ΑΥΤΟΙ

… βλέπει η Καθολική Εκκλησία το New Age, τις θεωρίες της «Νέας Εποχής» που
κερδίζουν οπαδούς πάνω που αλλάζει η χιλιετία. Λέγεται ότι ο Πάπας ετοιμάζει
και εγκύκλιο για το «ασυμβίβαστο του χριστιανισμού προς τον συγκρητισμό», τα
κράματα δηλαδή θρησκευτικού τύπου δοξασιών και φιλοσοφικών «αρχών» ευρείας
κατανάλωσης. Οι πολιτικοί αντίθετα, για τους δικούς τους λόγους, είναι πιο
επιεικείς. Σε συνέδριο για το New Age αυτές τις μέρες στη Ρώμη, είχαν
προαναγγελθεί ομιλίες από τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Βάλτερ Βελτρόνι και
τον υπουργό Οικονομικών Κάρλο Τσιάμπι. Την τελευταία στιγμή, το ξανασκέφτηκαν
και τις ακύρωσαν, προφασιζόμενοι και οι δύο «επείγουσες πολιτικές
υποχρεώσεις». Έστειλαν όμως μηνύματα στους συνέδρους: «Οι οργανώσεις
πνευματικής αναζήτησης παίζουν ασφαλώς σπουδαίο ρόλο, ιδίως σε δύσκολες εποχές
όπως η δική μας», έγραψε ο Βελτρόνι. Και ο Τσιάμπι: «Σίγουρα, η ενδοσκόπηση
βοηθάει τον άνθρωπο να ανακαλύψει τον πολικό του αστέρα…».

… επιφυλακτικοί οι Πράσινοι, πιο έτοιμοι ν’ αγκαλιάσουν ένα ακόμη ολιστικό
σύστημα ­ γενικής εφαρμογής, που ν’ απαντά σε όλα ­ προσήλθαν στο συνέδριο
σχεδόν μαχητικοί. Η πολιτεία, είπε ο εκπρόσωπός τους, «οφείλει να εγγυηθεί την
προστασία των δικαιωμάτων που απορρέουν από τις νέες, αναδυόμενες
πραγματικότητες». Στο ίδιο πνεύμα μίλησαν και ορισμένοι κεντρώοι ­ για την
«ανάγκη προσαρμογής της πολιτικής στις αλλαγές που συντελούνται στην κοινωνία,
ιδίως μετά τη γενικότερη κρίση των ιδεολογιών». Η πολιτική δεν βλέπει λοιπόν
στο New Age τον ανταγωνισμό που διακρίνει η Εκκλησία. Δυσπιστεί, αλλά δεν
φοβάται το νέο ρεύμα ούτε, ακριβώς, το πολεμά. Ίσα ίσα, θα το ευλογούσε
ευχαρίστως έναντι μικρού αντιτίμου ψήφων.

… που έχει ανακύψει μεταξύ Καθολικής Εκκλησίας και New Age την περιέγραψε
πρόσφατα, σε άλλο σχετικό συνέδριο, ένας Αμερικανός επίσκοπος: «Η θρησκεία ­
είπε ­ προσφέρει πνευματική ανάταση με τη συγκεκριμένη διδασκαλία της. Το New
Age είναι σουπερμάρκετ. Αγοράζεις ό,τι επιθυμείς. Είναι μια θρησκεία για
καταναλωτές που, επί πλέον, θέλει να είναι και ευχάριστη». Στο πνευματικό αυτό
κοκτέιλ, πράγματι, τίποτε δεν αποκλείεται: εσωτερικές διδασκαλίες,
αποκρυφισμός, δίαιτες, γυμναστική, ψυχολογία, μετενσάρκωση, υπερβατικός
διαλογισμός, κώδικες προσωπικής (και οικονομικής) επιτυχίας, όλα χωρούν στη
βίβλο του New Age. Ακόμη και ο Χριστός. Τον οποίο όμως οι νέοι οραματιστές
θέλουν πλέοντα στο απέραντο «κοσμικό υγρό» ­ που είναι ικανό να γεννήσει και
άλλους Χριστούς στο μέλλον. Η έννοια του θείου είναι εδώ ρευστή, και διαπλάσιμη.

… της «αντικουλτούρας» των νέων του ’60 και ’70 ­ με ρίζες όμως ήδη στο ’40,
από τον Άλντους Χάξλεϋ ­ το New Age μοιάζει να σχηματοποιεί, στις μέρες μας,
μια τάση «εκσυγχρονισμού» του θρησκευτικού αιτήματος, με βάσεις όμως που δεν
παύουν να είναι κινητές, και με διαρκείς αναθεωρήσεις και αναζητήσεις που
μπορούν να εκτείνονται από τους σοβαρότερους χώρους της θρησκείας (Τεϊγιάρ ντε
Σαρντέν) και της ψυχολογίας (Καρλ Γιούνγκ) ως τις πιο θολές περιοχές μιας
καιροσκοπικής υποκουλτούρας. Αλλά είναι και ένα χαρακτηριστικό σύμπτωμα
θαρρείς ­ πάνω που κλείνουν οι Ιχθύες και αρχίζει η εποχή του Υδροχόου ­ μιας
γενικότερης απομάκρυνσης από το συναίσθημα ή τον φανατισμό και μιας
αναζήτησης, οσοδήποτε αδέξιας, κάποιας πνευματικής αναγέννησης μέσ’ από την
ψυχρή σκέψη και την εκ νέου αναζήτηση «παγκόσμιων» ρευμάτων.