όλοι οι Αλβανοί και να πάνε
εκεί απ’ όπου ήρθαν».

Που άκουγαν από πίσω τους ανταπαντήσεις όπως «είσαι ρατσιστής για να μιλάς
έτσι, να φύγουν οι κακοί Αλβανοί», και τέλος η κατάσταση ηρεμούσε προς στιγμήν
με κάποιον ψυχραιμότερο που έλεγε «είμαστε δημοκράτες, ας σεβαστούμε τον διάλογο».

Υπήρχε ακόμη έντονο πάθος από παθόντες, «τρεις φορές με έκλεψαν εμένα». Και το
πάθος αυτό οδήγησε συχνά σε δυνατά χειροκροτήματα και επιδοκιμασίες λόγων όπως
«εγώ δεν ξέρω ποιος προκαλεί την εγκληματικότητα, σίγουρα υπήρχε και πριν
γεννηθώ. Αυτό όμως που ζητώ είναι να μην φοβάμαι όταν βάζω το παιδί μου για
ύπνο, να μην φοβάμαι να πάω το βράδυ στην πλατεία, που έχω να πάω δύο χρόνια,
να υπάρχει τέλος πάντων ένα περιπολικό που να κάνει βόλτες γύρω γύρω τους δρόμους».

Και μέσα σ’ όλα αυτά, αναψοκοκκινισμένα πρόσωπα να φωνάζουν «εσείς και οι
φίλοι σας να μην νοικιάζετε σπίτια στους Αλβανούς, διώξτε τους με τις
κλωτσιές», «σταμάτα φασίστα, δεν είναι όλοι το ίδιο», «ούτε φασίστας είναι
ούτε ρατσιστής αλλά τι πρέπει, ρε συ έξυπνε, να κάνει όταν του σκοτώνουν τον
παππού ή τη γιαγιά για να τους πάρουν μια χούφτα χιλιάρικα;».

Η ώρα είχε πλησιάσει 10 το βράδυ και η μόνη λύση που φάνταζε ως άμεσα
εφαρμοστέα ήταν ένα φορητό σύστημα συναγερμού που ένας προχωρημένης ηλικίας
κάτοικος παρουσίασε στο κοινό, συνιστώντας μάλιστα «να το προμηθευτείτε όλοι,
για τι έτσι όπως ουρλιάζει όχι μόνο Αλβανός, αλλά και ο Θεός ο ίδιος δεν σας
πλησιάζει».

Εν τέλει οι εισηγήσεις του προεδρείου έγιναν αποδεκτές από τους περισσοτέρους.
Ο καιρός θα δείξει τι απ’ όλα θα γίνει πράξη.