Ξαναβρήκα τον εαυτό μου

Μαζαρίν Πενζό. «Με το μυθιστόρημα επανέκτησα το όνομά μου»

Δραστήρια και εύθραυστη, όμορφη και αποφασιστική, η 23χρονη Μαζαρίν Πενζό
έγινε με το «Πρώτο της μυθιστόρημα», που το αφιερώνει στον μεγάλο πατέρα της,
Φρανσουά Μιτεράν, αυτό που είχε επιλέξει από παιδί: συγγραφέας.

Η ΥΠΑΡΞΗ της έμεινε κρυφή, σαν απόρρητο κρατικό μυστικό, μέχρι τα 19 της
χρόνια. Και το 1994, η κρυμμένη αλήθεια ήρθε στο φως και η Μαζαρίν έγινε για
όλους η «κόρη του Φρανσουά Μιτεράν». Έχασε την ταυτότητά της. Το βιβλίο την
βοήθησε να ξαναβρεί τον εαυτό της.

«Στην αρχή μου πέρασε από το μυαλό η ιδέα να εκδώσω το βιβλίο μου με
ψευδύνωμο, αλλά έπειτα από σκέψη αποφάσισα ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος να
μην εμφανίσω το όνομά μου. Δεν ντρέπομαι για τίποτα.

Δεν χρειάζεται να κρύβομαι. Το να υπογράψω το μυθιστόρημά μου με το όνομά μου
είναι ένας τρόπος να ξαναβρώ τον εαυτό μου. Και κυρίως έχω την πεποίθηση ότι
έτσι επανακτώ ένα όνομα, που νιώθω ότι μου έκλεψαν. Από τώρα και στο εξής,
είμαι αυθύπαρκτη. Δεν έχουν πλέον το δικαίωμα να με περιορίζουν στη μόνη και
μοναδική εικόνα της κόρης του Φρανσουά Μιτεράν. Δεν επέλεξα τη γέννησή μου,
επέλεξα όμως να γίνω μυθιστοριογράφος», είπε η Μαζαρίν Πενζό σε συνέντευξή της
στο περιοδικό «Nouvel Observateur».

ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ

Η κλίση αυτή εμφανίστηκε από τα παιδικά της χρόνια. Όπως πολλά παιδιά, άρχισε
να γράφει στα δέκα, δώδεκα χρόνια της μικρά κείμενα. Είχε, βέβαια, επιφυλάξεις
και αμφιβολίες για την ποιότητα των γραπτών της, κυρίως γύρω στα 17-18 της
χρόνια. Αλλά, όπως τονίζει σε συνέντευξή της στην εφημερίδα «Le Monde»: «Μέσα
στο μυαλό μου ανέκαθεν αυτοπροσδιοριζόμουν ως ένας άνθρωπος που κάποια μέρα θα
γράφει. Για μένα το γράψιμο είναι ο πιο ωραίος τρόπος για να υπάρχω, για να
δικαιώνω την ύπαρξή μου. Είναι μια εμπειρία απόλυτης ευτυχίας».

Ο πατέρας της γνώριζε αυτή τη φιλοδοξία της από τα πιο τρυφερά της χρόνια και
την ενθάρρυνε. Και αυτός είναι ο λόγος που του αφιέρωσε το πρώτο της μυθιστόρημα.

«Είναι ο πιο ωραίος τρόπος να διαιωνίσω τη μνήμη του, να του μείνω πιστή, αλλά
και να συνεχίσω, ανάμεσα από τις γραμμές, τις οικείες σχέσεις που δεν ανήκουν
παρά μόνο σε μένα και δεν μπορώ να τις κοινοποιήσω παρά μόνο παραμορφώνοντάς
τες. Αυτό σημαίνει ότι δεν χρωστώ τίποτα σε κανέναν και δεν οφείλω να διηγηθώ
τη ζωή μου».

«ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΖΗΣΑ»

Η Μαζαρίν διαψεύδει ότι το μυθιστόρημά της είναι αυτοβιογραφικό, παραδέχεται
όμως ότι περιέχει στοιχεία από τον εαυτό της.

«Το μυθιστόρημα δεν είναι αυτοβιογραφικό, αλλά είναι φτιαγμένο από αυτά που
ξέρω, από αυτά που είδα και μερικές φορές και από αυτά που έζησα», εξηγεί.
«Δεν το είχα προσχεδιάσει στο μυαλό μου. Βάλθηκα να γράφω, να αφηγούμαι,
λέγοντας μόνο στον εαυτό μου ότι ήθελα να αναπτύξω ορισμένα θέματα».

Είναι η ιστορία σημερινών νέων ανθρώπων και του ξεκινήματος της ζωής τους.
Φοιτητών, που προέρχονται από διαφορετικά κοινωνικά στρώματα, με κεντρικούς
ήρωες την Αγκάτ και τον Βικτόρ, που ζουν εδώ και λίγο καιρό έναν έρωτα που τον
θέλουν ελεύθερο.

Στον νου έρχεται αυτόματα ­ τι τιμή αλήθεια! ­ το βιβλίο της Σιμόν ντε
Μπωβουάρ «Οι αναμνήσεις μιας καθώς πρέπει κοπέλας».

«Πράγματι, είναι το βιβλίο της Σιμόν ντε Μπωβουάρ, το οποίο νιώθω πιο κοντά
μου. Στη συνέχεια, στα Απομνημονεύματά της, βρίσκω ότι σκλήρυνε και με ενοχλεί
η απουσία του χιούμορ. Αλλά, όταν διαβάζει κανείς Σιμόν ντε Μπωβουάρ, όταν
βλέπει τι λέει για την ελευθερία, τότε συνειδητοποιεί πόσα βήματα προς τα πίσω
κάναμε από τότε!»

ΤΟ να ακούει κανείς μια κοπέλα 23 χρόνων να επικεντρώνει τη σκέψη της και το
γράψιμό της «στην ιδέα ότι μπορούμε κάθε στιγμή να δημιουργήσουμε τη ζωή μας,
ότι έχουμε το δικαίωμα όχι βέβαια να κάνουμε τα πάντα, αλλά να εφεύρουμε τα
πάντα» είναι ενθαρρυντικό, επισημαίνει η βιβλιοκριτικός της εφημερίδας «Le
Monde», Ζοσιάν Σαβινιό. Τη στιγμή που μεγαλύτερές της συγγραφείς ασχολούνται
με συζύγους και οικογένειες, η Μαζαρίν Πενζό αφηγείται τη μοίρα μιας κοπέλας,
για την οποία «η ενοχή είναι το χειρότερο αμάρτημα» και αναρωτιέται «πώς να
ζήσει πολλές ζωές ταυτόχρονα, παραμένοντας πιστή στον εαυτό της.

Στο μυθιστόρημα, κυρίαρχη η φυσιογνωμία του πατέρα, που εντούτοις δεν
βρίσκεται στο προσκήνιο. Αλλά, οι σχέσεις της Αγκάτ μ’ αυτόν τον πατέρα,
«ηλικιωμένο, σίγουρα, μα πιο νέο σε νοοτροπία και πολιτική σκέψη απ’ όλους
όσους γνώρισε», αναμφίβολα παραπέμπουν στις σχέσεις Μαζαρίν-Μιτεράν.

«Στο μυθιστόρημα ήθελα να είναι υπέροχες οι σχέσεις της Αγκάτ και του πατέρα
της», λέει η ίδια. «Ειλικρινά, εύχομαι σε πολλές κόρες και σε πολλούς
πατεράδες να κατορθώσουν κάτι παρόμοιο».

Ολοκληρώνοντας το μυθιστόρημα, δεν μπορεί κανείς να μη σκεφτεί τα λόγια που
λέγεται ότι είπε ο Φρανσουά Μιτεράν όταν είδε τις φωτογραφίες της κόρης του,
που πρωτοδημοσιεύτηκαν στο περιοδικό «Παρί-Ματς»: «Είναι, πάντως, μια ωραία ιστορία».